L'aimavi ben. Charraviam d'un balcon a l'autra. Èra sorda coma una topina, aviá las neurònas en vacanças, mas li demorava lo biais aimable, la bona educacion e l'enveja de charrar amb la vesina.
Son apartament, me l'aviá fach visitar a cada còp que l'anavi veire, a cada còp qu'anavi beure un còp de Salvetat dins sa cosina, alara te disi que lo coneissiái ben l'apartament, e lo trobavi grand e polit. Plan melhor que lo mieu.
Alara, un còp los quauques jorns de decéncia passats, li diguèri a sa filha que demòra en dessús, que m'interessariá ben de lo crompar l'apartament de sa maire, per poder agrandir lo mieu.
Vendon tot l'immòble, pas solament l'apartament.
Aquò, lo me pòdi pas crompar.
Rai.
Contunharai coma soi.
N'i a de visitas.
Es grand, la vista sus la catedrala es polida, mas los investisseires i pòdon pas crear los sièis apartaments, pas de creacion de comptador a dich la comuna. Plan fach. Banda de mercands de sòm, de sòmi e de sompa,
De visitas, n'i a mas vendon pas.
Al cap de dos ans me telefona per dire que ara vendon a tròces.
Lo vend, ben tròp car per ieu e per lo prètz del mercat.
Me tòrna telefonar un an pus tard per dire qu'a vendut l'apartament d'en naut.
Sabi qu'ara a preissa de vendre l'apartament que voldriái. Li fau una proposicion quaranta mila èuros de mens que çò que vòl. Refusa. Compreni.
Rai.
L'apartament a costat del mieu es totjorn voide. Soi a esperar que me lo vendèsse a mitat prètz.
Mas ai una vesina novèla, la qu'a crompat l'apart de la filha, una causa grandarassa, un duplex sai pas qué amb vista sus la catedrala. Fa quauques meses qu'es arribada la vesina novèla, poncheja quand parla e a pas encara dich bonjorn.
Rai, benlèu es coma Pegui la porcassa e Kermit, los vesins d'en fàcia qu'an remplaçat la vièlha comunista sordanha, metèron cinc ans abans de dire bonjorn, mas m'emmèrdan pas, fan pas de bruch, son pas aimables ni educats mas emmèrdan pas. Es ja aquò.
L'autra nuèch, la vesina novèla, o son dròlle, o sai pas qual mai i a dins aquel apartament, te metèron la musica un pauc tròp fòrt a mièjanuèch.
A oè? Vòs jogar a de musica qu'emmèrda lo brave mond?
Lo dormir del mond, es quicòm que se respiècha.
Ai cercat e trobat los enches de l'autbòi abandonat, los ai meses dins l'aiga per los téner utilizables l'endeman de matin a 8h30.
O sap pas ela qu'ai un instrument d'emmerdament massiu a l'ostal
Fin finala, sa musica tant fòrta coma nulla durèt pas que mièja-ora, per un dissabte de ser, se pòt acceptar.
Mas ara qu'ai trempat l'enche e desposcat l'autbòi, es benlèu ora de ne sonar.
Lo darrièr còp qu'aviái jogat un pauc seriosament èra per registrar la Louise amb los Xeremiers de Sóller , mercés a eles de m'aver convidada. La podètz escotar la valsa de las barcas aquí :
Mèfi, brave mond, soi back dins la gama en re major.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada
Mercé :)