dijous, 31 de desembre de 2015

Lectura nadalenca




Dix idées bizarres sur la vie religieuse es un dels libres qu'ai legits pendent las vacanças de Nadal entre un molon de policièrs.
L'ai legit perque es cortet (70 paginas) e qu'es una amiga que l'a escrich.
"Quand j'ai appris que 2015 allait être l'année de la vie consacrée, j'ai pris cela comme un défi. Pourquoi ne faire quelque chose sur le sujet, quelque chose de simple et un peu décapant?", aquò dubrís lo libre. Aprèp, avèm dètz capitols, dètz subjèctes, que religa la vida religiosa a la vida e a las interrogacions de cadun. "une famille recomposée", "les religieux ne sont pas des religieux", "génération Y: une chance", "argent, sexe et liberté ou la difficulté d'être un rosier dans une vigne" ne son d'exemples. 

De l'oreta de lectura que passarà plan lèu, ne sortiretz contents e curioses. Lo mond que seguisson la dralha de se dedicar a la religion, son pas que nòstre rebat exagerat, amplificat e benlèu devancièr. 

Los amics, aquò te permet de'n descubrir de causas novèlas! 

:)


Lo podètz crompar en linha! 


dimarts, 29 de desembre de 2015

E de nòvas del vesin, ne volètz ?

Vos sovenètz de mon vesin que ne vos parlèri tant

Sabètz lo qu'a un eslip e un pijama vèrd afrós? 


E ben figuratz-vos que las causas an cambiat! 

Los eslips, los vesi pas mai. 
O a quitat de ne cargar o los amaga plan sus la còrda per pas que los vegèsse. (aquò's viciós!)

Per lo pijama, e ben lo pijama vèrd a de-sa-pa-re-gut
Tòrni dire:  pijama vèrd de-sa-pa-re-gut.

Aquò's un drama per ieu.

L'a remplaçat. 

Ara sus la còrda, te vesi secar un polit pijama normal, negre. 


Quand vesi secar la bugada del vesin, vos disi pas la decepcion a cada còp.



Dau còp, me pausi de questions... per explicar aqueles cambiaments...
Primièra teoria: legís mon blòg.
Segonda teoria: ai desparlat, un moment d'inatencion, e bim, li diguèri.
Tresena teoria: a remarcat mon agach de caçaire tucle sus sa còrda e se mesfisa.


Sèm pas dins un libre de Ganhaire, mas seguirem l'afar !


dijous, 24 de desembre de 2015

Bon Nadal !

M'agradava d'anar d'en pertot dins l'ostal e de furnar.
Rai que quand i a pas qu'una tele a l'ostal e que ne siás la telecomanda, te trissas lèu dau salon.
Aviái l'astre de viure dins una gara de vilatge, al primièr estanci.
Lo plan-pè èra la gara, ont ma maire vendiá las bilhetas, la sala d'espèra, un membre qu'ai totjorn pas comprés de qu'èra, mas s'i vesiá la tèrra  un vintenat de centimètres jols malons e aquò me fasiá un pauc paur que m'imaginavi que i aviá de ratas a bodre (e i èran, aquò's segur!) e un membre bèl que lo fasiam servir de talhièr, de cava e mai i aviá lo congelator dedins. 
E las vacanças, lo dimècres e la dimenjada, coma aviái de parents que se preocupavan pas de me marcar a d'activitats extraescolaras per far de ieu una adulta equilibrada, cultivada, esportiva e dubèrta, me las trobavi soleta las activitats. E l'activitat mai bèla qu'aviái èra de furnar. Furnavi dins los tiradors del bufetàs del salon, que t'i aviá un bordel aquí dedins! Mas sonque quand i aviá pas degun dins lo salon, que sequenon, fasiái telecomanda. Furnavi dins l'armari de mos parents e mai dins la cambra tota. La cambra de mon fraire, l'auriái plan investigada mas m'i daissava pas dintrar e de tot biais pudissiá qu'engaronava sa tuta. Alara davalavi. Fasiái lo tipe qu'espèra lo trin dins la sala d'espèra. Tocavi los papafars dels oraris, los papièrs per la carta Kiwi. Dubrissiái los cartons, los tornavi tancar "aquí i soi pas passada", descubrissiái, legissiái lo libre dels comptes que teniá ma maire per la sncf. Passavi lo temps. Mas çò que m'agradava mai èra d'anar dins aquel membre fosc dels contravents totjorn tancats, que i aviá un rambalh sens nom mas plen de posca. I aviá lo congelator, mas lo dubrissiái pas, qu'aviái paur de tombar dedins, segura que mon fraire m'aurà contat qualque salopariá d'enfant que sos parents an congelat... Los fraires bèls, te dison qu'es per aparar los pichons... te cresi! mon fraire ieu, m'espaurugava a me contar de salopariás de Dòna Blanca o me fasiá telefonar al Paire Nadal per li comandar de putas. 
Dins aquel membre fosc e poscós, i aviá los otisses de mon paire, Oedipe oblija, aquò ne fasiá un luòc benesit. I aviá d'armaris bèls, nauts fins al plafond, que te prenián tota la paret. Los dubrissiái totjorn e agachavi çò que i aviá. Las causas cambiavan pas gaire, mas quand siás enfant, la repeticion, aquò deu ajudar. 
E dubriguèri l'armari. 
La primièra pòrta.
E aquí te vegèri de jòcs. 
Tot plen. 
Entre eles, lo tan desirat Docteur Maboul e un Quiest-ce?
Ne demorèri bocabadada. 
Aviái trobat un tresaur!
 Montèri lèu al primièr per dire a ma maire qu'aviái trobat un tresaur. Oè, quand tròbi un tresaur lo partatgi ieu. 
"Mamàaaaaa, ai trobat tot plen de jòoooooocs" cridèri estrambordada. 
Ma maire demorèt muda. 
Mon fraire que (ja a l'epòca) èra un conàs me faguèt trufarèl "ben oè, colhassa, son tos presents de Nadal". 


Mon fraire tuèt lo Paire Nadal.
Lo Paire Nadal, es mon fraire que lo tuèt. 


Se cercatz l'assassin, ai son nom, son adreiça, digatz a la gendarmariá de me contactar, dirai tot çò que sabi. 

28 ans aprèp, me disi qu'es ben per quicòm se deman, mos vesinòts trobaràn dins mon salon, entre autras causas, un Docteur Maboul tot nòu.





(e òc, plan solide que i ai pensat a crompar las pilas tanben! )