Ma vida amb ieu

Cuolejar disco

2012-01-31T08:13:00.000+01:00

Mon Caulet Sucrat qu'a decidit de m'ensenhar tot plen de lengas d'un biais ludic me manda aquesta vidèo per me far encapar cossí se ditz "un, dos, tres quatre" en finés.

Petada de rire en veire lo morre del tipe. Es allucinant, an totes la meteissa cara los Finlandeses. E la mostacha e lo tricòt... sabi pas de quina epòca es, de las annadas setanta? d'ara? De tot biais, lo finlandés es intemporal.

Primièr movement : un pauc sexual aquel anar-venir, non? Se prendriá pel sexy Michel Teló lo tipe? Un pauc regde dels ronhons, diriái. Bica pas a la brasilièra lo primièr nordista que passa, òu!

Puèi arriba lo plan sus las sabatas. Lo tipe tot pròpre sus el, tot de blanc vestit e las sabatas? E ben las deguèt raubar a un docker sul pòrt.

Çò melhor de la vidèo es aquela mena de moonwalk de revèrs que fa tot solet a 3'15 sus una cançon disco cantada pel Còr de l'Armada Roja.

E vos parli pas de la femna, perque es pas polit de se trufar del mond.

Yksi, Kaksi, Kolme, Neljä

M'a botada de bona umor per la jornada!

Lo film cuol del dissabte de ser : l'orgia lemosina

2012-01-28T21:28:00.000+01:00

Aviái ja mesa una vidèo de la sabotièra mas ai pas trobat lo ligam, èra una vidèo amb pas que d'òmes.

Aquí, n'ai trobada una version mixta.

Sabi jogar Brassens a l'autbòi (enfin, quasi! )

2012-01-28T20:16:00.000+01:00

Jogat per un mèstre de l'autbòi, Felip Carcassès, dona aquò :

lo ligam dirècte se per cas marcha pas

Es tirat del primièr disc de Corne d'Auròc.

L'original per Brassens :

lo ligam dirècte se per cas marcha pas

I soi pas encara, mas ne soi pas lùenh!

De la cerièira e de chucar l'òs o Cerièira, la legenda del bassin de Taur.

2012-01-27T08:52:00.003+01:00

L'autre jorn, vos diguèri que vosparlariái de Cerièira.

Cerièira es una legenda del Bassin deTaur.

D'unes se pensan qu'es una legendaurbana.

Mas non, n'es pas una de legendaurbana, n'es pas una de legenda, o vos disi ieu.

A l'entorn de bassin de Taur, i a deluòcs mitics: pas coneguts del torista, mas iperconeguts perl'autoctòn. Perque de còps, o podèm pas mostrar tot a latoristalha.

Un d'aqueles luòcs es Issanka.

Ja, Issanka, i a una k dins lonom, e aquò's pas gaire normal per aquel país. Tot lo mond se pausala question : mas perqué i a una K dins Issanka?

Issanka, es una referéncia delcomunisme local a l'epòca que lo mond de l'estanh votavan coma cal.Dins la segonda mitat del sègle passat, s'i fasiá cada annada unafestassa, la fèsta d'Issanka que los vièlhs, emai los joves, o vosdiràn “a! la fèsta d'Issanca, èra quicòm!”.

Mas Issanka, a la fin del sègle passate debuta d'aqueste sègle, es conegut perque i a la nacionala que ipassa tot pròche.

E sus la nacionala, i a los camions.

E sus lanacionala, i a Cerièira.

E sus la nacionala, i a los camions queklaxonan Cerièira. Los camions e mai las autos. Se te coneissiáCerièira te saludava de la man ; se te coneissiá pas, te fasiá unfuck del det.

Issanka, per ieu, es ligat a la figurade Cerièira.

Cerièira, es lo chuca-vièch de lanacionala 113, conegut de Fabregas a Pesenàs e benlèu mai luènhencara.

Cadun dins lo país a son anecdòta decontar sus Cerièira, mas pas degun te dirà que te fa las chucadasmelhoras del país. Pasmens, quaranta ans de carrièra aquí dedins,es que deviá èsser campion totas categorias.

Cerièira, èra puta a mièg-temps.

L'autre mièg-temps, èra pobelairedins un vilatge ostreïcòl que ne vos dirai pas lo nom : Robèrt a 5hlo matin dins sa combinason jauna fluorescenta, Cerièira latantossada.

La legenda ditz que lo mond del vilatgeli fotián la patz perque ne sabiá tròp sus l'intimitat delsmascles del país.

E, regularament, i a la granda rumorque s'espandís : “Cerièira es mai mòrt. Assassinat”, aquò faparlar un bricon a l'entorn del comptador.

Dison qu'a presa la retirada, qu'es proric ara, e que fa pas mai lo tapin sus la nacionala.

Mas se un jorn te passejas per Issanka,sul parcatge bèl e desèrt, solet, amb ton chin e ton telefonet,benlèu ausiràs un convit : “venètz per la chucadeta?”

Ieu, lo solet còp que lo veguèriCerièira, aviá los debasses de traucats.

Colèra del dimars

2012-01-24T23:55:00.000+01:00

Uèi, entre 08h00 lo matin et 02h00 del tantòst, sus Ràdio Lenga d'Oc, ai ausit al mens dètz còps l'emission genealogica en francés sul nom d'ostal "Roques" que lo tipe pronóncia "ròc" perque parlar ponchut quand parlas dels noms occitans, aquò marca melhor.

Ai patit en ausissent un brave detzenat de còps tanben una cançon d'un grop de las valadas que brama "montsegur" (i a dètz ans, sabi pas qual me disiá que los grops de las valadas son de musicaires dels bons mas de missants cantaires, aquò a pas cambiat).

Alexis m'a wished an happy new year una brave detzenat de còps tanben, mercés a ela.

La Marineta m'a donat l'agenda d'Alès, mercés a ela, mas ai pas previst d'anar a Alès aquesta setmana, es daumatge.

L'Alan s'es enfuocat sul rugbí de 13, i compreni pas jamai res, me'n bati completament mas lo tipe a una bona lenga, alara me regali de l'escotar mas al cap de dètz còps, ai totjorn pas retengut los noms dels clubs.

La Rosina (o sa cosina, las confondi totas) a cantat l'istòria de Joana que se solelhava, que un Monsur passèt, la regardèt ençà e la regardèt enlà e que la volguèt bicar.

L'avantatge es que ara coneissi plan la cançon novèla de Du Bartàs... es aital que fargan los tubes : los ausisses dètz còps per jorn a la ràdio.

23h49, ai drech a la meteissa causa qu'aqueste matin.

Los problèmas tecnics, rai. Un bug sus la playlist, rai. Aquò arriba.

Mas que dins una jornada tota, que las causas càmbien pas, aquò me sembla problematic.

Lectura ivernenca : Xocolata desfeta de Joan-Lluís Lluís

2012-01-23T06:00:00.000+01:00

Sabi pas se n'aviáiausit parlar a la ràdio o legit un article dessús sus Vilaweb, masquand lo veguèri sus la laissa de la librariá, lo prenguèri senssoscar, que sabiái que me regalariái.
E coma de costuma,m'enganèri pas.

Xocolata desfeta esuna beguda de cacau amb de lach mas es mai que mai lo darrièr librede Joan-Lluís Lluís, un exercici literari plan capitat.

Joan-Lluís Lluís loconeissi perque, lo paure d'el, a un nom que se doblida pas, mastanben perque legiguèri son excellent Conversa amb el meu gossobre França i els Francesos.

Aquí, Xocolatadesfesta, es una causa del tot diferenta.

M'agrada de legir. Mas çòque m'agrada dins la lectura, es que me conten una istòria. Legissimai que mai de romans o de novèlas, e totes los libres de poesia quecrompèri per far genre soi una intelectuala, e ben prenon la poscadins ma bibliotèca, que los ai pas jamai dubèrts. Ai totjornl'esper de los dubrir quand lo vielhum me farà apreciar l'artpoetic. M'agrada pas la poesia, pas gaire la critica, un pauquetonlos panflets, los libres intelligents me tomban de las mans, mas demens en mens (lo vielhum vos disi ! ). M'agradan las istòrias.E fin finala, la Literatura, me'n tamponi lo dardalhon : çòque m'agrada son las istòrias e cossí me las pòdon contar.

Mas i a una causa quem'agrada de la Literatura. La sola causa que val lo còp segon monpichòt vejaire a ieu completament egocentric, es l'OULIPO.

Coma as pas fach un DEUGde Letras Modèrnas que te servís pas a res tu (una errord'orientacion, aquò arriba a tot lo mond) , benlèu que sabes pas dequ'es l'OULIPO. Òsca Manòsca, siás tombat sul blòg pedant de lablogosfèra occitana (en segonda posicion aprèp Lo Blòg deu Joandins la pedantariá occitana).

OULIPO aquò vòl dire enfrancés Ouvroir de Littérature Potentielle. Rai, aquò te deu pasgaire avançar.

Se te parli del tipe quefaguèt tot un libre en francés sens utilizar la letra e ?Aquò te parla ? La Disparition de Georges Pérec, lomanlevaràs a la mediatèca de ta Comunautat de Comunas.

Se te parli delsExercicis d'estil de Raymond Queneau, aquò te parla ?

L'OULIPO son decabordasses que jògan amb la lenga, que se meton de règlas decabords per escriure. Jògan e soi segura que se regalan.

Joan-Lluís Lluís, dinsXocolata desfeta, fa un Exercici d'estil a la Queneau mas encatalan. Lo principi : donar un raconte primièr e lo declinarde mai d'un biais. Cent vint e tres biaisses diferents per nòstreautor rossellonés.

La lectura de Xocolatadesfesta es un regal lingüistic, un plaser intellectual, plend'escacalasses e d'exclamacions al geni.

Lo raconte inicial, onzelinhas, es l'istòria d'un tipe que se'n va prene una xocolatadesfeta carrièra Petritxol, una dròlla li clava un còp decotèla dins los budèls, se desrevelha a l'espital amb un policièrque li demanda se la dròlla sorisiá.

Aquel raconte seràdeclinat de mai d'un biais, d'unes de bon comprene e d'autres un paucmens.

E coma l'autor sap quelos legeires sèm d'ases, a la fin, explica per cada tèxt de qu'èrala constrencha. E borricassa que soi, es pas qu'a la mitat del libreque me mainèri d'aquel « Making-of alfabetic », çò quefa que tornèri legir tot amb a la fin de cada tèxt verificars'aviái plan compresa la constrencha.

I a de tèxtes que mechalèri de los legir, e mai d'unes que tornèri legir. Mas per d'autres,me mancavan las referéncias. I a una tièra de tèxtesque son escriches « al biais de », e segur, s'as pasjamai legit los autors catalans classics, incultassa que siás, tepòdes pas congostar del pastiche coma cal. Mas a despart d'aqueldetzenat de referéncias tròp intellectualas per ieu, la rèsta esde bon legir per tot catalanofòn.

Xocolata desfetaaurà una plaça de tria dins ma bibliotèca catalana e lo tornarailegir mai d'un còp amb plaser.

E soi contenta de pensarque Joan-Lluís Lluís dubrís la literatura catalana al biais del'OULIPO.

S'aquò pòt permetre alscatalans de cagar l'escoba qu'an dins lo cuol e detombar las ulhièiras qu'an dins la lenga, e ben ieu, li doni lo PrèmiNobèl de Literatura al tipe !

E la paura occitanofilaque soi plora d'aver pas l'equivalent en occitan.

Joan-Lluís Lluís, Xocolata Desfeta, la Magrana, 2010

Vòli far parièr

2012-01-18T05:22:00.000+01:00

Terrible!

M'agradariá tròp de far çò meme en classa!

Mas me sembla que tecnicament, es balés, non?

rugbí

2012-01-16T05:09:00.000+01:00

Los jogaires de l'USC nuses per TVcarcassona

M'agradan pas los òmes que se despilan, mas i anariái plan jogar d'autbòi, dins los vestiaris. (pas de doble sentit dins aquela frasa, plan solide!)

Lectura ivernenca : Los Convidats.

2012-01-15T06:00:00.000+01:00

Avètz segurament ausit parlar del film Pa Negre.

Mas siiiiiii, lo film catalan que ganhèt nòu prèmis Goya e qu'es lo primièr còp qu'un film en catalan ganha quicòm!

E ben se l'avètz pas vist, agachatz-lo. Es una capitada.

Mas perqué ne vos parli? Pa Negre es una adaptacion del libre del meteis títol d'Emili Teixidor e coma aquò m'agradèt, ne legiguèri un autre d'el : Els Convidats.

Lo contèxt es lo meteis : la Catalonha rurala aprèp la guèrra civila. Los qu'an ganhat e los qu'an perdut. Los que dictan çò que cal escriure, legir, pensar, los que los seguisson, los que los seguisson pas mas que pòdon pas res far contra. Los qu'an son pichon poder local e que n'abusan. Los presonièrs. Los orfanèls. De pas legir s'avètz pas gaire lo moral...

En mai de l'istòria, m'agrada l'escritura de Teixidor. Me regali de legir sas frasas. Compreni pas totjorn tot, que lo tipe emplega un catalan requist. E puèi fa referéncia a de causas desaparegudas e m'agrada de descobrir aquela Catalonha rurala desapareguda.

L'avi Miquel, a qui els petits, fillols o no, li deien padrí, seia al cap de la taula, amb el seu aire sorrut, capficat, com si estigués isolat pel propi silenci i el respecte dels fills, les nores, els néts, i fins i tot dels que vivien amb la família sense ser-ne, coma l'afillada o refugiada Marta - segons el grau d'aprovació a l'acolliment que els hereus havien fet a la noia, uns li deien i la tenien per affilada i per als altres era simplement una refugiada com altres n'hi havia hagut al poble, i alguns nois i noies trets de l'Asil d'Orfes s'hi havien quedat i tot, al poble o a altres indrets de la comarca-, o el més antic, el mosso de confiança, en Jan, que era com de la família, tots asseguts a les seves cadires al llarg de la post i en ordre de categoria descendent : primer l'hereu, en Maties, al costat del pare padrí, i després la cadera buida de la seva dona, que era a la cuina, com li pertocava, per ser la nora més antiga, i un altre lloc buit per a la tia Paula, que s'havia quedat per vestir sants, també als fogons, i la pubilla de l'hereu, la Cinta, jove i amb el cap cot, el posat consirós, els ulls lluents d'una lluïssor interior desconcertant, i al seu costat la fillola o refugiada Marta, uns quants anys més jove que la Cinta, tot just encetada la joventut;
a l'altre cantó hi havia el fadristern, en Tomàs, amb la seva dona que no parava d'anar i venir de la cuina, i després el fill solter i més jove, en Peret, el fadrí li deien, i el fill petit de l'hereu Maties, i el fill del fadristern amb el borrissol ombrejant-li sota el nas, i en Jan, el vell mosso, gairebé de l'edat de l'avi, cap pelat i amb el somriure de servitud a la boca, i l'altre cap de taula biut, perquè corresponia a l'àvia, que encara trafeguejava amb la cassola.
Tots callaven, atents a l'assentament de la cassola de l'àvia i a la fressa i a les olors de la cuina, i només de tant en tant allargaven la mà per agafar algun tall de fuet o de botifarra d'ou, picar una oliva, tallar un tros de pa torrat untat amb llard i all, tastar un llardó, o beure el vi ranci que servia de vermu. Els nens prenien el vi barrejat amb gasosa o aigua.

Non, lo libre se passa pas lo temps a te far de descripcions a la Balzac, mas m'agradèt la descripcion de la taulejada.
E me la calguèt tornar legir tres còps per reténer los personatges qu'es a la debuta de libre.
Ai totjorn de mal quand i a mai de tres personatges dins un libre. Sabi pas jamai qual es qual. O vos fa pas a vosautres aquò?
Çò pièger es quand legissi quicòm d'estrangièr, genre lo protagonista se ditz Hikvfdstoirgd e un autre personatge se ditz Hivcsdfgvslargd e ben ieu sabi pas jamai qual es qual. Benlèu que me fau una istòria parallèla a l'istòria vertadièra.
O alara, al mitan del libre, cal far un recapitulatiu o un QCM. Es çò que faguèt Florian Vernet dins Jardindelasdelicias.com, fasiá pas de mal, remarca, de metre un QCM pels mongolians qu'aurián pas tot comprés, qu'es complicada la narracion.

Enfin, brèu. Se volètz passar un grand moment de cinèma, agachatz Pa Negre.

Anóncia : S'as un sofà confortable, un grand ecran e que me massas los pès, lo podèm veire a ton ostal, pòrti lo DVD e las pizzas.

Se volètz legir un catalan de qualitat dins un libre pas brica cagant, legissètz Els Convidats, mas cal aver un nivèl pro bon de catalan (çò ditz per se la petar).

Veni de picar dins google images lo nom de l'autor : aviái fantasmat sus un tipe, la quarantena sexy. E ben non.

Cinèma jol plumon : Balada Triste de Trompeta

2012-01-14T06:00:00.000+01:00

Sus mon novèl sit internet preferit, aprèp aver picat "amenábar", piquèri "Álex de la Iglesia".

Non, non, vos la vau pas far Les Cahiers du Cinéma coma lo còp passat, que, de tot biais, los ai pas totes vistes sos films... Mas, totun, vos vau donar quauques títols, los que veguèri, se per cas, tombatz dessús a la telé :

- El día de la Bestia, que pòrta plan son nom , es lo film que lo faguèt conéisser, mas me cal avoar la vertat : me'n soveni pas gaire.

- La Comunidad, just enòrme : una femna recupera l'argent qu'un vièlh, ara mòrt, amagava dins son ostal e los vesins de l'immòble vòlon recuperar las dardenas... Aguèt un pauc de succès en França jol títol "Mes chers voisins".

- 800 balas. Dins una epòca lonhdana, plen de westerns spaghetti se faguèron dins lo campèstre desertic d'Almería al sud d'Espanha. 800 balas se debana alai, mas a l'ora d'ara, d'ancians actors... figurants, d'aqueles westerns spaghettis americans contunhan de jogar als cowboys pels toristas amb la nostalgia de l'epòca daurada del cinèma western spaghetti. I a tota una istòria que me'n soveni pas brica mas me soveni que m'èri regalada.

- Crimen Ferpecto : genial! Agachatz la banda anóncia, i a tot dedins ;):

E vaquí que sus Cuevana, i a un film tot recent de l'aficha un pauc torturada:

Yes! Lo vau agachar!

La debuta, son dos palhassos que fan los palhassos, un d'eles es Santiago Segura e Santiago Segura, ne soi fan, m'agrada son umor gras. Puèi, arriban los militars en bramant de prene las armas. Son los republicans. Scèna plena de sang de batalha entre los franquistas e los republicans... Lo palhasso es fach presonièr. Mas a un dròlle, Javier, que lo ven veire en preson. Ditz que vòl far lo palhasso, coma son paire e son papet. Son paire li ditz que li caldrà far lo palhasso triste perque a tròp patit per poder èsser un palhasso que fa rire...

Puèi, vesèm Javier adulte, sèm a la fin del franquisme, dins las annadas 70. Javier es embauchat dins un circ pichon coma palhasso triste per far lo parelh de palhassos amb Sergio, lo palhasso que fa rire mas que dins la vida vertadièra es autoritari, violent, machista, missantàs e ibronhàs. Sergio es lo marit de Natalia que Javier ne va tombar amorós. L'autoritat violenta d'un contra l'inocéncia de l'autre e a l'entorn de personatges coma ne podèm veire pas que dins los films d'Alex de la Iglesia...
Sabi pas s'es una comèdia dramatica, un film d'amor dramatic, un film dramatic o un film istoric...

Es un film estranh, plen de violéncia amb d'unas scènas pas de bon suportar per los èimes delicats. Plen d'umor tanben mas un umor jaune e plan negre. Es tanben un film "exagerat", barròc se volètz, ont n'i a tròp, mas lo "ne far tròp" fa partida de l'art d'Álex de la Iglesia, es çò qu'agrada justament d'el. Diriái pas qu'es la clau de son succès que seriá exagerar e mai mentir, mas fa partida de son estetica.

Sos filmes an mai d'una lectura e s'agachas aqueste de film al primièr gra, sens umor al segond, tresen o quatren gra, t'agradarà pas. S'agachas sos films sens soscar a la critica que i a darrièr, t'agradarà pas tanpauc. En gròs, se siás con, t'agradarà pas (çò que vòl pas dire que se t'agrada pas, siás un con).
Alex de la Iglesia fa de filmes gòres, mas son pas de filmes gòres a l'americana, non, son de filmes gòres intelligents, se me permetètz l'oximòre.

La banda-anóncia - mèfi, d'unes imatges son violents:

Entrevista d'Álex de la Iglesia a Catalunya Radio :

L'agachatz e me disètz qué ne vira?

Patata

2012-01-13T06:00:00.001+01:00

Patata e los amics de l'òrt, lo podètz agachar sus internet tant que i es:

o, melhor, podètz crompar lo DVD en cò de Vistedit per 17,30€ (15€+2,30€ de pòrt).

Me regalèri de l'agachar aquel dessenh animat! Lo doblatge en occitan (en gascon, en lengadocian e lemosin) es una capitada e l'istòria es plan simpatica. E mai los grandasses passan un bon moment :)

Pasmens, foguèri decebuda de la pauretat del DVD: una sola version (pas de causida de lenga), pas de bonus, pas res. Un DVD preïstoric.

Aquò dich, espèri poder veire tot plen d'òbras audiovisualas dobladas en occitan coma aquò!

un an!

2012-01-12T06:00:00.000+01:00

Uèi, fa un an que LoCorrector me corregís "oficialament" lo blòg.

E ben, sabi pas vosautres legeires, mas me sembla que se nòta que i a un corrector dins aquel ostal. Trobatz pas qu'aquò se melhora dempuèi quauques meses?

Vos podètz pas imaginar coma aquò fa de ben d'aver un agach seriós sus çò qu'òm escriu. Un agach seriós e benvolent.

Grandmercés mon Corrector.

(e vos parli pas dels emails porcassièrs que me manda uhuhuhuhu)

Lectura ivernenca : Gausem la fraternitat

2012-01-10T06:00:00.000+01:00

Osons la fraternité es un libreque te fa sentir intelligent, que te fa soscar d'un biais que n'asbenlèu pas la costuma.

Es un libròt de 120 paginas, compausatde nòu partidas. Cada partida es una meditacion sus un tèxt biblic. Vos rasseguri sul pic : non, non, soi pastombada dins una crisi mistica per Nadal e l'esperit nadalenc m'espas tombat sul suc nimai... Mas un pauc d'espiritualitat e desoscadissa, de quora en quora, aquò fa pas de mal.
Una meditacion sus un tèxt biblic,qu'es aquò? Pels manja-curats que son ja a cridar a l'eresia, setracha pas de catequisme nimai de proselitisme. "meditacion" es un mot complicat per parlar d'unareflexion... filosofica (sabi pas s'es lo mot adequat) a partir d'un tèxt extrach de la Bíblia.

Cada partida comença per un extrach dela Bíblia d'una pagina, una pagina e mièja, aqueste episòdi de laBíblia (pas dels mai coneguts) es seguit d'una reflexion,“meditacion”, sul sens d'aqueste tèxt, pas de metafòras od'interpretacions bon mercat dins aquò, al bèl contrari. L'autora,Marie-Laure Durand, interròga lo tèxt per s'interrogar a ela e perque lo lector s'interrògue.

“L'interprétation, c'est quand aufinal d'interrogé, le texte devient celui qui m'interroge. (...) LaBible m'interroge pour m'éveiller à des possibilités d'existenceencore insoupçonnées. Elle me cherche et me demande de répondre dema vie, c'est à dire de faire face. Elle m'invite à être libre.(...) La Bible a quelque chose à dire aujourd'hui à la conditionque les questions que le lecteur lui pose soient bien les siennes etnon celles d'une académie, d'une institution ou de son voisin.”(Introduction).

Cada partida, que ne vaquí los títolsper vos far una idèa “ Par delà tout frontière, osons lafraternité”, “vivre et dire sa foi”, “fragilités etespérance”, “deuil et propriété”, “Quand Dieu sesouvient...”, “habiter, avec d'autres, autrement”, “pour voirs'il n'y avait pas d'homme”, “la possibilité d'une ouverture”,“alliance avec un troupeau” es una reflexion sus una situacionque comprenèm e que nos va interrogar sus nòstra vida. E es laqualitat granda d'aquel libròt: son accès aisit per totes. Pasbesonh d'aver fach de catequisme ni de teologia per comprene. Pas depatés teologic o religiós, lo lexic emplegat es de bon comprene pertotes, çò que facilita, dau còp, l'accès a la reflexion o al questionament.

Un parelh d'extraches que me toquèrone aital, vos faretz una idèa de çò que i podètz trobar dedins :

“Cependant pourquoi le peuple hébreu,avant même que les explorateurs ne soient entrés dans le pays, semet-il à douter? Parce que l'espérance fragilise et qu'ellefragilise encore plus au moment où elle va devenir réalité.Espérer, c'est oser penser que ce qui est attendu finira pas seproduire. Et quand l'espérance que l'on porte en soi est au seuil dese réaliser, le doute s'accroît. Est-ce bien ce que l'on veut? Nesera-t-on pas déçu? (...)”

“Alors que la mort efface lesociétal, que la perte d'un être cher réduit l'espace à unface-à-face illusoire puisque l'autre n'est plus, le travail dedeuil est un retour au monde des hommes, un retour à la pluralitédes vivants. Devenir propriétaire, c'est commencer à se resituerdans l'espace des hommes, c'est reprendre pied sur terre en acquérantune parcelle. Acheter à prix juste, c'est retrouver une place dansla vie sociale et les exigences éthiques. Penser aux conséquencesd'un acte, c'est envisager l'avenir et donc se décider à reprendrela vie en considération.”

Per saber çò que i a abans e aprèpaqueles dos extraches e comprene melhor, avètz pas que de legirOsons la Fraternité de Marie-Laure Durand a las edicions Olivétan.

Dimenge Epifanic

2012-01-09T06:00:00.001+01:00

Lo dimenge d'Epifania, es la debuta de Carnaval a Cornonterral : penjan las pepetas sus l'ostal de la Comuna. I demoraràn quauques setmanas, fins al dimècres de las Cendres ont seràn cramadas aprèp lo jutjament de Palhassa.

Ièr, anèri doncas a Cornonterral per jogar de musica.

Las ostilitats començan lo dissabte : fargan las pepetas.

Lo dimenge, aprèp un brave dejunar (pas de detalhs), passejan las pepetas en musica pel vilatge :

Oè, auriái pogut far melhor coma fòto... o sabi :)

Total respect sus la rolls que passeja las pepetas, soi fan :)

Se fa lo torn del vilatge en s'arrestant en cò d'amics ont l'apero espèra lo mond del passa-carrièra, mai que mai los musicaires.

La musica? E ben, los instruments tradicionals : pifres, autbòis, tamborns lengadocians, e los instruments de la fanfara : trompetas, saxofòns, trombòns, clarigòlas e percussions de tota mena. La tòca es de far de musica e d'animar lo vilatge per mostrar las pepetas.

Mond al balcon o per carrièras, mas lo mond son mai que mai a esperar sus la plaça de l'ostal de la Comuna. Abans de las penjar las pepetas, las expausan. E cadun de far la fòto :

Coma siás un legeire aluserpit, as vist que sus una de las pepetas, sus lo Palhassa (l'autra de pepeta s'apèla Lo Blanc) es escrich "espinchaire". Lo Carnaval de Cornonterral, la lenga del país i es mai que presenta, podètz anar legir los noms donats a las pepetas dempuèi l'an pebre e veiretz que son totes en occitan.

A miègjorn, las pepetas son penjadas.
Es l'ora d'anar beure l'apero.
Carnaval a començat.

RDV lo 11 de febrièr per tornar far lo torn del vilatge per lo fogasset :)

Vos podètz documentar sul Carnaval de Cornonterral en anant legir Pailhasses.com

Lectura autonenca : las cagaraulas sabon pas que son de cagaraulas

2012-01-08T06:00:00.000+01:00

Lo libre, lo crompèri dins un supermercat espanhòl.

I vas per crompar de turrón e de chorizo e, sens te'n mainar, vas dirèctament a la seccion libres, partida "bolsillo" perque es mens car, e començas d'agachar la molonada de noms que coneisses pas. Puèi legisses lo títol "Los caracoles no saben que son caracoles", l'agantas lo libre, lo metes dins la banasta e te'n vas crompar de Kas Naranja.

Lo Gentleman_de_las_vacanças a doblidat lo pan, mentre l'espèras dins son autò pas caufada, començas de legir :

"Me parece que voy a llegar tarde. Como siempre. Tengo que ir al tanatorio y no sé qué ponerme, no tengo ni idea de la ropa apropriada para ir a un lugar así. Me gustariá llamar a mi hermana para ver qué llevará ella.. No es la primera vez que nos presentamos en un sitio vestidas igual. Además, así le pregunto si prefiere que la recoja o mejor nos vemos directament allí.
Nunca sé como comportarme cuando hay muertos de por medio. Me refiero a cuando tengo que ir a un tanatorio, a un funeral o a un entierro. No sé de qué hablar con la gente, me parece que cualquier conversación es inapropiada, no sé si hay que mostrarse muy apenada ni tampoco si es bueno exagerar. Sobre todo si el muerto no es alguien muy cercano. Seguro que esto me pasa porque nunca se me ha muerto nadie a quien de verdad quería. Además, siempre me bloqueo cuando tengo que dar el pésame, no soy capaz de aprenderme ninguna de las frases hechas como "te acompaño en el sentimiento", "lo siento mucho", "no somos nadie" o "así es la vida". Me pongo muy nerviosa y me hago un lío. En el entierro de mi tío Vicente le di el pésame a mi tía diciéndole: "Siento tu sentimiento, porque la vida no es de nadie". A mi hermana, que estaba detrás, le entró un ataque de risa que no tardó en contagiarme y no pudimos parar hasta.... "

Èri decebuda que lo Gentleman arribèsse amb sa bagueta jol braç que me calguèt daissar ma lectura.

Me tardava d'èsser sola dins mon lièch per lo poder legir aquel libre... E lo legiguèri fins a doas oras del matin... que las parpèlas i tenián pas pus...

"Pasmens, t'agrada pas de legir de libres escriches per de femnas" çò ditz lo Gentleman que coneis mas preferéncias literàrias. E ben, veja, aqueste còp, soi fan fan fan.

Tot de long, l'istòria nos la conta Clara, 35 ans, separada del paire de sos dos dròlles e nos regalam de legir sa vidòta, un pauc trista... mas mai que mai que fa ben rire :

"Salimos del coche y subimos. De nuevo la misma escena al cerrar la puerta. Miguel comenzó a besarme y sin parar de hacerlo me fue llevando hasta su habitación. Nos desnudamos con desorden y torpeza. Yo debería haberme quitado el vestido por abajo, pero decidí hacerlo por arriba y él tomó una decision equivocada al intentar quitarse los zapatos sin desabrocharse los cordones. Lo que hacen los nervios. De repente, yo tenía uno de mis brazos hacia arriba pegado a mi cabeza y el otro hacia abajo sin espacio para salir. Él daba saltitos a la pata coja sobre su pierna derecha mientras intentaba quitarse el zapato de la izquierda con los pantalones medio bajados. Finalment yo utilicé la fuerza para salir de aquel vestido y MIguel la inteligencia para sentarse a los pies de la cama y allí desabrocharse los cordones."

Es pas un libre intelligent, mas es plan escrich e ieu me congostèri de lo legir. E mai, de còps, alentissiái la lectura per saborejar d'unes passatges :) Me regalèri fins a la fin e foguèri ben trista d'arribar al punt final d'aqueste buf d'oxigèn.

Ne sortiretz pas mai intelligents, mas ne sortiretz de bona umor!

Los caracoles no saben que son caracoles, Nuria Roca, 2009

Umor setòri

2012-01-07T06:00:00.000+01:00

Se siás ni francés ni del país e que l'as pas compresa la galejada, clica aquí e aquí,

mas de tot biais, los catalans, comprenètz pas l'umor occitan.

Epifanìo

2012-01-06T07:53:00.004+01:00

M'agrado la fabo.

(la pouesìo en grafìo mistralenco èro uno demando de la Bourriqueto)

Contraròtle gayfriendly

2012-01-06T06:00:00.000+01:00

Passar a la tresena persona que lo subjècte es una femna : " Coma dormissi pas, velhi. Despuèi que soi separat de Verò. Dins la jornada, al burèu, arribi a me'n sortir."

- Alara, cambiam lo pichòt nom tanben?

- Ben non, perqué?

- A, ben... bon, ok.

Una me pausèt pas la question : de Verò passèt a Paul e punt.

Cal pas desconar, òu.

Cinèma de geeks

2012-01-05T06:00:00.000+01:00

Un cort metratge plen de poesia e de geekitud :

Amor de luènh : trobar lèu e bon mercat

2012-01-03T06:00:00.001+01:00

L'istòria se passa dins un vilatge lengadocian que l'apelarem PerquéPas.

Ma veitura es blocada per una autra autò, pòdi pas partir.

Vau far un torn dins lo vilatge.

Lo vilatge? : una carrièra, tres pizzerias.

E se manjavi una pizza?

Dintri.

Comandi.

Arriba una tropelada de joves de PerquéPas.

Vau esperar defòra en daissar una aurelha dins la botiga per escotar las convèrsas...

E ben, amic legeire, te vau dire un secrèt : lo jove lengadocian desobrat que va manjar una pizza lo dimècres de ser, sa matèria grisa es victima de la gravitat : es davalada. E li emplena los alibòfis.

E lo jove lengadocian desobrat que va manjar una pizza lo dimècres de ser, çò que l'interèssa dins la vida, es de cossí se los vuejar, los alibòfis.

Lo jove lengadocian se sèga, tan coma vosautres, o benlèu mai, qu'es desobrat lo paure d'el. Mas la sèga, es ressèga. E, a la longa, aquò li provòca un penis elbow.

Alara, lo jove lengadocian desobrat que va manjar una pizza lo dimècres de ser viatja.

Va "en Espanha".

Extraches de convèrsa :

- E ben o sabi ieu, faguèri l'armada just a costat, a Carca, i anàvem cada dimenjada! (las distàncias comptan pas quand as los rostons confles)

- Quant te còsta una puta? (lo jove lengadocian desobrat i va pas per quatre camins quand vòl obténer una informacion)

- E ben, ja, as la dintrada, 5€.

- A oè, 5€ es pas car! (de dire en se gratant ont cal)

- Non, mas aquò's per dintrar, apuèi te la cal pagar la puta.

- M'an dich qu'aquò èra 70-80€.

- Pffff! T'o vau explicar ieu : te cal pagar lo lièch : 5€. Al P****, es 15€ perque es tot nòu. Mas al S*, es pas que 5€. Puèi, i cal pas anar al P***, es susvelhat ara. Vai al S*. La puta te dirà lo prètz quand montas. Es 40€, mas aquela radassa te dirà 60€ o 80€.

- Oè, ben a aquel prètz, aimi melhor anar a la de la rota G****
- Vai-te far chucar per Cerièra tant que i siás! (vos parlarai de Cerièra un autre jorn)

- Es 40€. 20 per ela, 20 per lo patron (aquò s'apèla un macarèl, mas aviá pas son diccionari dels sinonims sus el). Mas te ditz 60€ o 80€ aital, se ganha 40€. Se pensa que li anam pagar la mesada, aquela chuca-vièch! Tu li dises : 40€. E s'ela acèpta pas, davalas e ne prenes una autra. Aquesta o aquela, rai, qué n'as a fotre, tu?

Lo diplomat en lupanar contunha e (m')acaba:

- E sequenon, as pas qué de far coma ieu. Fas un pichon a una femna, aital, bicas a gratis quand vòles!

Bona annada!

2012-01-01T10:00:00.000+01:00

Bona annada plan granada e plan acompanhada per vosautres, legeires tant aimats.

Vos desiri tot plen de capitadas e de bonur!

Per ieu, aquesta annada que comença serà l'annada del grand cambiament... o, se lo grand cambiament fracassa, serà l'annada de la granda depression. Mas coma fa ja plan dos ans que m'i rabali dins la loose, comprenes plan que m'agradariá plan que siaguèsse l'annada del grand cambiament.

Del còp, me'n vau lèu lèu a la glèisa far cremar un ciri per que tot aquò foncione.

Tu tanben, vai-te'n lèu lèu a la glèisa o demandar a ton Dieu a tu e mai que mai al Dieu del FMI que tot aquò foncione.

Ajuda-te e Dieu t'ajudarà que dison. Me sembla qu'ai fach çò que caliá ; ara, la pauma es pas mai dins mon camp.

Inch Allah!

e se sèm pas mai...

2011-12-17T22:26:00.001+01:00

Bonas fèstas a totes!

Lo blòg tòrna en 2012!

A l'an que ven!

Pausòta

2011-11-27T06:00:00.001+01:00

Per de rasons sexualas, musicalas, associativas e professionalas, blogarai pas pendent un brieu!

Podètz botar en comentari quinas blogariás volètz que vos prepare per mon retorn :)

Tenètz-vos fièrs!

Es uèi!

2011-11-25T06:00:00.000+01:00

Anniversari del blòg : sièis ans!

Sièis ans que i soi, que i sètz, que i sèm.

Bon anniversari a totes vosautres, legeires fisèls, e longamai!!!

Charraire coma una topina

2011-11-24T06:00:00.000+01:00

Fa quauques temps que vòli aprene la lenga dels signes per parlar e mai amb los muts.

Ai pas encara trobat lo cossí ni lo quora mas tròbi de causas polidas :

Vos aviái parlat del clip genial de la cançon le cafè.

E ben, la version en lenga dels signes :

M'agrada!!!

Lectura autonenca : La Lluvia amarilla

2011-11-21T06:00:00.000+01:00

En seguida dels conselhs precioses de la Bèstia de Gavaudan, legiguèri La Pluèja Rossèla de Julio Llamazares revirat en occitan per Ferdinand Vialaret a las edicions de l'IEO.

Lo libre, l'aviái crompat que m'èri dich que de legir una revirada en occitan me cambiariá un pauc. L'aviái dins un canton de la bibliotèca, mai precisament dins ma taula de nuèch qu'es pas una taula de nuèch mas qu'es una anèxa de ma bibliotèca ont meti los libres de legir pel plaser, valent a dire que ne trobaretz pas gaire, de libres tròp intelligents.

150 paginas que faguèri durar tant e mai de tant que me regalavi.

Un dels desplasers de la lectura, en mai de dever atudar lo lum perque l'endeman i a escòla, en mai de dever esperar la seguida l'endeman perque as los uèlhs que se tancan solets, es que, quand siás plan confortabla dins ton istòria, quand los mots te prenon dins l'istòria, quand siás plan installada a agachar la vida de las gents dins lo libre, e ben, la fin arriba.

La Pluèja Rossèla es l'istòria contada per un òme qu'es lo darrièr de son vilatge. Abans de morir, nos conta l'exilh de totes los abitants del vilatge fins que demorèsson pas qu'el e sa femna, parla del suicidi de sa femna puèi contarà sa vida a el, tot sol, darrièr dels òmes entre las roïnas, entre realitat, sovenirs, trèvas e fantaumas. Un raconte a la primièra persona, embarrat dins aquel vilatge. Un raconte sus l'organizacion sociala d'aqueles vilatges montanhòls e sus l'evolucion de la societat. Un raconte sus l'abandon e la venguda de la mòrt. Un raconte sus la solesa.
L'òme pòt demorar sol sens virar caluc?
O avètz comprés, Bodon, a costat d'aquò, es lo país de las meravilhas... Quand lo comencèri lo libre, aviái l'impression de legir de Bodon, mas amb de frasas mai longas... Lo reviraire èra de Levezon, benlèu i es per quicòm. Perque, coma m'o diguèt Mèstre Andriu, la revirada es excellenta. Soi segura qu'es melhora que l'original! Per malastre, lo reviraire defuntèt e aurem pas lo plaser de ne legir d'autras de reviradas sieunas.

Un extrach :

"A comptar d'aquel jorn, la memòria foguèt la sola rason e lo sol païsatge de ma vida. Abandonat dins un canton, lo temps s'aturèt e, coma un sablièr quand òm lo vira, comencèt a s'escórrer al sens contra de çò que, fins ara, aviái mantengut. Sentiguèri pas jamai pus l'ànsia de me sarrar d'una vielhesa que, plan de temps, m'èri refusat a acceptar coma mieuna. Me tornèri pas jamai sovenir d'aquel vièlh relòtge que, oblidat dins un canton, penjava de bada, sus la paret de la cosina. Lèu lo temps e la memòria s'èran confonduts a tot lo demai - l'ostal, lo vilatge, lo cèl, las montanhas - aviá quitat d'existir, levat coma recòrd fòrça luènh de ieu.

Foguèt lo començament de la fin, la debuta d'un long e interminable adieu ont, d'aquí enlà, cabussèt la mia vida. Coma la lutz del solelh, quand se dobrís una fenèstra aprèp d'annadas, estrifa l'escur e desentèrra jos la posca de causas e de passions ja oblidadas, la solesa dintrèt dins mon còr e illuminèt amb fòrça cada recanton e cada cròsa de ma memòria. Coma lo vent de França arriba d'un còp, levant papièrs e caucidas per carrièras, e tusta a las pòrtas e se ronça amb violéncia dins las passadas e los membres dels ostals, lo temps brandiguèt las parets del silenci e se getèt sus sas roïnas rebalant sul seu passatge recòrds e fuèlhas mòrtas. Èra l'exumacion finala de tot lo somiat e viscut, lo començament d'un viatge sens retorn dins lo passat que s'acabarà pas qu'amb ieu."

La Pluèja Rossèla de Julio Llamazares, revirada occitana de Ferdinand Vialaret, IEO edicions, de crompar aquí.

"Adieussiatz plan totes"

2011-11-18T05:30:00.000+01:00

Uèi, a 10h, i a una ceremonia a Tolosa pel Maurici Andrieu.

La novèla de sa mòrt dimars me daissèt sens votz.

Lo coneissiái pas personalament.

Mas quand èri en terminala, l'esperavi cada dimenge.

Lo dimenge, aviái un ritual : agachavi una emission literària intellectuala sus la Cinc puòi Viure al País mentre dinnàvem.
L'emission èra l'escasença d'escambis amb lo paire.

Tantas annadas a l'antena, cada dimenge.

Per quant de mond lo Maurici que veniá dins lo fenestron de la cosina o del salon provoquèt aquel reviscol linguistic dominical?

Del Maurici, ne parlavi tanben amb los grands, que l'agachavan eles tanben, "emai parlèsse pas exactament coma nautres, es del Sud-Oèst, el".

Me soveni de sas doas vèstas : aquela vèsta vèrd botelha e l'autra jaunassa. Per ieu, es lo "vèrd Maurici Andrieu" o "lo jaunàs Maurici Andrieu".

Dins lo reportatge omenatge esmovent que faguèt Clamenç Alet, lo primièr imatge de Maurici... e ben la carga aquela vèsta jaunassa!

Puòi, a una manif per Radio Lenga d'òc a Tolosa en dos mila quicòm, veguèri l'Estar Latina : lo badavi, tornavi dabans lo fenestron de la cosina, ausissiái lo generic de Viure al País e lo vesiái, l'aviái dabans ieu l'estar de la television :

Dimars, lo darrièr "adieussiatz plan totes", pas de "a dimenge que ven", generic de fin :

ligam dirècte

Senyor Garriga

2011-11-17T23:25:00.001+01:00

Avui és dijous, ja és tard i m'arriba un email : l'Enric Garriga Trullols ha mort.

En Garriga, últimament, m'havia cabrejat molt, no estava gens d'acord amb discursos seus i més cabòries de les seves que em fotien molta ràbia....

Però li tenia molt de respecte i molt de carinyo.

Quan vaig arribar a Barcelona, vaig treballar al CAOC. Vaig passar-hi molt de temps amb ell. Hi vaig aprendre molt.

De català, primer ; el català, vaig començar a emprar-lo amb en Garriga.

De Catalunya i de ser català.

Hi vaig aprendre què és estimar la seva terra, què és tenir identitat, què és defendre-la, hi vaig aprendre que hi ha un altre model que el ser francès.

Hi vaig aprendre que un home es pot passar la vida sencera lluitant pels seus ideals, fent feina per ells, que hi estiguin d'acord o no. Jove, sota el franquisme, donava classes de català, i de gran, ja jubilat, cada matí, anava a la seva : cap al localet del CAOC per organitzar més i més activitats.

Vaig marxar de Barcelona i vaig perdre el contacte amb la gent d'allà.

Però, de tant en tant, em topava amb el Senyor Garriga, sempre amb traje i corbata, i cada vegada li deia el mateix : "Cony, que ha pactat amb el diable?" Reia i em preguntava per què. I sempre li contestava el mateix : "Vostè no canvia, no envelleix mai".

Doncs sí, fins i tot en Garriga envellia...

Ja no podré enrabiar-me cagant-me en xorrades seves, ja no podré fotre'm de les seves "memòries" on notava totes les activitats que havia fet el CAOC, qui hi havia assistit i d'on venia cada assistent a l'"acte", ja no podré riure quan treu les seves llibretes tan velles com ell on ho anotava tot amb la seva lletra tan petita.

Tinc la sensació que amb en Garriga, marxa una manera de ser. No sé si en queden gaires com ells.

És una pàgina del catalanisme que es tanca

És una pàgina de l'occitanisme que es tanca.

Senyor Garriga, descansi en pau.

Caton

2011-11-17T06:00:00.000+01:00

Doni dètz-e-uèch arpas nòvas, retractilas, plan agusadas, de primièra pata.
Mai d'una utilizacion : faire tombar lo legeire DVD, l'estampadoira, los libres o los vestits, las plantar dins lo gras de la cuèissa o del ventre de M***, se gratar l'aurelha, surfar sus un paquet de còpias o se curar lo nas.

Cinèma jol plumon : Super 8

2011-11-16T05:30:00.000+01:00

Super 8, per resumir, es un film amb de militars, d'extraterrèstres ; o avètz comprés, es un film american, sortit en 2011 que, malgrat los efièches especials de son epòca, sembla un film de las annadas 80.

Sensacion estranha.

Perqué agachèri aquel film sens interés? Perque un còp de mai, ai pas res comprés. Me semblava d'aver legit qu'èra l'istòria d'un adolescent que filma amb sa camèra Super 8 e que totas las istorietas que s'imaginava e ben aprèp, existissián dins la vida vertadièra : una causa paranormalo-cinematografica que m'auriá agradat perque aquelas causas complicadas m'agradan. E ben pas brica.
Es pas brica aquò. Es l'istòria d'un tren que peta mentre de dròlles fan un film a la con, arriban las fòrças aerianas americanas, i a de tot plen de problèmas dins lo bled : dins lo tren, i aviá una bèstia extraterrèstra que s'es escapada e que vòl tornar bastir sa nau per tornar dins son país far far far away ; i apondes quatre dròlles e una dròlla, un pauc de drama, un pauc d'explosius, un pauqueton d'umor, metes de coifaduras de la fin de las annadas 70, un walkman, e vaquí.
A la fin, tot acaba plan, l'extraterrèstre tòrna dins son país, mas aqueste còp, pas cona la bèstia, o fa pas en bicicleta.

Cinèma jol plumon : visca la version originala!

2011-11-15T06:00:00.000+01:00

En seguida d'un problèma tecnic, vos informam que lo film qu'anatz veire serà sens jos títols mas coma avètz fach set ans d'anglés a l'escòla, aquò vos deuriá pas pausar problèma.

Ah ah ah.

En vint minutas, comprenguèri tres frasas :

"you're a nerd"

"you're an asshole"

"he blogged about you".

Inquietant, isn't it?

Cinèma sens pijama : Tintin

2011-11-14T06:00:00.000+01:00

Coma l'Òmi de la fotografia, anèri veire lo Tintin de Spielberg que fa lo buzz : los que i son anats, los que i son pas anats, los que lor agrada, los que lor agrada pas, un pauc coma Avatar, qué. Qual se soven de l'istòria d'Avatar?

M'agradèt lo Tintin de Spielberg? Òc, solide!

Mas m'agradèron pas las voses del doblatge francés ; caldriá veire en anglés o dins d'autras lengas çò que dona.

M'agradèt pas la cara de Tintin que sembla qu'a dètz ans. Steven, creses pas que, dempuèi lo temps, a quauques pels als alibòfis lo Tintin?

M'agradèron pas los uèlhs blaus de Tintin.

M'agradèt pas de pas rire amb l'alcoòl d'Haddòck. E puèi dins lo film, mon dieu qu'es plan educat. L'Haddòck que i aviá dins mon cap parlava mal e fòrt, fasiá plan mai rire que lo de Spielberg.

Un còp que fas abstraccion de tot aquò, es plan :)

De legir sus la tela:
En francés :
- se volètz saber se Tintin es un film cripto-gay
- Tintin dins ton supermercat, dins ta banca, sus ta lèsca de cambajon
- perqué Tintin sortirà pas qu'a Nadal en los Estats Units?
- la critica de Bruno Podalydès

En espanhòl :
- perque soi pas la sola d'aver un problèma amb l'agach de Tintin
En portugués:
- sus las qualitats moralas de Tintin uèi
En catalan:
- un libre sus las paraulas finas del capitani Haddock

I vòli anar, i vòli anar, i vòli anar!

2011-11-13T06:00:00.000+01:00

I vòli anar a la mòstra suls jòcs vidèos que i a al Grand Palais a París.
Legeires parisencs, i a pas tròp de mond, se pòt vertadièrament jogar?

Uèi, i a geografia.

2011-11-12T10:00:00.001+01:00

En legissent aqueste article fòrça interessant sus lo malhum dels "restaurants" Macdonalds als Estats Units e en França, aprenèm que n'i a pas en Corsega. Òsca.

E n'an en Corsega de Quick? Ba, nos ne cagam tant qu'an de kebabs...

E i a un ligam cap a una mapa del mond dels païses sens Macdonalds :

E aquí, vesi ma nullitat en geografia:

De qu'es lo país pichonèl en blau al nòrd-èst d'America dau Sud?

E las isclas entre America dau Nòrd e America dau Sud, quinas son? I deu aver Cuba dedins... mas qué mai?

E de qué son aqueles païses entre China e Índia?

E de qu'es la mitat de país al nòrd d'Austràlia?

Aquò m'a permés de descubrir aquel site que i podètz anar procrastinar dessús : unecartedumonde.fr. I veiretz una mapa plan polida de las connexions facebook, una mapa plan trista de la censura d'internet, una mapa de consumacion del cafè per far lo bèl-bèl dins las convèrsas que los Finlandeses bevon 12kg de cafè per an e qu'aquò pòt explicar lo taus de suicidis del país, podretz tanben descubrir qu'en Islàndia, en causa del freg, es lo país ont bican lo mai jove.

Coquina que coquinaràs!

2011-11-11T06:00:00.001+01:00

Deviái absoludament contactar un collèga que trabalha a l'Usina. Capiti pas jamai de lo rescontrar, nos escambiam quatre emails e acaba per me dire de li telefonar dijòus de tantòst. OK.

Dijòus de tantòst, me trachi qu'ai pas son numèro.

Lo googlizi, en me dire, innocenta que soi, que tombarai sus son perfil a l'usina ont i aurà lo numèro de son burèu.

Tresena responsa de Google : PichòtNom Nomdostal, son_atge, lo Clapàs - "rescontres en linha a gratis".

"ra, lo con, a fotut son nom vertadièr sus un site de rescontre, quin cooooooooon"

e plan solid, cliqui

e te legissi " Vòli parlar de causas coquinas amb una femna".

Sorrire sadic

E crèï un fals perfil per jogar un pauc amb el?

Rire diabolic.

Cinèma jol plumon : Lo Cat del Rabbin

2011-11-10T06:00:00.000+01:00

Lo Cat dau Rabbin, aqueste d'aquí de film l'agachèri perque m'escacalassèri quand legiguèri la benda dessenhada.

La mesa en animacion es capitada, pas res de criticar mas ai totjorn de problèmas amb una causa : los personatges an pas la votz qu'avián dins mon cap e me cal plan la mitat del film per m'acostumar a la votz causida pel realizator.

Es lo plaser de la lectura : s'imaginar las causas, ausir los personatges... E aprèp, al passatge al cinèma e ben, te cal aceptar las causidas d'un autre...

Mas se vos parli del film, es pas per lo film en se (que vos cal legir la BD abans!). Enfin, si, dos mots per dire que lo passatge ont rescòntran Tintin al Congò es juste genialissim, quin con aquel Tintin... e veguèri Le Chat du Rabbin just abans de veire lo Tintin de Spielberg

La musica del film es just excellenta. Es çò que m'agradèt lo mai. Del còp, comprèri lo CD de la benda originala. E es normal que m'aguèsse agradat, es, entre autres, l'Amsterdam Klezmer Band que i jòga, e ieu lo klezmer, e ben aquò grèu m'agrada, e l'Amsterdam Klezmer Band, aguèri l'astre de los veire a Manresa l'an passat e me regalèri.

Mas s'avètz legit lo libre, m'anatz dire que l'istòria se passa en cò dels josieus arabs e que lo klezmer es benlèu una musica de josieus mas pas la musica dels josieus arabs, mas puslèu la dels josieus de l'Èst. E de qu'es la diferéncia entre un josieu arab e un josieu de l'Èst? Aisit! Lo josieu arab es un josieu que fa rire amb sas merguez e sas boletas que n'ausissèm parlar pels comics franceses, coma lo film La Vérité si je mens per exemple, e lo josieu de l'èst, es lo que fa plorar que lo vesèm dins los films lacrimogèns coma La Lista de Schindler.

E perque an mes de klezmer dins lo film alara? E ben, perque lo klezmer, es bon! E puèi an l'excusa que dins l'istòria, arriba un josieu rus caçat pel comunisme.

E fin finala, dins la benda originala del Cat dau Rabbin, trobam la musica klezmer amb de musica araba o la musica araba amb de klezmer, e francament, la resulta es adictiva!

Fa quatre jorns qu'ai lo CD e me'n lassi pas.

Un parelh d'extraches :

ligam dirècte

ligam dirècte

Del perruquièr

2011-11-09T06:00:00.000+01:00

Lo perruquièr es un vièlh traumatisme de l'enfància.

Ma maire me menava en cò d'una perruquièra que me secutava.

Pichona, me disiá "mas vòles pas una coeta melhor?" o "fa un pauc drollàs, aquò, non?".

A l'adolescéncia, a cada còp, me fasiá present d'una bóstia de maquilhatge perque "ara, es temps de se maquilhar".

"Ta bóstia de maquilhatge, fot-te-la dins lo cuol e fai l'avion!" mas gausavi pas res dire, preniái la bóstia, la dubrissiái, i aviá tot plen de poscas coloradas dedins, amb lo miralhet, e la tancavi, puèi disiái "oè, ensajarai, veirem". Diccionari : quand disiái "veirem", caliá comprene "non". Ara que me soi afirmada dins ma personalitat e ma conariá, disi "non, e m'emmèrdes pas."

"Es daumatge, lo pel qu'as, de pas lo metre en valor". A ben oè, mas s'es polit mon pel es perque i foti pas tot plen de produches a la con que vendes a ta practica...

Puèi, un còp granda, anèri de perruquièr en perruquièr.

Lo problèma del perruquièr, qu'es sovent una perruquièra, es que parla. E m'agrada pas de parlar.

M'agrada pas de parlar al mond.

E puèi, las perruquièras, primièr de tot, te fan un interrogatòri : ont demòras, ont trabalhas, amb qual te siás maridada, cossí s'apèlan tos enfants, volètz pas faire una color? Non, conassa. E çò que me suspren lo mai, es pas sa capacitat a pausar de questions nècias o a manténer una convèrsa pas brica interessanta, aquò, o sabi far. Çò qu'es allucinant es que quand i tòrnas, la neneta se soven exactament de totas tas responsas. Pòdes pas jogar a "uèi, soi la femna del prefècte e deman soi pròf".

E ieu, quand començan de me pausar tròp de questions o qu'ensajan de me convéncer que los enfants es lo bonur sus tèrra o que me caldriá far una color "per cambiar un pauc", e ben, i tòrni pas. Ocupa-te de ton tafanari quichat dins ton leggin bon mercat e daissa-me menar ma vida coma pòdi.

Aquò èra abans.

Ara, ai trobada la perruquièra que ne somiavi.

La perruquièra que parla pas.

Non, banda d'esperits missants, es pas muda. Mas parla pas.
Me conta pas sa vida e vòl pas que li conte la mieuna. A l'intelligéncia de comprene que soi una pauc parla e que val mai m'emmerdar pas.

Del còp, ara, quand i vau me far copar lo pèl, e ben, ai la petòcha.

Guincha sus mon pèl amb sos cisèus ponchuts.

E me disi qu'es benlèu una psicopata que pensa pas qu'a me los enfonsar dins las cervèlas sos cisèus ponchuts.

Una perruquièra que parla pas, ieu, aquò me desvària.

Cinèma jol plumon : Agora

2011-11-07T06:00:00.001+01:00

Alejandro Amenábar, m'agrada çò que fa.

Son tot primièr film, Tesis, sortit en 1996, foguèt una revelacion, faguèt lo buzz de tant que te cagavas dessús. Per los que se sovenon pas, es una estudianta en cinèma que fa una tèsi sus los snuffmovies, aqueles films ont se mòstra de mòrts vertadièras filmadas per apasturar los amators del genre e la dròlla es presa dins un mecanisme ont pensam que ne sortirà pas viva. Lo film qu'auriá pogut tombar dins lo marrit gost, es plan escrich e es una bèla critica dels mèdias manja-mèrdas. Ganhèt set Goyas a l'epòca!, entre eles lo del melhor film!
Son segond film, Abre los Ojos, sortit en 1997, me'n soveni pas gaire. Èra just enòrme, es tot çò que me soveni. Mas me soveni pas brica de l'istòria, ni de res.

Fins aquí, a l'epòca, quand parlavi d'Amenábar, lo mond me respondián Tacones Lejanos (Talons Aiguilles en francés). Ben oè, Amenábar, los franceses lo confondon totjorn amb Almodóvar perque aquò sona un pauc parièr amb un accent estranh au mitan... Lo tipe aviá pas lo succès que se meritava.

Puèi, en 2001, sortiguèt The Others, lo tipe passèt a l'anglés, amb coma protagonista la Nicole Kidman: uèch Goyas, entre eles lo de melhor film tornarmai.

Los Otros, ieu lo veguèri en espanhòl perque aviái pas comprés que la VO èra en anglés... Es l'istòria d'una femna (interpretada per Nicole Kidman) que viu amb sos dròlles dins un ostalàs que pas que de lo veire te dises "ieu dintri pas aquí dedins"... e dins aquel ostal, i a de trèvas, d'esperits que i vivon. OK, film de trèvas, de poltergeist e autras conariás paranormalas coma ne produsís cada matin Hollywood, mas non, pas brica! Çò que m'agradèt fòrça dins lo film, a despart de coma flipas tot de long, a despart de la fin que prenes dins lo morre que ploras "wow, aquel tipe es tròp tròp tròp fòrt" - que, foguèsse puta, la vos diriái la fin, mas coma soi pas puta, la vos disi pas, çò que m'agradèt, es la fotografia.

A aquel prepaus, me dison dins l'aurelheta que ganhèt lo prèmi de la Melhora Fotografia als Goyas! I a un sai pas qué de nebulós dins l'imatge tot de long del film que, en mai dels plans, te fa flipar encara mai. La pròva amb lo trailer, que pas qu'aquò ja...

Puèi, per son quatren film, cambièt completament. Faguèt un film qu'aviá pas res a veire amb los precedents. Cal dire que los tres primièrs, dins lo genre "fasèm flipar l'espectator?", son baleses. Un autre punt comun dels tres primièrs es tanben una escritura intelligenta que fa que, a la fin, l'espectator demòra sens buf, bocabadat dabans lo mestritge cinematografic. Amenábar a soscat e contunha de soscar sus lo cinèma e se sentissiá dins sos tres primièrs long-metratges.

Lo quatren, es diferent. E saludi la capacitat del tipe a sortir d'un genre ont es excellent per s'anar fretar a quicòm mai. Mar Adentro, un film meravelhós: l'istòria, los actors, la musica... Es tan bon que ganhèt quatòrze Goyas... per informacion, lo film èra dins quinze categorias, es pas complicat los ganhèt totes, los prèmis : film, maquillatge, revelacion actor, actritz, melhor comedian, melhora comediana, fotografia, son, realizacion, lo sol qu'aguèt pas es lo de la direccion artistica... segurament per pas dire de los ganhar totes ;) (perque m'agradan las anecdòtas sens interés : lo Prèmi de Direccion Artistica anèt a sabi pas qual del film Tiovivo c. 1950 que pas degun a vist ni veirà). Mar Adentro ganhèt tanben un Oscar e un molon de causas que Wikipèdia vos dirà.

The Sea Inside, es l'istòria vertadièra de Ramón Sampedro, que, aprèp un accident, es demorat tetraplegic e demanda lo drech de morir dignament. Ne vos parlèri un pauc aquí.

Fa d'annadas que seguissi pas gaire l'actualitat cinematografica. Sabiái pas de qué n'èra de l'Amenábar. Aital, tre que lo polit Rafèu me donèt lo ligam de Cuevana, piquèri dins lo motor de recèrca "Amenábar".

E agachèri Agora, son darrièr film, que coneissiái pas brica, sabiái pas de qué parlava, ni a qué semblava. Sabiái quitament pas qu'èra sortit...

La primièra mitat del film, faguèri mon intellectuala decebuda, quin realizator american que siá auriá pogut far parièr : mostrar una Alexandria sus la fin, la transicion del politeïsme cap al monoteïsme tot en me dire que Amenábar èra passat a l'escala superiora : dirigissiá aquí plan de mond, que i a un molon de scènas de fola, de decòrs de peplum, mas amb la paur que tombèsse dins un maniqueïsme a l'americana blockbusteriana.
L'istòria, a la gròssa : sèm a Alexandria (où l'amour danse avec la nuit, j'ai plus d'un appétit qu'un barracuda bar-ra-cu-da! ), de joves seguisson los ensenhaments de la filosòfa Ipatia, defòra, comença d'aver d'acaraments pas tendres entre los politeïstas e los
crestians. Seguirem Ipatia dins son caminament scientific, veirem sos estudiants evoluir, veirem son esclau que l'aima venir crestian e venir liure, e veirem mai que mai los òmes s'entretuar : los politeïstas contra los crestians, los josieus contra los crestians, los crestians contra los josieus, un totes contra totes "al nom de ..." que serà pas que lo recuol de la coneissença, del saber, de la tolerància e de la convivéncia. S'atacar a la violéncia religiosa, reviscolar de causas que pas degun coneis : Ipatia, una intellectuala influenta sus la ciutat, sola femna entre los òmes, los parabolanis (confrariá pas gaire simpatica que servissiá de braç armat al bisbe còpte Ciril), parlar de la fin dels greco-romans, èra pas una causa aisida e es plan capitada. Pròva del delicat qu'es lo tèma: lo film foguèt censurat en Egipte per insultes a la religion e trobèt pas de distribucion en Itàlia. Es passionant de seguir Ipatia dins son caminament intellectual sus l'astronomia, de passar dels vejaires dels esclaus, dels politicians, dels politeïstas, dels crestians... A primièra vista, me semblava un blockbuster american a la con, mas non, pas brica. Es un film que merita d'èsser vist mai d'un còp, que, coneissent Amenábar, soi segura qu'ai mancat tot plen de causas :)
La fin del film, ont fa un guinhet luminós a la descobèrta d'Ipatia (doni pas de detalhs se, per cas, lo volètz veire, lo film), me provoquèt un risolet : aguèri pas lo bacèu cinematografic qu'aviái pres dins los tres primièrs films d'Amenábar.

Mas espèri lo seguent amb impaciéncia.

Responsas a mon problèma d'ItunesStore

2011-11-05T08:26:00.004+01:00

Dins lo problèma que vos contèri l'autre jorn, foguèri un pauc lenga de puta qu'una persona non virtuala me respondèt. Es tan pauc virtuala que coneissi son nom, e s'apèla Celine.

Diguèt:

Merci a vous d’avoir contacté l’iTunes Store, mon nom est Céline et je suis ravie de vous assister concernant votre problème.
Tout d'abord je vous prie de bien vouloir nous excuser pour le temps de réponse accru lié à un pic de demandes sur le service clientèle iTunes Store en raison du lancement de produits multiples et de nouvelles fonctionnalités iTunes.

Si j'ai bien compris votre requête vous avez indiqué que vous viviez en France et que vous souhaitiez acheter des articles dans l’iTunes Store en Espagnol, Anglais, Américain ou autre.

Vous m'en voyez désolée mais si vous souhaitez acheter un article dans l’iTunes Store d’un pays particulier, vous devez avoir une adresse résidentielle et une adresse de facturation dans ce pays. Les articles disponibles dans l’iTunes Store d’un pays ne peuvent être vendus qu’aux clients qui utilisent une carte de crédit/débit, un chèque-cadeau ou une carte iTunes émis dans et pour ce pays.

Par exemple, l’iTunes Store des États-Unis ne peut vendre qu’aux résidents américains qui utilisent une carte de crédit ou de débit émise aux États-Unis, ou qui disposent de chèques-cadeaux ou de cartes iTunes achetés aux États-Unis.

Pour vos demandes futures, vous pouvez simplement utiliser lien de commentaires :

http://www.apple.com/fr/feedback/itunes.html

Nous vous prions de nous excuser pour toute gêne occasionnée mais cette page n'existe qu'en anglais pour le moment.
Nous vous remercions pour vos commentaires, qui seront toujours les bienvenus.

J'espère sincèrement que ces informations vous seront utiles et que vous continuerez d'apprécier le service iTunes Store et les produits Apple en général.
Je reste naturellement à votre disposition pour d'éventuelles questions ou autres informations.
N'hésitez pas a me re-contacter en cas de difficultés ultérieures, je serai heureuse de continuer a vous aider.
Je vous souhaite une très agréable journée Mélanie.

Merci de nous avoir contacté. Vous recevrez peut-être un sondage de satisfaction AppleCare par email. Vos commentaires seront grandement appréciés.

Cordialement,

Celine
NB:Notre département fonctionne du Lundi au Dimanche de 9:00 à 21:00. Pour la semaine du 31/10 au 06/11, je serais en congé le Mardi et le Mercredi.

A ben, soi ben contenta qu'aja un pauc de vacanças.

Trobatz pas qu'an lo sens de la formula cortesa en cò d'Apple?

Sabi pas de qu'es aquela tissa qu'an totes los servicis d'entresenhas al client. Avètz pas jamai telefonat a un servici tecnic o client que vos fa dins lo "dòna x/sénher y" a cada frasa? "Bonjorn, sètz ben Dòna Zetofre? Soi Joseta, Dòna Zetofré, vau escotar vòstre problèma e ensajar de lo resòlver, Dòna Zetofré. Quin es vòstre problèma, Dòna Zetofré? A òc, compreni plan, Dòna Zetofré." O supòrti pas. Ai enveja d'escampar lo telefòn per la fenèstra e de cridar al mond entièr ma ràbia. Mas coma cal resòlver lo problèma e ben, fas coma fasiás a l'escòla, comptas lo nombre de còps que la femna va dire "dòna Zetofré". Autant a l'epòca, aquò me fasiá pissar de rire, autant, ara, al telefòn amb Orange, me fa pas brica rire. Deu èsser aquò lo vielhum.

Mas coma ai la comprenèla longa, respondi :

Bonjour Céline,
Je vous remercie pour votre réponse.
Une dernière question : si j'achète une carte Itunes en Espagne, pourrai-je acheter de chez moi avec mon compte (ou autrE?) sur itunes store espagnol?
MErci pour tout
Mélanie Zetofré

Aquò èra pas clar per ieu.
La responsa :

Bonjour Mélanie,
Merci d'avoir contacté l'iTunes Store Support, mon nom est Pauline.
Je comprends que vous vouliez faire des achats dans l'iTunes Store, quelque soit le pays.
Cependant, pour cela vous avez besoin de fournir une adresse postale ainsi qu'une moyen de paiement provenant du même pays que celui de l'iTunes Store.
Par conséquent, vous ne pouvez utiliser une carte iTunes achetée en Espagne sans fournir une adresse postale espagnole.
Je reste à votre disposition pour toutes informations supplémentaires et vous souhaite une agréable journée.
Cordialement,
Pauline

S'ai ben comprés, pòdi crompar una carta Itunes en Espanha, m'inventar una adreiça en Espanha e aquò deuriá passar... Mas coma ai pas previst d'anar en Espanha dins los jorns que venon, podrai pas ensajar. Rai.

Mas coma i a de mond braves per me salvar, lo subresexi Rafèu m'a indicat lo sit Cuevana que prepausa los films en streaming.

Anem, me'n vau jol plumon agachar Cars 2, en version originala, jos titolat espanhòl, so perfect!!!

De l'incapacitat d'èsser una victima de la mòda

2011-11-05T06:00:00.000+01:00

Fa d'annadas, vos parlèri de mas aventuras en cò de l'esteticiana, aquò's aquí, aquí e aquí.

E ben l'autre jorn, a la perruquièra, i anèri per me far copar lo pèl.

E coma èra en retard la perruquièra, aguèri lo temps d'espepissar las revistas femeninas e de me dire "ten, aquela d'aquí de coifadura, m'agrada". Èra una causa del pel un pauc cort, un pauc a la mòda, un pauc "soi polida, independenta, vòles bicar?".

La perruquièra m'agacha e me ditz " a òc, es polit".

- A ben super, e ben aquò!

- Mas aquela femna de la fòto, a lo pel fin e regde.

- ...

- E vos, avètz lo pel espés e sople.

- E?

- E ben, aquò farà pas lo meteis efièch que sus ela.

- A ben, alara, fasètz çò que volètz.

Per un còp que voliái quicòm a la mòda.

uèi dins ma vida

2011-11-04T17:39:00.002+01:00

Bertsoqué?

2011-11-04T06:00:00.000+01:00

Al País Basc, existís una tradicion d'improvisacion en rimas que i comprenèm pas res mas que m'agrada, los tipes que fan aquò son de bertsularis. I a un tipe, Asier Altuna, qu'a fach un documentari dessús, Bertsolari. L'ai pas vist lo film, mas se vesètz passar lo DVD, raubatz-lo per me'n far present.

BERTSOLARI , pilòt, jostitolat espanhòl de txintxua sus Vimeo.

15 000 personas per anar escotar de poesia improvisada, vos fa pas allucinar???

Cinèma jol plumon

2011-11-03T06:30:00.000+01:00

Coma soi dins una passa de misantropia aguda, passi mon temps liure soleta amb mon macbook d'amor.

E mon macbook d'amor, lo preni dins lo lièch per agachar de films qu'ai telecargats legalament, que dempuèi qu'ai un mac, telecargui pas mai de films tot poirits, crompi en cò d'Apple. E ben òc, ma paura Luceta, las cal plan pagar las flors sus la tomba del paure Steve.

Vau doncas dins ItunesStore e me lògui de films.

Problèma nº1 : totes los dessenhs animats de Disney, Pixar o autres, se pòdon pas logar, los cal crompar. WTF???

Problèma nº2: tot plen de films son pas disponibles en VO e los films en francés doblats, non merci. Quand serai dictatritz del mond entièr, la linha màger de ma politica lingüistica serà d'enebir lo doblatge e d'autorizar pas que lo doblatge a la con que comprenes pas res, coma fan a la television per las novèlas ont ausisses lo tipe parlar dins sa lenga e que, per dessús, lo traductor parla e que, fin finala, comprenes ni un ni l'autre.

Problèma nº3: pòdi pas crompar o logar sus un itunesstore autre que lo francés, e comprenètz ben qu'aquò m'emmèrda grèu. Ai pas brica enveja d'agachar los films d'Almodóvar en francés. E vòli telecargar de films espanhòls que se tròban pas sus l'itunes store francés (perque son tròp marrits lòl). E puèi, aquò me conven pas d'èsser dins una logica culturala francesa, i soi ja de tròp. Manca pas que de m'abonar a Telerama e soi cuècha!

Ai escrich a un quauqu'un de virtual de'n cò de la Poma per saber cossí faire. Aquel quauqu'un virtual me respondrà dins 72h, s'ai d'astre. Benlèu que me respondrà pas jamai aquela non-persona virtuala.

Alara, tu, legeire virtual que m'aimas (e mai tu que m'aimas pas), auriás una idèa o una solucion?

La laguna, es pas sonque a Venècia.

2011-11-02T06:00:00.000+01:00

An dubèrt un site que s'apèla "Lagunes et tourisme" qu'es plan interessant.

I aprenèm l'importància de nòstra fauna e de nòstra flòra. Quand disi "nòstra", vòli dire la d'aquí, la qu'ai a la pòrta de l'ostal, la del litoral mediterranèu.

I ai aprés, entre autras causas e forra-borra : que demòri dins un païsatge peri-lagunari, que la region Lengadòc Rosselhon a la biodiversitat mai importanta de França, que la mitat de las lagunas francesas son lengadocianas, que sèm los sols en França d'aver de becaruts, qu'avèm un molon de plantas e d'animals que vivon aquí e pas qu'aquí (lor anam oferir un camisòt macarèl "made in aquí"), que son a caçar las tartugas americanas perque son dangierosas per la tartuga autoctòna, e tot plen de causas.

En mai d'aquò, an fach las causas coma cal, i a una rubrica pels fenhants o preissats "çò que cal saber en una minuta", e per los que ne vòlon saber un pauc mai i a de vidèos o de fichas per planta, per animal e païsatge.

Se vos i coneissètz ja sul tèma, i aprendretz pas grand causa. Mas per los novicis, aquò pòt servir.

A ieu, me dona enveja d'anar far d'estudis de tot aquò.

Se tota aquela sciéncia e tota aquela ecologia vos conflan e que çò que vos agrada es la literatura, podètz legir lo librilhon Vic, le Mejan, l'Or, les étangs de Montpellier de l'Ives Roqueta que lo torni pas trobar dins ~~mon bordèl~~ ma bibliotèca per ne vos botar un extrachon...

Victima de la mòda

2011-11-01T06:00:00.000+01:00

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

Una Minuta Abans - UNA MINUTA ABANS HALLOWEEN

Per Halloween, ItunesStore me prepausèt de li donar d'argent contra de films d'orror.

Sabètz, los films que fan paur.

E de films que fan paur, fa moment qu'ai arrestat de n'agachar perque, justament, me fan paur.

Aprèp, ai paur, dormissi pas la nuèch, m'imagini de causas afrosas... brèu, es pas bon per mon karma.

Mas, coma èra Halloween, me diguèri "ten, fa moment qu'as pas vist un bon film d'orror, akò te cambiarà."

E dins la rubrica "orror" d'ItunesStore, te vesi totes los Saw, que de veire lo primièr, aquò me bastèt. Te vesi de causas colhas amb de sang de'n pertot ; aquò me fa pas paur (o pas gaire...), mas es pas gaire interessant. N'i a un que manquèri de lo logar en causa del títol : "run, bitch run". Enòrme, lo caliá gausar aquel títol. Mas sabi pas se lo film es mièg porno, mièg orror, mas lo títol es tan digne d'un film d'orror missant coma d'un bon filme porno ("bon film porno", es una antitèsi o un oximòre aquò?). Aquò me fa pensar que manca la rubrica pornografica dins la tièra de rubricas cinematofragicas de ItunesStore. Benlèu que se sègan pas a Apple.

Fin finala, loguèri Scream 4 perque lo primièr m'aviá fach rire a l'epòca.

Lo problèma, es que cal plan doas orassas per telecargar un film.

Del còp, anèri al cinèma veire Tintin.

Madura

2011-10-31T06:30:00.000+01:00

L'autre jorn qu'èri dins un grand centre comercial de mèrda, lo tipe que li donavi ma carta blava aviá son nom sus una etiqueta pegada a son gilet roge ridicul.

Legissi lo nom sus l'etiqueta.

Èra un nom complicat amb de letras que te donan plen de punts al Scrabble.

Ieu, aimabla :

- E cossí se pronóncia?

- Zan, coma las regalécias.

"A oè, quicòm de chucar, qué".

E ben, non, l'ai pas dicha!!!

A la plaça, diguèri :

- E es de quina origina?

Vendriái normala?

Idèas per quand...

2011-10-30T06:00:00.000+01:00

Idèas de notar per quand dubrirai mon salon d'esteticiana :

Depilacion:

Fofona :

Fofona Larzac

Fofona Règa

Fofona Bartàs

de l'euskera e de l'autbòi

2011-10-29T06:30:00.000+02:00

Jogar d'autbòi, aquò te pòt donar enveja d'aprene l'euskera :

A despart de me trobar un amorós en Euskadi, avètz un metòde de me conselhar per aprene lo basc?

PS: Se siás basc, bascofòn, borrut e fòrt coma un buòu, fasèm un paquito tu e ieu?

dins lo mas abandonat

2011-10-28T05:30:00.000+02:00

E ben finala, las gausèri pas passar aquelas telaranhas. Pas que me faguèsson paur, las aranhas, las crenti pas. Mas avián facha sa telaranha a la plaça de la pòrta e la simbolica me pertoquèt. Passèri pas la pòrta e daissèri a las aranhas sa proprietat.

Quantes còps lo vièlh pescaire s'assetèt a aquela taula e sus aquela cadièra? Lo vièlh pescaire es segurament mòrt, la cadièra de formica es totjorn aquí...

Un ostreïcultor qu'arrèsta e que o daissa tot... lo vagon es aquí, los ralhs tanben mas la salicòrna a presa la plaça...

3637

2011-10-27T10:04:00.006+02:00

Mon fraire:

- tè, l'autre jour, j'ai parlé à un ... à un ...

- à un quoi?

(oè quequejar, es de familha!)

- à un oboaste!

- hein? à quoi?

- à un oboateux!

- hein?!

- e ben, un type, avec un hautbois là, comme toi

- aaaaaaaaaaaaaaaaaaaaa, ok!!

- ben comment on dit, c'est quoi le mot?

- mmm "hautboïste"?

- A oè, et ben sur son chapeau, y avait marqué "hautboiste".

O disèm pas pro que, e mai sus las majusculas, cal metre los accents e los trèmas coma cal...

aquò deu aver un nom

2011-10-26T06:00:00.000+02:00

Aqueles ralhs qu'avançan dins l'estanh me pivèlan...

Brasucada autonenca

2011-10-25T06:00:00.000+02:00

Per una bona brasucada, te cal :

de muscles!

(e directament del productor al consomator, aquò's melhor!)

aprestar lo fuòc,

metre los muscles dins la padèla sus la grasilha,

pas directament sus la grasilha que l'aiga dels muscles tombariá sul fuòc,

e adieu la brasucada!,

escampar l'aiga dels muscles.

Very important : se daissas l'aiga, as de muscles bolhits, berk.

Mas se ne lèvas de tròp, e ben, auràs de muscles tot secs, e serà pas bon!

espandir la sauça magica suls muscles

servir, manjar e se congostar!

E se dire qu'èra ben bon!

Al menut aquesta setmana

2011-10-24T06:30:00.000+02:00

Aquesta setmana, i aurà de fòtos sul blòg que vos faràn biscar. A deman!!!

lo Rex auriá cambiat d'adreiça?

2011-10-23T14:14:00.000+02:00

Soi la sola de pensar que la dintrada del Poligòn quand venes d'Antigòn revèrta un sex shòp?

Sondatge de la debuta del mes

2011-10-23T13:48:00.000+02:00

Responsas a la question "cambiar dètz jorns a Lisboa contra doas setmanas dins la banlèga de Caramauç, aquò es...":

una manca de gost evidenta	5(23%)
una istòria de cuol dins l'aire	11(52%)
l'exilh politic dins la sola ciutat d'esquèrra d'Occitània	4(19%)
una restriccion budgetària	3(14%)
un refugi per trabalhar	0(0%)

Primièr, me diguèri que pensatz que çò que me mòu es lo sèxe mas coma sabi que sètz totes de romantics, pensatz que, per daissar tombar un viatge dins una capitala europèa de tria per anar dins lo trauc del cuol mai negre d'Occitània, cal èsser grèu amorosa.

E coma sètz politicament corrèctes, pensatz que , contra la drechizacion de la societat, ai decidit d'anar dins una de las ciutats mai rojas del país : Caramauç.

E ben, non, la rason es ni sexuala ni politica. Aquò dich, se i a un mascle caramauçin d'esquèrra que me legís, vòli plan jogar a la mina e al carbonièr o faire lo vagonet amb el.

Mas vertat es, en causa de la crisi actuala, lo FMI (Finta de la Melania Intelligenta) m'a dich de pas sortir del país que quand me'n vau a l'estrangièr, gasti tròp.

Mas, mai que mai, lo FMI insistís e prepausa ~~d'acabar~~ de començar aquela puta de màster en plaça de m'anar bronzar lo cuol sus las plajas portuguesas.

Ai doncas cercat un endrech pròche de la Talvera, sens internet e pas tròp car. Mai que mai, pas tròp car. E una amiga de ma maire a un ostal dins una residéncia minièra de la banlèga de Caramauç. L'exotisme complet mas sens palmièrs.

Un remake de Germinal en perspectiva.

Aquò dich, li ai pas encara demandat l'ostal a l'amiga de ma maire, benlèu que serà ocupat quand i voldrai anar e aurai pas d'autras solucions que "sorry FMI, anam a Lisboa!".

E ben non, mon esquizofrenia se melhora pas.

Consultacion

2011-10-21T07:36:00.000+02:00

Car blòg,

Aqueste matin, dins la docha, me soi suspresa a cantar a plena garganta "La Boiteuse" que, per memòria o per informacion, te meti çai jos dins un montatge video digne dels melhors blògs de Skyblog.

Me soi trachada que coneissi totas las estròfas, e te parli pas del repic, lo te brami tant e mai. E ai vergonha d'avoar que sosquèri a la riquessa de las rimas.

Es grèu?

Seriá-ti una enveja gròssa, o benlèu un besonh gròs, de vacanças?
Me cal anar veire lo metge?

O benlèu que me cal arrestar d'anar a Pesenàs, que i a quicòm de pas bon dins l'aire alai?
Enfin, car blòg, me diràs. En esperant, a mon cuol metràs lo nas!

Melhorament

2011-10-19T17:37:00.001+02:00

Çò que m'agrada - e m'alassa e m'estressa - del mestièr d'ensenhaire, es la remesa en question.

Siás de longa a te demandar de qué va pas, de qué te cal cambiar, ont poiriás melhorar, de qu'as fach qu'èra pas genial e que te cal cambiar per lo còp seguent.

Bon, es pas l'autoflagelacion permanenta tanpauc, i a de còps que i a que te dises "puta, que soi bona!".

Es l'interés del mestièr. E aquela escomesa permanenta m'agrada!

Mas i a de jorns qu'ensajas, que soscas e que capitas pas.

Uèi, ai fotut un escolan defòra.

Fotre un escolan defòra, es abandonar. (L'abandonar?)

Es reconéisser, aceptar e se resignar al fach que siás pas estada capabla de lo gardar, de capitar que s'interèsse, de capitar qu'arrèste de te respondre, de capitar de lo far dintrar dins ton jòc o de lo prene dins ta còla.

Ta simpatia, ton umor, ton jòc de l'autoritat professorala, ta fisança que crida son intelligéncia an totes fracassat.

Ai sortit lo carton roge.

Emai los collègas diguèsson qu'es parièr dins totes los corses, fòrabandir un escolan, aquò m'agrada pas.

Me diretz que lo carton roge se sortís pel mond qu'an passada l'òsca. Rai.

Mas quicòm me ditz que mon trabalh, ma tòca, mon escomesa a ieu es de mostrar ont es l'òsca e d'ajudar l'escolan a la passar pas.

Se la passa l'òsca, aquò vòl dire qu'ai perdut?

de l'espòrt, de l'ornitologia e de ma conariá

2011-10-19T06:30:00.000+02:00

Sabètz ont s'acaba lo continent europèu?

E ben, s'acaba amb los Açòres.

(messatge a mon corrector tant aimat : sabi que l'indispensable diccionari de Josiana Ubaud ditz qu'es femenin plural, mas en portugués, es masculin plural).

E sabètz de qu'es un açor en portugués?

Dins mon diccionari irange gròs, es marcat :

"ave de rapina, diurna, da Familia dos Falconídeos, de cor acinzentada com manchas brancas".

Mas me sembla que mon diccionari s'engana. Wikipèdia ditz que l'açòr es de la familha dels Accipitridae.

Enfin, es una tartana, pas res mai qu'una tartana coma n'i a tantas sul Segalar que d'ara endavant s'escriurà Sèga-la o se dirà Tartanas, akò farà tant exotic coma Açòres.

Benlèu Os Açores son justament ravitalhats per las tartanas???

Enfin, rai.

E qual coneissètz qu'es dels Açòres?

Trobatz pas?

E ben Pauleta!!!

Mas noooooon, pas Pauleta, la femna del fornièr!!!

Non, Pauleta, lo jogaire de balon!

Ok, vertat, lo tipe jogava en cò dels enemics parisencs o girondins mas aquò empacha pas, èra bon al balon.

E ben, a cada còp que marcava, fasiá l'açor en omenatge a sas isclas. Es polit, non?

Agachatz:

E ben figuratz-vos que l'autre jorn, descobriguèri un polit mot en occitan, un mot que coneissiái pas que designa l'açor o autra tartana: la gòina. A un ò accent grèu sus la primièra sillaba e aquò m'agrada quand i a un ò accent grèu sus la primièra sillaba.

Mas se cercatz dins vòstre amic Alibèrt, Loís vos respondrà a la pagina 432 que

gòine, gòina : libertin, débauché, femme de mauvaise vie.

(aquela, la nòti dins mon quasernet de mots de tornar plaçar dins la convèrsa en plaça de "quana salopassa". Òc, ai un quasernet per i escriure los sinonims de "quana salopassa", ai lo drech, non?)

Puèi, aquò me faguèt pensar al francés "gouine". Sabiái que lo Florian Vernet dins son Que Dalle disiá qu'èra un mot que veniá de l'occitan. Aprèp verificacion dins lo pichon libre roge, lo francés "gouine" ven de l'occitan "gorrina" (meti pas las reviradas que Vernet dona que aprèp, Google va dire que soi un blòg pornografic.... anaretz veire dins lo libre, pagina 41.) e que l'argòt francés "gousse" ven de l'occitan "gossa". Me soi enganada d'animal.

Enfin. Rai. Ara, vau recaptar los diccionaris qu'ai sortits per espandir ma conariá linguistica... perque, fin finala, Pauleta, fa pas l'açor, fa coma totes los fotbolaires : fa l'avion.

catons

2011-10-18T11:41:00.001+02:00

Doni catons nascuts lo 1er de setembre. Son pròpres, desmamats, acostumats als chins e sociables... e quand dormisson pas, son de foteires de oai.

Son totes de mascles (en teoria...) levat la Grisona qu'a una taca rossèla sul cap.

Adultes, donan quicòm coma aquò :D

Lacrimofèr

2011-10-16T07:00:00.000+02:00

Quand mon collèga del cors d'autbòi Claude jòga aquò:

ligam dirècte.

n'ai las lagremas als uèlhs.

Quand o fau ieu, es lo chin que plora.

Un blòg vos manca e tot es despoblat

2011-10-15T11:33:00.002+02:00

Dimars de matin, quand me levèri,faguèri coma cada matin, geekassa que soi, agachèri lo corrièrelectronic : mon adreiça personala, mon adreiça professionala,mon adreiça del blòg, Facebook, las estadisticas del blòg, lo blògper veire çò qu'an escrich los autres, VDM e Midi Libre.

E dins mon adreiça del blòg, te vesiun e-mail que l'expeditor es « blogger » e lo subjècte« avèm suprimit ton blòg ». « LÒL » que mediguèri, la coneissèm la manòbra dels piratas d'internet :« se tornas pas metre sul pic ton mot de passa, tot seràsuprimit ». Levat que dins l'email, i aviá pas de demandas demot de passa ni de carta blava.

Verificacion sul blòg : i èrapas mai. Suprimit.

Vuèg.

Perque se quauqu'un deu suprimir aquelblòg, aquò's ieu. Benlèu un jorn, akò me petarà e o farai masserà MA decision. Los uèlhs plens de lagremas, cliquèriper veire de qué n'èra.

Una error. Error qu'ai de mal de comprene,mas rai.

Seguissi las indicas per mostrar alSénher Google que non, soi pas un robòt programat per un missantpirata de l'internet per raubar lo mond.

E tot aquò, o fasiái amblas cervèlas que pedalavan.

Me torna la convèrsa corta masintensa qu'aguèri amb un escrivan a Rodés. Lo tipe me felicitavaper lo blòg, ieu me sentissiái colhona, sabiái pas tròp qué direa despart de granmercejar... E me demandava perqué publicavi pas. Eaquí, del naut de ma fiertat Tecnologia Informacion e Comunicacion,li respondèri « Mas publiqui ja ! Lo blòg es un supòrt,diferent del libre rai, mas es un supòrt de publicacion !» ede li donar mai d'arguments : a gratis, liure servici pelsautres e que permet l'interactivitat amb los legeires. Oè, ieu,quand crosi Sergi Javaloyès (o Javayolès, sabi pas jamai), parlamde mon blòg. D'unas lengas de pelha dison que me passèt lapomada per qu'anèsse veire son espectacle amb Walt Tisnèr que iaviá just aprèp.

Es MON argument quand de mond me disonde publicar : « es ja publicat: lo blòg ». Argument quepermet de copar cort a la convèrsa e de parlar de quicòm mai perquenon, vòli pas escriure un libre mai gròs que mos mini pòsts, non,vòli pas publicar una part del blòg. Çò qu'es sul blòg es uncontengut per blòg, en linha, de consultar quand siás al trabalh eque t'emmèrdas, quand siás a ton ostal o quand siás a rabalar susinternet, e vòli pas que passe sus un supòrt papièr (per quand serai mòrta : vòli PAS que lo contengut d'aquel blòg siá estampat perpublicacion). Autant la mediocritat o la leugieretat passan sus internet,autant passan pas brica sul supòrt papièr. Avètz pas de que prened'unas darrièras publicacions made in IEO per o comprovar se mecresètz pas : es pas perque pòs escriure quatre linhasseguidas, que tos amics te dison « oà, siás tròp bon(a) »e que l'IEO te publica, que ton libre serà de qualitat.

Mas dimars, quand te veguèri monòbra – oè, vòli pas publicar mas me la peti grèu de capitarde téner aquel blòg dempuèi tant de temps- engolida dins lo traucnegre de Ciberland, ne plorèri un moment.

Puèi, prenguèri aquò amb filosofia :rai, se me lo tornan pas lo blòg, es lo moment de virar pagina, depassar a quicòm mai. E me preniái a fantasmar, que dins d'unasannadas, i auriá una legenda urbana sus ieu « disonqu'escriviá un blòg que fasiá pantaissar tot l'occitanisme ontcontava sa vida sexuala ».

Mas, dos jorns aprèp, mon pichòtespaci d'expression escricha me mancava. Ai pas gaire lo tempsd'aquesta passa que soi aclapada de trabalh mas es justament quand loblòg existissiá pas mai que voliái dire al mond entièr çò quepensavi.

Entre temps, pensèri a cambiar debotiga : de me crompar un nom de domeni, un espaci sus unserveire professional e me far mon blòg a ieu complètamentindependent de quina plataforma que siá.

Puèi, vegèri los messatges de sostendels uns e dels autres : los emails, los SMS, Facebook, lo messatge de desesper d'Aura, lo pòst del Joan deu Peiroton, reporter sauvaire de l'occitanisme, lo pòst nº1 de La Rapieta, lo pòst de l'Òmi de la Fotografia, lo pòst de la Fadarela que comunica per imatges ara, lopòst del Cercaval, lo pòst nº2 que me faguèt pissar de rire de la Rapieta, espèri que doblidi pas degun. Mercé a totes!! Me trachèri que i aviá al mens quinze personas de pertocadas per la desaparicion del blòg.

Fàcia a aquela emocion provocada perla mòrt del blòg, daissèri tombar l'idèa de ne far un autre de blòg,se cal saber arrestar. Decidiguèri doncas dedemorar una legenda tuada al mitan de sa glòria, seriái lo JamesDean de la blogosfèra occitana.

Mas Google n'a decidit autrament e soitornada !!!!!

Amics de la poesia... o de l'avantatge de soscar abans de respondre

2011-10-10T04:30:00.000+02:00

A La Maissa que me ditz que portarà l'apero :

- Ba, me'n cagui, ieu bevi pas.

- Beves pas?

- Ben non.

- Pas jamai?

- Ben si, soi pas un camèl!

- Me disiái plan qu'aviái pas vista la bòça!

- A ben pasmens, n'ai doas de bòças...

A un autre:

- Vòles una figa?

- Non, n'ai ja una.

De còps, ai vergonha.

Los blògs dels pichons :

2011-10-08T06:00:00.000+02:00

- Basanet

- La Tanturla

Se desmèrdan puslèu plan, non? En tot cas, ieu me regali de los legir.

Desmistificacion (1)

2011-10-07T05:00:00.000+02:00

Se tu tanben te demandas, quand siás a agachar un rescontre de handball, cossí fan per téner aquel balonàs dins la man, te la vau dire ieu, la vertat vertadièra.

Se meton de pega sus las mans.

Si, si, es vertat!!!

Vosautres tanben sètz decebuts, è?

Dels moissaus e de la literatura

2011-10-06T06:30:00.000+02:00

A mon ostal, i a de telaranhas.

La telaranha, es pas una causa degulassa. La telaranha es l'insecticidi bio.

E las telaranhas, dins la cambra, servisson per agantar los moissaus.

E dempuèi una bona setmana, ai un moissau penjat.

Es estat pres dins una telaranha, la seda s'es copada e ara ai lo moissau que pendigòla dins lo vuèg.

Lo vesi de mon lièch quand vau dormir.

Aquò me fa rire

(es grèu, sénher metge?)

Perqué lo daissi?

Ben, perque ne vòl pas davalar.

De fach, lo daissi perque soi la reincarnacion poparuda de l'entomologista Fabre (que pas degun sap se s'apèla Joan-Enric o Joan-Baptista).

Benlèu que los moissaus, aquò's coma las formigas.

E en formigas, m'i coneissi. Mentre d'unas banhavan las bralhas amb los boys bands, ieu legissiái l'integrala de las Formigas de Bernard Werber.

E mai que l'anèri rescontrar a la Comèdia del Libre a Montpelhièr ont èri la soleta de l'esperar perque èra pas previst que venguèsse a aquesta ora mas ieu i podiái pas anar a una autra ora perque ma maire voliá pas que rabalèsse per las carrièras clapassièras mas acabèt qu'arribèt e me faguèt aquela dedicaça que m'esmoguèt a l'epòca e que, ara que soi granda e qu'ai pas mai d'illusions sul mond, sabi ben que fasiá la meteissa a tot lo mond :

Bon, ben, dins las Formigas, i aprenes que las formigas quand morisson en causa d'un dangièr, te libèran una ferormòna que ditz a las autras formigas que passaràn per aquí un quicòm coma "mèfi, dangièr, aquí soi mòrta, vengatz pas, tornatz a l'ostal, lèu!".

E ben ieu ai l'espèr: mon moissau penjat, los autres, quand lo veson, se pensan "ò mila dieus, anam totes crebar penjats! Fòra d'aquí!!!".

Levat que los moissaus que venon trevar ma cambra an pas legit Formigas de Werber e sabon pas interpretar los messatges postums del moissau penjat.

E l'autre jorn, n'aviái dos que volavan mentre legissiái.

E los seguissiái. Un s'anèt fotre dins una teleranha. niark niark niark.

E l'autre se pausèt al plafond, en dessús de mon cap.

Me levèri doçament, me quilhèri sul lièch e las 600 paginas japonesas de Murakami tuèron lo moissau

M'agrada de legir.

Dialòg de sords

2011-10-05T06:30:00.000+02:00

Sul site de la comuna de Montpelhièr, soi tombada sus de causas reviradas en lenga dels signes.

Primièra reaccion : Ben qué? Aquò sap pas legir un sord?

Compreniái pas tròp perqué. Se las sabon revirar en lenga dels signes las causas que legisson, son sords o muts, pas nècis. Aquelas vidèos poirián èsser utilas pels emplegats de la comuna per comprene çò que signan los sords que tenon davant mas dins l'autre sens, ai un pauc de mal de comprene. Aquò vòl dire qu'an un interprèt sus plaça?

E aprèp, ai soscat dins mon pichon cap. E ai una teoria! Es de normalizacion : explican als usatgièrs sords-muts cossí dire en lenga dels signes "acte de naissença" o "còpia d'acte de maridatge". M'agrada!!!

Voè, mas se l'emplegat de la comuna compren pas çò que li signa lo sord-mut, sèm plan avançats, ten! Alara ai furnat sul site de la comuna, e figuratz-vos que i a un sistèma de traduccion en visioconferéncia amb d'interprèts tolosans : lo sord-mut signa davant la webcam, l'interprèt tolosan revira en francés a l'emplegat de la comuna que respond a l'interprèt que revira en lenga dels signes al sord-mut qu'es vengut demandar son acte de naissença, declarar son pichon qu'es nascut la velha o qué que siá. E per que l'interprèt tolosan comprenga qué vòl, cal plan que lo sord-mut coneguèsse los signes d'aquel patés administratiu. Tròp fòrt.

Aquò respond pas a la question que me pausi dempuèi d'annadas. Se ditz la lenga dels signes "francesa", aquò vòl dire que un sord francés amb un sord pas francés se comprenon pas brica???

Ai doncas demandat a mon amiga Wikipèdia que ditz que non. E i aprenèm que i a una lenga dels signes de Belgica francofòna e de Quebèc. E mai los sords se pòdon trufar dels accents. Terrible.

Sabètz que? Pareis qu'existís una lenga dels signes marselhesa. Enòrme.

Perqué i anavi sul site de Montpelhièr ja?

A ben, me soveni pas.

Lectura estivala (9)

2011-10-04T07:28:00.003+02:00

Contunhi de vos conflar amb mas lecturas estivalas. A ben òe, ieu, quand biqui pas, legissi. Èra pas mai lo Larzac ma vida, èra lo Saèl. (E ara, m'endralhi cap a la banquisa, mas chut!)

E contunhi totjorn amb mas lecturas nòrd-catalanas.

Comprèri los dos volums del Petit dico d'aquí del Gerard Jacquet. Perqué anèri crompar aquò?

Perque es lo best-seller nòrd-catalan, pardí!

E perque lo Gerard Jacquet, m'agrada lo disc Pop Songs del Rosselló que faguèt amb lo Pascal Comelade que lo Comelade ne soi fan fan fan e que m'agradariá fòrça de lo veire en concèrt.

Mon extrach preferit del disc :

Ligam dirècte

Lo Petit dico d'aquí, l'aviái vist dins totas las librariás del país, e, cada còp, me fasiá lengueta. E enfin, es a Estivada a Rodés que lo crompèri.

La causa : es un libre en francés, presentat coma un diccionari, amb totes los mots emplegats en francés en Catalonha del Nòrd, e o avètz comprés, totes aqueles mots venon del catalan rossellonés, lo francitan d'alai qué, cresètz que podèm dire frantalan?

Te legiguèri aquò coma t'auriái legit una BD o un roman, es de bon legir, plasent, tot plen d'umor e te pòs arrestar sovent per anar pissar, roncar, beure o tirar un còp.

Alara, quand preni mos dos volums del Petit dico d'aquí, i vesi tot plen de marcas que i faguèri, i a tot plen de dintradas del diccionari que me diguèri "ten, aquela d'aquí, la poiriái metre sul blòg", mas ne vos pòdi pas metre cinquanta... La causida es dificila...

Alara, tres còps de trompeta, tres còps de tamborn, vos meti aquela d'explica :

llamp te farigui! (prononcer : "yamm te farigui!")
Exemple : "Llamp te farigui! Il faut pas se tromper au moment de voter, hé!"
Sous le coup d'une émotion certaine qui doit tout (on le sent bien) à la conjoncture politique, la ci-devant exclamation commence par un juron préhistorique.
Le llamp, en catalan, c'est l'éclair.
Te ferigui, c'est le verbe ferir, qui signifie blesser.
Llamp te ferigui, c'est une malédiction que l'on peut traduire par "Que la foudre t'esquinte!"
On trouve, dans certains villages, la forme "llamp te feriguès", voire "llamp te feriguès de foc", littéralement "que l'éclair te blesse de son feu!". C'est beau comme du Shakespeare.
Dans son livre Les roches gravées du Capcir et de la Cerdagne l'archéologue Jean Abelanet étudie les nombreux dessins qui ornent des dolmens et des roches de nos montagnes. Entre autres fines analyses, il remarque que, dans les gravures rupestres qu'il a longuement répertoriées, nos ancêtres du paléolithique ont souvent dessiné un dieu vêtu d'une longue robe dont la tête est un soleil et qui balance (des deux mains) de terribles éclairs. Llamp te farigui. Dix ans après, notre insconcient collectif continue à invoquer l'ancestral et terrifique Dieu-Soleil pour qu'il foudroie les casse-pieds. La vieille croyance traîne dans notre langage, et ce malgré deux mille ans de christianisme énergique. C'est magnifique. Que la foudre vous épargne.

Totes los articles dels dos volums del Petit Dico d'aquí son bastits parièr : l'expression que s'ausís per carrièras, l'explica filologica e una poncha istorico-umoristica.

E ben, fin finala, dins aquel diccionari, ieu i trobèri bravament d'occitan : tot plen d'expressions comunas, las meteissas referéncias, tot parièr qué. E me fasiá ben estranh que ieu legissiái en catalan amb mon catalan barcelonin e m'avisèri lèu que me lo caliá legir coma se foguèsse d'occitan... E ben, o sabiái ja, mas lo Petit Dico d'Aquí m'o confirmèt, entre los bas-lengadocians e los nòrd-catalans, e ben, i a pas gaire de diferéncias...E coma o ditz Gerard Jacquet dins aquela entrevista, "avoir la même langue ne signifie pas avoir la même culture ni la même forme d’humour" e me sembla que aver la meteissa cultura e lo meteis umor sens aver la meteissa lenga marcha.

Quand o vos disi que los nòrd-catalans se prenon per d'occitans ;)

Aquelas "definicions" del Pichòt Dico d'aquí son tiradas d'una cronica radiofonica sus France Bleu Roussillon que podètz escotar en linha. Long de ma lectura, fantasmavi grèu sus la votz cauda e bassa. Enfin, es çò que m'imaginavi perque dins la realitat es pas aital, rai :

E òc, dins lo segond volum del Pichòt Dico d'aquí, i a un CD d'ofèrt amb un quarantenat de cronicas.

Acabi amb la descobèrta del jorn : las cançons sus lo myspace del Sénher Jacquet e mai que mai la cançon "Alloli playa" que me fa rire e plorar, anatz l'escotar, vos parlarà d'aqueles toristas dau Nòrd d'Euròpa "qui trouvent l'Espagne ici", "une Espagne en plastique, plus près c'est bien pratique", vos daissi anar descubrir la fin de la cançon...

Tòp

2011-10-04T06:04:00.000+02:00

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

Brèu. Me soi bandat lo morre. - Episòdi del 03/10

M'agrada aquel sistèma de punts. Lo vau adoptar.

de ma melhora amiga e de las penas d'amor.

2011-10-01T18:55:00.000+02:00

Dins la vida, ai pas d'astre.

Soi pas emmascada tanpauc, mas ai pas d'astre.

Aprèp mon long Larzac sentimental, tròbi enfin un tipe que m'agrada : un collèga de trabalh qu'es sorrisent, dubèrt, simpatic e que m'agraaaaaaaada.

La maquina fantasmifèra se bota en marcha, zo!

Primièra causa : saber s'es en coble. Servís pas a res de fantasmar se lo tipe es maridat.

E aquí, en plaça de demandar a una amiga qu'enquestariá discrètament, geekassa que soi, demandi a ma melhora amiga Google.

Piqui lo nom del tipe dins ma melhora amiga-imatges.

Primièr imatge : el a la Gay Pride.

Cerqui reparator de maquina fantasmifèra per causa de fum que ne sortís.

Contunhi d'enquestar amb ma melhora amiga Google, istòria de clavar l'afar e de jamai pus li parlar. Perque quand òm es un tipe perfièch e qu'òm es aimable amb una femna, li cal dire que cal pas que fantasme, es pas complicat de dire "sas, soi en coble dempuèi 25 ans e nos pacsèrem la setmana passada e un jorn, vendràs sopar a l'ostal e veiràs coma cosina plan mon amorós", aital, es fach, passam a quicòm mai, la femna en question fantasma pas mai e patirà pas brica. Mas non, aquel con me daissèt fantasmar.

E descubrissi que, en mai d'aquò, lo tipe es a mitat capelan.

Un pauc mai, e m'escampi al Canal !

Urosament, m'agradava pas que dempuèi ièr.

2011-10-01T11:07:00.000+02:00

Valor de familha

2011-09-27T10:10:00.000+02:00

Per causa de cauma, uèi, gardi la neboda.

Me cal trabalhar, alara m'ocupi d'ela coma pòdi. Assetada a costat de ieu al burèu o sul lièch pichon qu'ai dins mon burèu, al programa : lectura, musica amb la flaüta e lo jembe, dessenh...

Dins los libres per enfants que li ai donats, i a un dessenh d'un eiriç. Coneis pas l'animal.

- C'est un hé...

- ...

- Un héri....

- Card!

Tota una educacion...

Nota Bene

2011-09-25T22:02:00.000+02:00

Nota Bene per quand aurai un amorós : subretot pas jogar "Besame mucho" a l'autbòi, riscariá de partir lo tipe e de pas jamai tornar.

Nota bene del nota bene : idem per "Benlèu, benlèu"

De far abans lo 24

2011-09-22T07:25:00.001+02:00

Ligam dirècte

Al mes d'agost, anèri a París.

Un jorn, pas mai. Anar-tornar dins la jornada. M'agrada lo tgv.

I anèri per veire la mòstra bèla sus Brassens a la Ciutat de la Musica Brassens ou la Liberté.

Èri just al paradís dins aquela mòstra. I aprenguèri pas grand causa de nòu que aviái ja visitat l'Espaci Brassens a Seta e legit plan de causas sus Brassens. De fach, i anavi pas per "ne saber mai", i anavi perque m'agrada Brassens, per veire las fòtos e per me daissar menar per lo trabalh de creacion de la mòstra.

E me regalèri.

LIgam dirècte

Es Sfar, entre autres, que trabalhèt dessús, sabètz lo tipe qu'a fach la benda dessenhada subreconeguda Lo cat dau Rabbin e lo polit Klezmer. I a tot plen de retraches de Brassens dessenhats per Sfar e aquò m'agradèt.

Vos poguèri pas far de fòtos qu'èra enebit e los susvelhants fasián plan son trabalh... I a molon de causas de veire, vidèos, fòtos o dessenhs, de legir : letras, poèmas, libres, explicas e d'escotar : la musica en original soundtrack de la mòstra, normal, mas tanben d'entrevistas de Brassens. Per las entrevistas de Brassens, an inventat un sistèma genial!! Vos sovenètz dels telefòns vièlhs de França Telecom? e ben prenes lo telefòn e cada numèro de l'aparelh correspond a un bocinon d'entrevista, as aital l'impression d'aver Brassens al telefòn. M'agrada!!!

Lo problèma... es que i aviá plan de monde a la mòstra quand i anèri (pasmens i anèri en setmana!!!) e i aviá la coa als telefòns!

Pas grèu, perque crompèri lo catalòg de la mòstra e un DVD e un CD ont i a totas las entrevistas de Brassens... E sabètz qué? Son encara dins son plastic, ai pas agut solament lo temps de los escotar o legir un pauc e de los recaptar dins la bibliotèca... I aviá tanben un libre de Sfar amb de dessenhs qu'illustran de cançons de Brassens coma çai jos, mas lo crompèri pas, qu'èra un pauc car.

Perqué ne vos parli ara? E ben figuratz-vos que la mòstra es a Marselha!

Es a la bibliotèca Alcazar e fins al 24 de setembre! Profechatz-ne!

Ligam dirècte

Al sòtol i aviá una benda dessenhada giganta de Sfar qu'èra geniala. Clicatz sus la fòto çai sus per legir, veiretz, val lo còp.

Sequenon, ne profechèri tanben per visitar la Ciutat de la Musica, benlèu que ne vos parlarai un autre jorn, mas i anonciavan que farián una mòstra retrospectiva sus Django Reinhardt, ai pas trobat cap informacion sus la tela aquí dessús, en tot cas, se la fan, la mòstra sus Django, i anarai tanben!

Lo diable es troglodit

2011-09-21T06:59:00.004+02:00

Amazon dubrís en Espanha.

Es Vilaweb que m'o a dich aqueste matin.

Mas Amazon, alai, e ben fa de business amb los libres dins las lengas d'Espanha :

E d'aqueste temps, IDECO a totjorn un sit pietadós.

Lectura estivala (ai perdut lo compte)

2011-09-21T06:39:00.000+02:00

Me demandètz pas perqué mas soi dins mon periòde nòrd-catalan. Pasmens, ai pas d'amorós dins lo canton. Ieu sortissi pas amb de catalans que se prenon per d'occitans.

E legissi de literatura nòrd-catalana. Ai legit un parelh de libres en parlar rossellonés. Quand parlas lo catalan de Barcelona e lo lengadocian, quand legisses de rossellonés, ne siás desvariat. Mas rai.

Lo darrièr libre legit, me regalèri! Perpinyhard es un libre collectiu, de novèlas negras plenas de sèxe e de murtres made in Perpinhan e escrichas per cinc autors. Lo trobaretz lo libre jol nom d'"Emili Xatard".
Emili Xatard, es una de las constrenchas del libre : cada autor deviá, dins sa novèla, emplegar lo nom "Emili Xatard" e plaçar lo "Carrer dels Cardaires", carrièra del centre de Perpinyà que fa rire los catalonofòns, que cardaire, aquò vòl dire cardaire coma en occitan (Alibèrt es ton amic) e bicaire. Las novèlas son diferentas, per pas dire inegalas, mas n'i a pas una de missanta.

D'extraches! Veiretz coma sembla d'occitan!

"- Colló! Sem anat a la teua casa i ni la teua dona sap en quin bar la fas! Fa mitja hora que fem tots los bars del Vernet en te cercant!

Li llença sense ni un bon dia en Payré, el flic més gros i brutinyós de tota la PJ de França. A en Payré l'acompanya en Patot. Un nou que acaba d'arribar de Nantes i que no se cansa de repetir tota la jornada que té la impressió que l'han enviat a l'estranger. El seu nom veritable és d'origen polonès, ple de z i de w. Com que és tan jove i ben plantat com aturat i poca-gràcia, en Payré i ell de seguit li van treure el malnom de Patot.
- Voleu un cafè?
Els convida amb cara de prunes agres. Feliç, en el fons, que la presència dels dos col·legues els més poc eixerits de la policia judicial de Perpinyà li compliqui el diumenge. Amb un poc de sort no anirà a comprar el pa. Tampoc no anirà a dinar a casa. I s'evitarà de passar una tarda avorrida davant la televisió al costat de la parenta que, cap a les cinc de la tarda, li començaria a fer magarrufes. I a se posar impertinent. Cada diumenge parió. El diumenge a la tarda se creu una sex-symbol casolana. En aqueixa hora, més o mancos, li comença un strip-tease lamentable. Fet de pantofles, davantal, bata, mitges foradades, roba interior amb data caducada i higiene dubtosa. Unes expansions libidinoses que a ell el fan patir més que una altra cosa. Encara que no gosi dir-l'hi per no fer-li pena."

Me faguèt pissar de rire aquel passatge. Contunha encara, mas vos vau pas tot picar, òu!

"Erudit, president d'innombrables associacions totes amb noms en català i de les que ell n'era l'únic membre, candidat malaurat a totes les eleccions, professor a la universitat, escriptor de novel·les il·legibles, freqüentador de tots els salons i aperitius e, en definitiva, patumeta local. Un intocable."

Data de 1995 lo libre e m'agradariá de ne legir d'autres d'aquela mena.

A, vos ne dobtaviatz, es publicat en cò del Trabucaire.

Escacalàs d'un matin de caça

2011-09-19T06:00:00.000+02:00

Per plan comprene, cal una mapa:

Dimenge de matin, me desrevelhèt un còp de fusilh, tan fòrt qu'aviái l'impression que lo caçaire èra dins ma cambra... Ben òc, un còp de fusilh un dimenge de matin, aquò's un còp de caçaire! Segur!

Dubriguèri la fenèstra e los contravents ; e te vesi, dins lo camp d'en fàcia, que abans èra una vinha, un conilh. Te vesi sus la rota a costat de sa Panda 4x4 roja un caçaire. Lo caçaire se reconeis a un parelh de causas : los vestits militars per far paur als conilhs, la casqueta que li dona l'èr encara mai con e lo gilet jaune fluorescent per pas que lo confondan amb un pòrc singlar, que tot lo mond sap que lo pòrc singlar a lo bon gost de pas cargar de giletas fluorescentas.

Ieu, que te vesi lo conilh córrer, m'escacalassi fòrt.

E te vesi lo caçaire que tòrna cargar son fusilh e, plena de laganha, creguèri que me voliá tirar dessús la puta. Que, o sabèm totes, lo caçaire manca d'umor.

Mas non, tirèt sus un faisan que manquèt.

Lo problèma es pas que tire sus un faisan. Soi pas contra la caça. Al contrari. Que de còps que i a, s'autonetejan entre eles.

Lo problèma es pas que o faga a set oras del matin.

Lo problèma es que o fa plan pròche d'un ostal. Lo faisan deviá èsser a vint mètres de l'ostal dels vesins. Lo tipe tira tranquillament sens complèxes. Manca son còp e la bala se'n va tuar lo vesin o son dròlle (çò que, dins l'absolut, me fariá pas pena).

E ieu, de ma fenèstra al primièr estanci, agachavi l'espectacle.

E vaquí que lo caçaire te daissa lo fusilh dins l'auto, davala dins lo camp-qu'èra-una-vinha per agantar lo faisan mancat dos còps.

Detalhon : de faisans, per aquí, ne vesi pas gaire... e aquel d'aquí semblava pas pauruc. D'aquí a dire qu'an desliurat de faisans per apasturar los caçaires malbiaissuts...

E vaquí mon caçaire que camina, decidit, cap al faisan, que lo portarà, tot orgulhós, a la patrona que l'espèra a l'ostal, que ela serà pas brica contenta perque un, son òme, l'an pas confondut amb un singlar, e dos, li cal vuejar, plumar, cosinar aquela bèstia.

Lo caçaire qu'avança e lo faisan que recuola.

Lo faisan que se'n va e lo caçaire que se bota a córrer.

Lo faisan que se bota a córrer e lo caçaire qu'acelèra en se tenent la casqueta.

E t'o cal saber, lo caçaire es ventrut e pas esportiu. Normalament, es lo trabalh del chin aquò de córrer. Mas mon caçaire èra un caçaire paure: una Fiat Panda e pas de chin. La caçaire loser actitud.

E ieu de rire, en veire mon caçaire de córrer aprèp lo faisan.

Benny Hill. Vos sovenètz que, a la fin de cada episòdi, se perseguissián totes?

E vaquí lo faisan que te partiguèt darrièr l'ostal dels vesins, seguit de luènh pel caçaire qu'aviá ja fach un bon centenat de mètres en córrer.

Espectacle acabat.

E quand esperavi de veire passar mon caçaire de l'autre costat de l'ostal dels vesins, te veguèri un faisan s'envolar.

Aquò me metèt de bona umor per la jornada.

Concèpte

2011-09-17T10:59:00.000+02:00

Quand me lèvi d'ora, genre a sièis o sèt oras lo matin, e ben, a un moment, entre nòu e onze oras, ai un pichòt còp de barra e me sentissi tota lassa. E es a aqueste moment que me'n vau far mon penequet del matin.

Lo penequet del matin es lo luxe suprèm de poder respectar los pichòts besonhs de son còs. Es encara mai luxe suprèm quand as un gentleman qu'es d'acòrdi amb tos concèptes de vida, mas aquò's un autre problèma (Se cèrca gentleman per equilibrar lo lièch pel penequet del matin)

S'ajaçar, tancar los uèlhs, se dire "quin luxe lo penequet del matin", s'aconsomir, ausir son primièr ronc e se dire "òc, soi a dormir, raaaa, quin luxe...".

I aurà totjorn un con per te dire "de qué? fas lo penequet lo matin, tu? mas siás capborda", "òc soi capborda e t'emmèrdi, conàs", a ben oè, caliá pas començar. Dormissi quand vòli. Un pauc coma mon chin. Mon chin peta quand n'a enveja e dormís quand n'a de besonh.

Precisi al con de las linhas precedentas que fau tanben lo penequet normal aprèp dinnar quand n'ai de besonh. Perque, de còps que i a, fau coma los autres.

Fenomèn paranormal

2011-09-14T08:11:00.004+02:00

Fa quauques nuèches que me desrevelhi a 4h03.

Me desrevelhi,

Dubrissi los uèlhs.

E son 4h03 a cada còp.

E me soi sovenguda qu'aviái agut lo meteis problèma un còp e que n'aviái parlat sul blòg. Ai doncas cercat sul blòg e ai trobat lo pòst.

Me desrevelhavi a 03h03. L'ora d'ivèrn.

Ara 04h03.

Mas de qué se passa a aquesta ora per que me desrevelhe tan ponctualament???

Cagòlas de totes los païses, unissètz-vos

2011-09-12T10:24:00.002+02:00

Ont vesèm que cambiar de lenga, te fa pas cambiar la fòto de cagòlas en vacanças :

vertat

2011-09-12T05:23:00.000+02:00

Soi segura que dins la vida vertadièra, se passèt coma aquò :

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

Une minute avant du 05/09/11 - Google

Maconet

2011-09-11T16:39:00.000+02:00

Es pas totjorn aisit de s'acostumar a un ordenador novèl.

Passar de Windows a Ubuntu, puèi ara d'Ubuntu a Mac. Es pas aisit, los reflèxes, las costumas, los automatismes... Aquò fa que me sentissi un pauc gòia amb lo Mac. E mai amb Ubuntu! que fau encara d'anar-tornar entre los dos ordenadors per transferir mon bordèl d'un ordenador a l'autre.

Aviái pres en pension pendent l'estiu lo gròs Imac del trabalh, que m'i soi acostumada, mas un portable es pas completament parièr.
Mon portable a un defaut màger, a despart de son prètz indecent, es en francés. Traïdora, l'ai crompat en França. E ieu, fa dètz ans que piqui sus de clavièrs espanhòls. Aviái installat un clavièr espanhòl sus l'iMac gròs del trabalh, mas sul portable, grata-te!
I aurà totjorn un con per te dire de metre lo sistèma en espanhòl e de pegar las letras del clavièr espanhòl sul clavièr francés. Ai pas crompat una causa subredesign per l'anar golamassar amb de papièr mal pegat, òu!!! I a tanben lo con aluserpit que te ditz "e ben aviás pas que de l'anar crompar en Espanha", aquò rai, mas voliái poder aver lo servici aprèp venda pròche de l'ostal.

Aquò fa que quand escrivi en francés, meti lo sistèma francés amb mon clavièr francés e tot va plan.

E quand escrivi en occitan, meti lo sistèma en espanhòl sus un clavièr francés. Dins aquestes cases, ont vesi una A, piqui una Q, ont vesi una Z, piqui una W, ont vesi una virgula, piqui una M e una larga tièra afrosa per çò qu'es de las tocas que son pas de letras... Aquò va pas melhorar mon esquizofrenia... Mas ai pas trobat melhor per ara.

Puèi, es totjorn bon de saber picar en QWERTY. Vos ramenti que França es lo solet país d'aver un clavier AZERTY, putas de franchimands!!!! Rai, Belgica tanben, mas eles, auràn drech a la paraula un autre jorn.

Enfin, vaquí, avètz comprés, galèri un pauqueton per ara...

E uèi, ai descobèrt LA causa que fa que soi tombada encara mai amorosa de mon ordenador made in California : lo trackpad.

Tu qu'as pas aguda la mencion geek a ton C2i, te vau explicar. (Los qu'an aguda la curiositat de picar sul ligam, allucinatz tan coma ieu sus la minabilitat del sit censat presentar lo tòp del tòp de l'utilizacion informatica dins l'ensenhament?). Lo trackpad es lo cairat que i a jos la barra espaci suls portables, aka la causa que te servís a dirigir lo cursor quand as pas la mirga de brancada. La causa que la màger part del mond se'n sabon pas servir, perque, o cal plan dire, la màger part del mond, son d'endecats de la vida. (Uèi, asiri lo monde.)

Figura-te que sus MonPreciósCalifornian, pòdi detar lo trackpad amb los cinc dets de la man e far de causas allucinantas. Èri ja la reina de l'acorcha clavièr. (Sabètz vosautres que i a de mond que sabon pas copiarpegar sens passar per la mirga? Ròòòòòòòòò los endecats de la vida!!!!) Aprèp las acorchas clavièr per pas mòure la man del clavièr a la mirga puèi de la mirga al clavièr (òm es fenhant o pas dins la vida, e ieu soi de la primièra categoria), ai trobat lo trackpad que o fa tot, agachatz-me tot çò que podèm far :

Las doas cagòlas èran pas convidadas mas se son inscrutadas dins mon trackpad. Salòpas.

Ara, passi mon temps a alisar sensualament lo trackpad per mestrejar totes los matises de l'alisatge-clicatge.
I'm lovin' it.

Me dison dins l'aurelheta qu'auriái pogut far un pòst especial per la data, patin, cofin e mai la rèsta. Dirai una causa : los Chilens, es coma los Armènis, qual se'n soven ara?

Bref!

2011-09-10T18:52:00.000+02:00

Amb mièg trin de retard, descobrissi tot bèl just una causa genialissima que s'apèla Bref e qu'es difusida per Canal. Ai quasi una excusa : ai pas Canal dins ma tele preïstorica que sabi pas cossí farai quand passarem a la television numerica obligatòria. Es una seria que dura doas minutas amb un ritme de caluc e soi completament fan de la realizacion e de l'escritura :

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

Bref, j'ai fait un repas de famille - Episode du 07/09

Per ara, es mon episòdi preferit!

Totes a un moment, avèm checkat compulsivament nòstres emails :

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

Bref j'ai traîné sur internet - Episode du 08/09

E aqueste çai jos perque m'i reconeissi a cent del cent :DDD

Veuillez installer Flash Player pour lire la vidéo

Bref, je remets tout à demain - Episode du 30/08

Cat

2011-09-10T07:36:00.004+02:00

Soi pas una catofila mas aquò's polit:

Present

2011-09-06T18:33:00.002+02:00

Uèi, es mon anniversari.

Granmercés a LaJefa e al Quequejaire que i an pensat :))))

Mon compte serà roge escarlat, ma banca farà lo plen mercés a mos àgios mas uèi, me fau un brave present :

Son aquí e m'an declarada la guèrra

2011-09-05T05:59:00.001+02:00

Coma demòri dins las paluns, soi una acostumada dels moissaus. Me'n planhi pas, que, se soi pas contenta, ai pas que de me tirar d'aquí per viure a la montanha. Pas coma aqueles conasses que vòlon l'estanh, mas pas las bestiòtas qu'èran aquí abans eles.

Quand siás d'aquí, lo moissau, n'as la costuma. E sabes cossí conviure amb el.

La nuèch, quand, per malastre, n'as un qu'es dintrat dins la cambra, te cal atudar lo lum, tancar los uèlhs e l'esperar. Que lo moissau, es un petós e espèra l'escuretat per t'atacar.

E aquí, l'ausisses. E te cal concentrar a fons de fons sus doas causas : l'ausida, per escotar lo bronzinament viciós de la moissala atalentada e ta pèl, ont se pausarà la puta? Perque se siás ben concentrat, sentisses sas patòtas se pausar sus ta pèl ultrasensibla.

E un còp que s'es pausada la puta de moissala atalentada : PAF lo moissau!

Puèi, alucas lo lum, agachas la causòta grisa espotida sus tos dets o dins la pauma de ta man e t'escacalassas de ton rire mai sadic.

Un tròç de vida ideala dins las paluns.

Levat que ongan, avèm de moissaus mutants : fan pas de bruch, pesan pas res e los veses pas. Mèrda, e mai los moissaus son d'OGM ara!!

Alara, te desrevelhas la nuèch amb l'esquina que te pica grèu e començas de comptar un, dos, tres, quatre, cinc... tròp.

As maitas solucions :

- mudar, partir a la montanha. Non, cal pas desconar, òu.

- barrar la fenèstra per legir. A ben non, cal profechar de l'airet fresc de la nuèch

- pas legir dins lo lièch. Ja que i biqui pas gaire dins mon lièch, se en mai d'aquò, i legissi pas mai, de qué demòra coma pichòt plaser de la vida???

- ventilator fòrça 4.

Darrièra solucion adoptada. Lei de vida palunièra : pas de moissaus quand i a de vent.

Levat que quand as lo vent que bufa dins la cambra, te cal tornar cargar lo pijama qu'aviás doblidat coma aviás doblidat lo camin per anar trabalhar. D'aquí a ne dedusir que lo pijama e lo trabalh van cotria...

E fonciona?

E ben pas completament.

L'autre jorn, una soleta fissadura.

Dins l'esquina.

Sabes just a aquel centimètre cairat plan centrat jols omoplats que pòdes pas atènher de cap biais, que te tòrces los braces, las mans e l'esquina coma una contorsionista chinesa e pas mejan de te gratar.

Qu'una puta de bèstia te fisse e que te pòscas pas gratar, aquò's la cachavièlha suprèma.

La contrataca es intelligenta : lo pijama-burca.

Passaràn pas!

Lectura estivala (7)

2011-09-02T06:02:00.000+02:00

O vos disi ieu, los joves, es lo mercat dels libres en occitan d'aquesta passa.

Lo CRDP Aquitània amb lo Cap'òc an publicat dos librilhons revirats del francés per Sèrgi Carles e Pèire Boissièra : Doble Murtre a l'abadiá de Jacqueline Miranda e Los raubatòris de las moscas de Gerard Hubert-Richou.

Lo segond m'agradèt mai que lo primièr. Doble murtre a l'abadiá... e ben me'n soveni pas gaire que lo legiguèri a la debuta de l'estiu. Los raubatòris de las moscas es l'istòria d'enfants orfanèls que vivon a París al sègle 18 e que d'òmes en negre los rauban. Perqué faire? Las causas bolegaràn quand es lo dròlle d'un grand nom que serà raubat e o descubrirem tot. Me regalèri de lo legir. Ten, vos meti la debuta :

"Los aviá semenats?
La nèu li ajudava pas a córrer als quatre fèrs per las carrièras desèrtas. Acocolat al pè de l'espitlòri Sant Jacme, Silvèri repreniá alen. L'aire glaçat li brutlava lo dedins del pitre. Lo colava entremièg sos dets gelats, la man davant la boca e lo nas. Anava un bocin melhor. Las lagremas li embrumavan los uèlhs. Aqueste còp, se se daissava susprene, èra perdut ; auriá pas mai la punhor que caliá per se traire de lors arpas.
E puèi i aviá las pesadas que lo decelavan!
Un jòc de pista de mainat per aqueles que lo cochavan!
Se tornèt quilhar a mièjas. Aval, al caireforc, passèt una siloeta. Coma una trèva. "Un d'eles" mai que probable. S'aclatèt contra lo paredon, comptèt fins a dètz sus las onças insensiblas dels dets,e puèi en s'acorbant, s'esquilhèt de l'autra part"

E ò vos vau pas metre lo primièr capítol en entièr!

De libres plan revirats, la lenga es excellenta e es un plaser de la legir. Me pensi que los reviraires se congostèron. Emai siaguèsson per un public jove (10 ans), los podètz legir per trabalhar vòstre lexic. E granda qualitat, cada libre còsta pas que 4€! Òsca!!!

Asuèlh exotic

2011-09-01T06:06:00.000+02:00

Lectura estivala (6) : lo concors IEO joinessa

2011-08-31T06:27:00.000+02:00

L'an passat, l'IEO, istòria de dopar un pauc sas publicacions, organizèt un concors de literatura joinessa per tal d'aver de qué apasturar los joves escolans de las escòlas bilinguas o immersivas que crèban d'enveja de legir. Sabi pas qué i aviá o qué i aviá pas dins lo quasèrn de las cargas ni qué ganhèron los premiats a despart de la reconeissença eternala de l'editor.

Lo libre que ganhèt lo concors es Cronicas Pacolinas de Magali Bizot-Dargent.

Son las istorietas de la narratritz de dotze ans, escambarlada entre son enfància idealizada e l'adolescéncia que vòl que se rebèle contra sos parents que semblan perfièches. Francament? M'emmerdèri. Se passa pas grand-causa, son de consideracions e de rasonaments dins lo biais del libre Questions essencialas e autres escrichs minusculs de la meteissa autora publicat en cò de l'IEO, que sabi que tot plen de mond, aquò lor agradèt, mas a ieu m'agrada pas. Lo primièr capítol m'agradèt fòrça mas aprèp tre lo tresen capitol, aquò revertava tròp lo biais del primièr libre que m'agradèt pas gaire. Ne parlèri amb mai d'un, que me pausavi de questions, èra pas normal que m'agradèsse pas, se ganhèt lo primièr prèmi es qu'es bon lo libre! Resulta: agrada a las femnas : "òooooo, son mas pensadas d'adolescentas, subrebeeeeeeeen" (de dire en se tustant lo front), agrada pas als òmes : "rò, se passa pas res, i a pas d'accion" (de dire en se gratant los colhons). Vos disi pas ara las questions que me pausi sus ma persona :D. Enfin, vos rasseguri, aquò se legís plan.
Una causa bona : la lenga. Es un plaser de la legir.

Quicòm mai de bon : la cubèrta.

Çò qu'es pas lo cas del segond, Lo Pacte de Joan-Miquèu Dordeins. L'an trobada en cò de LIDL la cobèrta?

Es una cobèrta aquò? Enfin, rai, es pas la cobèrta que compta me diretz, es çò que i a dedins. E çò que i a dedins, es excellent! Me regalèri de legir aquel libròt. Pasmens, l'istòria se passa a l'Edat Mejana e ieu l'edat mejana amb sos cavalièrs, sos cagadors defòra, sos sètis, sos barris e sos senhors, m'emmèrda grèu. E aquí, non, pas brica, me regalèri. Lo legiguèri d'una tira lo libre sens lo pausar. Los personatges son plan trabalhats, lo scenàrio es plen de rebombiments, tomba pas dins lo facil o lo patòs bon mercat, las causas son pas telefonadas, es plen d'imaginacion. Las cent-quaranta paginas son plan utilizadas, pas res de levar. Una capitada. Lo coneissi pas aquel Joan-Miquèu Dordeins , sabi pas de qu'a escrich mai, mas s'avètz de libres d'el de me conselhar aquò m'interèssa! Ai pas comprés perqué a pas agut lo primièr prèmi!!! que lo merita!!!

E puèi de qué emmerdar los cons : Cronicas Pacolinas es en provençal (contràriament a çò marcat aquí) e Lo Pacte es en gascon. M'agrada!

Palavaaaaaaas, ton univers impitoyaaaaaaable

2011-08-30T13:57:00.000+02:00

Plen de frasas cultas dins la vidèo :

Ne gardarem una : "Si j'avais un amour absolu du proletariat, je vais à Palavas".

Filosofia de vida

2011-08-30T05:48:00.000+02:00

Qué faire amb d'enfants quand siás paure o cusson o los dos?

2011-08-29T06:18:00.005+02:00

Qué faire amb d'enfants quand siás paure o cusson o los dos? E ben los menas al meravelhós zoo de Montpelhièr!!! Perqué meravelhós? E ben perque es a gratis, i pòs demorar la jornada tota, a l'ombra, e pòt èsser pedagogic se siás motivat. Es pas polida la vida?
Lo zoo de Montpelhièr es l'alternativa a la plaja dins la seria "activitat gratuita-qué faire amb aquelas putas de dròlles" amb l'avantatge que los dròlles i aprenon quicòm.
Règla nº1 : cal pas dintrar sens la mapa del zoo. Sequenon, te perdràs e moriràs manjat per las formigas. Doncas, quand arribas, donas cinquanta centims al dròlle per qu'ane crompar la mapa del zoo, la vendon, mas coma son braves, te la donan la mapa.

Coma siás una pedagòga de tria, ne profièchas per verificar que lo dròlle sap plan legir una mapa. A ben non, sap pas faire. Urosament que siás aquí, ten. E lo responsabilizas : es el que nos indicarà los camins de prene. Puèi li demandas a qué correspondon las colors. Quinas colors? A d'animals? Non. A de païses? Non. (es nèci o qué?). A oè, a Africa, America. Òc, e aquò son de con.... de con... de con... de continents, òsca!

Pichòta revision de la geografia mondiala sus la mapamond de la dintrada. E sul camin, identificar la forma de cada continent. Confondèri America del Sud e Africa, quina vergonha.

Mas cal desconar tanben, sèm en vacanças, pas a l'escòla "è, li vesèm lo vièch! e se pissa, te pissa en plen dessús". Lo pipí, es coma lo cacà, es una valor segura que fa rire. "l'as pres en fòto?" "ben oè, perqué pas?". Far petar los tabós (amb la risca que, grands, acaben al Cap d'Agde.)

Jogar a identificar los animals dessenhats o escultats amb la pichòta. Amb l'ajuda del fraire, perque, de còps que i a, es dificil de trobar soleta.

Montar sus las esculturas de fusta a escala reala de la familha Leon, de la familha Ors e de la Familha Rinoceront (mas es ENÒRME un rinoceront!), far de fòtos jos totes los angles, far mèfi de pas tombar.

Lo jòc de las set familhas dels animals e metre las mans dins las piadas...

Fasiá d'annadas que i èri pas anada al zoo de Montpelhièr, lo darrièr còp, deviái aver... 7 ans? I a de causas pels dròlles, amb un molon de bancs per se pausar puèi de taulas per picanicar. E 'fant, es a gratis, e mai lo parcatge es a gratis. Ont se tròba aquò a l'ora d'ara? Es un léser intelligent, bon per la santat que caminas tant e mai e accessible a totes. L'exact contrari d'Odysseum, temple del consum ; son a dos punts opausats de la vila, es ben per quicòm.

Pro de pedagogia e de politica, que, quand i vas, al zoo, e ben es per veire de "nanimals" :

Lectura estivala (5)

2011-08-28T21:24:00.003+02:00

LaJefa, quand vau a son ostal, fau lo bibliobus : li pòrti un paquetàs de libres qu'ai legits e que li deurián agradar a ela tanben. Aquò li estàlvia la crompa e a pas la pression de la data de retorn de la mediatèca e ieu soi contenta perque tròbi totjorn daumatge d'èsser la sola de profechar de mos libres. Puèi aprèp ne parlam, o ne parlam d'un biais intelligent o fasèm las lengas de pelha que sèm plan fòrtas per aquò far genre "e ben, a pas vergonha de publicar aquela mèrda"... las causas que gausi pas dire sul blòg per pas me far d'enemics, qué.

Del còp, LaJefa culpabiliza o complèxa o sabi pas qué, e me dona totjorn un parelh de libres per compensar, e ne soi ben contenta que me permet de descubrir quicòm mai.

Aqueste còp, m'a donat lo prèmi SNCF del Polar francés perque LaJefa pren lo tren cada jorn per anar trabalhar , e me sembla que emai los libres los crompa a la èssaènaceèfa.

Dau còp, lo libre, lo legiguèri dins lo trin. Coma ai una carta de reduccion del 50%, prenguèri LoClapàs-LaCaraca Anar/Tornar sus una jornada e m'installèri dins lo TER e fai-tirar Marius, Seta-Perpinhan, Perpinhan-Montpelhièr, Montpelhièr-Perpinhan, Perpinhan-Seta, faguèri l'arapeda dins lo TER a ne pas sortir fins a la fin del libre.

Non, galegi. Soi colha, mas pas tant, òu!

L'été tous les chats s'ennuient de Philippe Georget es un polar excellent, plan escrich amb de bocins vertadièrs de catalan dedins. Perqué? Perque se passa a Perpinhan e los alentorns. Sabi pas qué m'arriba a legir tantas causas a l'entorn de Perpinhan, ieu que disi totjorn qu'es la ciutat de suprimir de la mapa just aprèp Besièrs. Rai.

Putan, i a de catalan dins lo prèmi sncf del polar!!!!! Aquò vos fa pas frenir los tetés??? Manquèri de ne petar lo sosten.

Mas, es pas quatre paures mots de catalan que fan que lo libre es bon, nani.

L'istòria : seguissèm un inspector de polícia del comissariat de la capitala nòrd-catalana que se tròba amb la desaparicion d'un taxista que bica tot a l'excepcion de sa femna, lo kidnapping d'una olandesa caudassa de la fofona, precedit de l'assassinat d'una autra olandesa cauda de la fofona tanben, e d'un ensag de kidnapping d'una autra olandesa que l'istòria precisa pas sa temperatura genitala. Lo missant, lo qu'a kidnapada la primièra olandesa, fa al cat e a la mirga amb la Polícia dins un jòc psicopat ben interessant.

Avèm drech a l'activitat del cortex masculin : lo veusatge d'un vièlh de seissanta ans, las rancuras d'un vièlh garçon, las interrogacions d'un òme que fa lo punt sus sa vida d'òme, de marit, de paire, la crisa dels quaranta o cinquanta ans, qué. Pròva n'es que los òmes pensan pas sonque amb son vièch. (De còps es amb l'estomac.). Mas lo gròs del libre es segur l'enquèsta e totas las aventuròtas, detalhs e soscadissas per arribar a la fin : trobar o pas trobar l'olandesa viva.

Pas d'extrach perque ai la canha de picar.

Ont manjar quand siás a Tolosa

2011-08-27T10:27:00.002+02:00

Sabètz perque Tolosa es una ciutat agradiva e polida?
Non, pas perque i tugùeron Simon de Montfòrt, qu'es ja una bona causa.

Es perque i a d'aiga que i passa. E una ciutat que l'aiga i passa al mitan, e ben aquò t'a un quicòm que pòdi pas explicar mas aquò m'agrada mai que una ciutat qu'a pas d'aiga. París, Lion, Seta, Girona son tras que polidas e aquela paura Montpelhièr... amb son Merdanson amagat, sa Mosson excentrada, son Les que començan de lo valorizar mas qu'es luènh del centre. Enfin, i a pasmens una excepcioneta a ma règla : Castras. OK, Castras, es pas afrosa, rai, mas es pas la ciutat que lo japonés i demòra bocabadat a far de fòtos de totes los rebats dins l'aiga. De tot biais, s'enganan pas los japoneses, i van pas, visitar Castras, pas con lo japonés.

A Tolosa, as doas aigas que passan : Garona e lo Canal de Riquet.
Au mitan de Garona, i a una iscla, que la dison l'Iscla del Ramièr.
E sus l'iscla del Ramièr, i a un restaurant tras que bon.

A aquela sason que plòu pas a Tolosa (fach pro rar per èsser senhalat), vos conselhi d'anar manjar sus la terrassa de l'Emulation Nautique (oè, a ieu tanpauc m'agrada pas lo nom) amb vista suls arbres de Garona e Garona. Perqué? Perque es missantament bon. Es bon bon bon.
Mas mèfi, te cal pas èsser completament paure per i anar manjar.
A miègjorn i a un menut excellent a 14,50€ (dintrada, plat, dessèrt, ni vin ni cafè), que vos decebrà pas mas qu'avètz pas la causida : o manjatz çò que i a o vos cal causir a la carta. E la carta, e ben fa un pauc mal a la tieuna de carta, la blava.
Mas coma siás finòta, te fas convidar.
E coma siás dificila, lo menut t'agrada pas (perqué lo mond an besonh de manjar de salmon a Tolosa?, mèrda!).
E coma lo Gentlemand'enFàcia es plan brave (o plan ric, es coma vòles), manjas a la carta.
"Agaches pas los prèses" que te fa lo Gentlemand'enFàcia. A ben tròp tard.
Un brave detzenat d'èuros pel primièt plat, un brave vintenat d'èuros pel segond, me soveni pas del prètz del dessert, mas sètz d'acòrdi, lo restaurant sens lo desserton... val mai demorar a l'ostal e manjar un bon iaort activia que te farà cagar coma cal. E per beure, es pas complicat, bevi d'aiga que pica, mas alai, l'aiga que pica, es una aiga que coneissiái pas : Chateldon, una aiga per las "taulas prestigiosas".

Qué mangèrem?

En primièr :

Ensalada de pofre per ieu. Lo pofre, aquò's bon. Oè o sabi, quand òm es de Seta, i a pas mestièr d'anar petar a Tolosa per anar manjar de pofre. Rai. Mas lo pofre, me'n pòdi pas empachar, es tròp bon, ne mangi pertot.

Lo Gentlemand'enFàcia prenguèt de sardas grasilhadas amb de pebrons. Tastèri la sarda, 'fant qu'èra bon... amb una sauça al piston mmmmm, tastèri pas los pebrons que n'aviái pas enveja. Mas la suspresa de sa sièta, es la bola roja que vesètz sus la fòto : un glacet de pebron. Ò fant qu'èra bon!!!! Me caldrà trobar una recèpta per la far l'estiu que ven.

En plat principal :
Lo Gentlemand'enFàcia prenguèt de peis, qu'èra excellent. O sabi, que ne li raubèri. Mas aquel innocent daissèt la pèl grasilhada, pecat qu'es çò melhor!

E ma sieta a ieu... manquèri de la manjar, la sièta justament! Èra de vedel (tendre, bon, cuèch coma caliá, la perfeccion qué) acompanhat de legums e de tapenada. Los legums : de merinjanas, que, normalament, m'agradan pas gaire, aquí faguèron pas un plec, de bocins de tomata amb tot plen de pebre dessús, de campairòls, e de legums abocinats pichon pichon amb d'òli e aquò èra tròp bon. E sus la carn, i aviá de tapenada. Quand o aviái legit sus la carta, aviái trobat aquò estranh (oè, soi pas jamai sortida de ma cauna naut debit). E ben es una idèa excellenta. Es subrebon!!! Es tan bon que lècas la sièta aprèp.

Fins aquí, m'èri regalada, a dire a cada mastegada "'fant qu'es bon!". Puèi arribèt lo dessèrt. Very important. Se lo repais es bon mas lo dessèrt decebent, aquò te maganha lo plaser..

En mai d'aquò, mercés a un jòc nèci, aviam jogat los dessèrts, e aviái ganhat lo dessèrt del Gentlemand'Enfàcia.

Causiguèri doncas un cheesecake e un "tot chocolat" perque lo cheesecake m'agrada fòrça e ne mangi pas jamai e lo chocolat es bon per lo moral.

Coma soi plan brava e m'agrada pas de veire lo mond patir, donèri al Gentlemand'enFàcia lo "tot chocolat" (enfin, ne li donèri la mitat...) e me congostèri amb lo cheesecake qu'èra leugièr, bon, tant lo "cheese" coma lo "cake". M'agradariá de saber far de causas tan bonas...

Un mot mai, sus la practica d'aquel restaurant : pas que d'òmes! E se t'agradan los cinquantenaris esportius, del polo Lacoste, de las lunetas de marca italiana, de la veitura esportiva e/o de la gròssa berlina alemanda e dels comptes en banca que van plan amb tot aquò, es ton endrech. Aviái l'impression que cada taula èra un clòn de la taula d'a costat e que i aviá un concors bling-bling sul parquing.

Benlèu qu'aquò tanben fa partida de l'encant de la causa...

Esglai matinal

2011-08-24T09:16:00.001+02:00

Aqueste matin, just levada, soi sortida prene l'aire encara fresc del matin, e sus la rota, al luènh, ai vist passar lo forgon de la gendarmariá, girofars alucats. "Marcamau se passeja".

Se son arrestats dabans mon ostal.

Glop.

Es pas jamai una bona nòva quand los gendarmes s'arrèstan en cò tieu. Sul pic, ai pensat a mon fraire qu'es domiciliat aquí.

Mas non, venián pas per me parlar a ieu.

M'an demandat de qu'èra lo quilomètre de mon ostal.

Demòri long de la via ferrada.

Uèi, al km 90, quauqu'un a decidit d'arrestar aquí son camin.

R.I.P.

Lectura estivala (4)

2011-08-23T06:49:00.002+02:00

Contunhi dins lo porcassièr e dins las figas amb una lectura de la debuta de l'estiu : Dòna Carcàs de Bruno Peiràs. Aquò's un librilhon publicat per ~~lo Pelut~~ l'IEO d'Aude dins la collecion Vendémias (aqueles audencs pensan pas qu'al vin) que crompèri perque dins La Setmana avián dich que i aviá de cuol dedins, e tre que dubrisses lo libre, siás prevengut : " Dòna Carcàs 1 e autres racontes del temps que l'Amor Cortés èra pas encara estat inventat". Ai pas ben comprés perque lo tipe parla d'amor cortés e pas de "fin'amor". L'amor cortés es una conariá franchimanda, non? Rai.

Lo libre es dividit en tres partidas, la primièra "Istòrias calhòlas", es la mai corta, e es ben daumatge. Lo libre se dubrís sus "La legenda de Dòna Carcàs" ont aprenèm qu'èra "molhèr de l'Emir" e qu''"èra prepausada a la fellacion"

"D'una man prestissiá los colhons, de l'autra se careçava la figa, qu'aviá onchosa e tota espelhofada."

Foguèsse pas que ieu, vos metriái l'istòria tota, mas cal far viure l'edicion occitana, ma paura Luceta, e se vòles saber de qué li arriba a Dòna Carcàs, as pas que de crompar lo libre, 10€, es mens que los aggios que te pren lo banquièr.
Aprèp Dòna Carcas i a "La cançon de l'amor de lonh - cluc d'uèlh al Jaufré Rudel". E aquò's enòrme. Es una represa de la cançon de Jaufré Rudel "lanquand li jorn son lonc en may" mas en version "quequeta dins fofona". Es genial, me faguèt pissar de rire e me reconcilièt amb l'occitan medieval. Los dos primièrs vèrses :

"Lanquand li vièt son lonc en may,
Mon auzelhs fa dos palmz de lonc..."

Foguèsse pas que ieu, vos metriái la cançon tota, mas cal far viure l'edicion occitana, ma paura Luceta, e se vòles saber cossí lo tipe contunha en rima e en occitan medieval sus uèch ~~estròfas~~ coblas, as pas que de crompar lo libre, 10€, es mens qu'una botelha de pastagàs.

La segonda partida, la mai gròssa, "Racontes en coa de gat" son de novèlas cortetas de bon legir amb tot plen de referéncias literàrias que las ai pas totas compresas.
La tresena partida, son de poèmas, ne parlarai pas perque la poesia, aquò m'agrada pas gaire.

O avètz comprés, çò que m'agradèt mai que mai, es la primièra partida, pas tant per lo cuol mas pel costat parodic. Se trufar dels intocables, es sanitós. N'avèm totes parlat quand eriam mai joves, de far una version ont Vincent te la prendriá dins l'arbre la Mirèio mas o avèm pas jamai fach.
Òsca a l'autor!!
~~Sénher Peiràs, sètz de bon agachar, o sabètz?~~

Fenhanta e gromanda

2011-08-22T09:57:00.003+02:00

M'agrada de manjar mas passar d'oradas a cosinar, e ben, aquò m'agrada pas sovent. E figuratz-vos que, ara, al mercat del vilatge, i a un italian que ven(d). Un italian es un biais de dire, è, deu èsser italian coma ieu soi suedesa. Mas vend de produches italians : de lasanhas e canelònis handmade (pas tastats), de saucissons e cambajons de totas las menas, de formatges un pauc tròp cars, de gressini e de raviòlis.
Tombèri de genolhons dabans son camion en li plorar quicòm coma "mas i seretz quand los toristas seràn partits?".

Vos expliqui : mon bled, normalament, i a quicòm coma 2500 estatjants, mas l'estiu i a una invasion de toristas, e pas lo torista intelligent, non, non, lo torista con, pas "con" dins lo sens de "missant", mas "con" dins lo sens de "bèstia", "nèci", "pas intelligent", los toristas que se poguèsson comprene que valdriá mai anar en vacanças en Normandia, nos mancarián pas.

Doncas, l'estiu, vau pas jamai al mercat al vilatge per pas apasturar ma misantropia ja subredesvolopada. E dimenge passat, vai-te'n comprene, anèri al vilatge. O 'fant quina missanta idèa! De veituras a bodre de'n pertot, parcadas suls trepadors e dins los arbres, de mond de l'accent dau Chnòrd cremats pel solelh (plan fach!), e, òdi entre los òdis, la coa a la fornariá. E, a costat de la fornariá, revelacion entre las revelacions : lo camion italian.
De qué li crompèri? Ben pas grand causa perque aviái pas gaire d'argent e i aviá un detzenat de putans de toristas de sa raça que fasián la coa dabans lo solet distributor del vilatge.
Alara : de mortadèla en omenatge a Quequejaire, de raviòlis riccota e tres formatges, de terrina de Narbona (vos aviái dich qu'èra pas completament italian...), de gressini perque lo gressin, aquò's bon e de mascarpone.
Perque lo mascarpone, es coma la Pana Cotta, aquò m'agrada. N'i a dins lo tiramisu, lo problèma del tiramisu, es que lo mond lo fan al cafè, e m'agrada pas lo cafè. Doncas mangi pas jamai de tiramisu e mangi pas jamai de mascarpone. E aquí comprèri lo mascarpone.
Ara the question is : qué far amb lo mascarpone?
Sus internet, as una infinitat de recèptas de tiramisu, as una milionada d'idèas de veirinas amb de mascarpone dedins. Mas ieu soi una fenhanta, ai pas enveja de cosinar. Mas vòli manjar quicòm de bon. Dilèma cornelian.

E aquí l'idèa.

Anèri a ma figuièra, te prenguèri quatre figas, te las copèri en dos, te metèri un pauc de mascarpone dessús e raaaaaaaaaaaa, qu'aquò èra bon!

ligam dirècte

Cambiar de mestièr e demorar una star

2011-08-21T07:29:00.001+02:00

Lo tipe de La Linea, aprèp que l'aguèsson escampat de la tele per causa de renatge intensiu, es estat embauchat a Ikea dins un ròtle mut.

Lectura estivala (3)

2011-08-20T06:48:00.002+02:00

Arto Paasilinna, malgrat una "o" e una "a", es pas un autor italian, es finlandés. Legeire finòt, qu'aviás vistas las doas a seguidas, èras pas tombat dins la trapèla. Finlàndia es un dels tres païses que i a al Nòrd d'Euròpa que confondèm totjorn amb Suècia o Norvègia. Nosautres, paures latins mièg-arabs, fasèm pas la diferéncia : freg que pela, nuèch que dura, mòbles de montar, d'espacis bèls, de grands blonds de las dents blancas que mastegan de Stimoròl e manjan de Krispolls (confondi amb Dinamarca se n'ai enveja, ok?). Aquò me fa pensar que fa moment qu'ai pas mastegat un bon Stimoròl, es bon lo Stimoròl, aquò m'agrada. D'aquesta passa, m'agrada de chucar de Fisherman Friends, mas aquò, sabi pas d'ont es.

Se capitas pas de localizar Finlàndia dins ton cap, te vau ajudar. Pren dins ton pòrta-moneda una pèça de 2€ (marcha tanben amb una pèça d'1€, mas aquela, garda-te-la per la metre dins lo carreton quand anaràs far las crompas). Sus la fàcia "pila" de tos 2€, sus la mapa d'Euròpa, amont a drecha, veses un vièch e mai los colhons, e ben Finlàndia, son los colhons.

Ara, confondràs pas mai Finlàndia amb la rèsta, me granmerceges pas, me fa plaser. Es lo costat wikipidèsc d'aqueste blòg que deuriá èsser reconegut d'utilitat publica.

As pas 2€? Putan, mas qual m'a mandat aqueles legeires miseroses???

Arto Paasalinna es un tipe tras que conegut revirat dins tot plen de lengas perque es un tipe que fa rire. Aviái ja legit d'el La Lebre de Vatanen que me n'aviá fach present Merike e que m'aviá ben agradat.

Aquí, se tracha de son darrièr libre Hirttämättömien lurjusten yrttitarha. Aquò t'avança, e?

"Le potager des malfaiteurs ayant échappé à la pendaison" que se titola en francés, alara, te pensas plan qu'amb aqueste títol, aquò me donèt enveja de lo legir.

L'istòria : un inspector de la Securitat Nacionala (lo FBI Finlandés) deu infiltrar un grand domeni agricòl suspectat de causas pas gaire catolicas en se faire passar per un contrarotlaire agricòl bio. I descubrís que lo domeni cultiva de campairòls dins una mina e que los que trabalhan a la mina son la racalha kidnapada pel domeni per los faire dintrar dins lo bon camin e netejar la societat. Nòstre inspector, s'i va agradar dins aquel domeni pendent mai de tres cents paginas de subrerealisme, de suspens e de causas pas possiblas que fan ben rire.

Es son darrièr libre. En França. Perque en Finlàndia, aqueste d'aquí sortiguèt en ... 1998.

Aquò pega plan a la quéquesiáactitud de Paasalinna e aquò m'agrada.

Figa (títol per far venir los porcassièrs)

2011-08-19T07:55:00.000+02:00

Ai trobada una recèpta de tarta amb cabecon, figas e menta, que vos disi pas coma me languissi de la tastar!!

kò interèssa qualqu'un?

2011-08-18T14:02:00.000+02:00

Akò interèssa qualqu'un? Es un 33t dels sex pistòls, es pas d'epòca mas es visual. Es embalat dins un plastic tot poscós. Lo doni.