dissabte, 3 de desembre de 2016

Los Animals Fantastics

Version corta: Los Animals Fantastics o cossí m'endormiguèri dos còps o cossí quand as fach un cap d'òbra dins la vida, pòs pas far melhor.

Version longa amb benlèu de spoiling dedins: 
Los Animals Fantastics l'anèri veire perque sus l'aficha i aviá marcat "JK Rowling" e que i aviá de tipes amb una bagueta magica dins la man, que tot aquò me remembrava Harry Potter e m'agrada plan Harry Potter, tan los libres coma los films. E ben quina decepcion! 
Es pas mai question d'Harry Potter ni de Lo-que-cal-pas-escriure-son-nom e de fach, cap personatge fa resson a l'eptalogia. Pasmens, retrobam quauques formulas magicas semblantas per far d'embelinaments, retrobam los muggles que, als Estats-Units ont se debana lo film, los apèlan "los non-brueisses" e pas gaire mai. 
L'istòria: un anglés polidon que revèrta lo prince Harry (pas Potter, lo prince Harry de la familha reiala anglesa) arriba amb una valisa estranha als Estats Units. La vida dels brueisses als Estats Units es pas gaire agradiva: pas cap contacte amb los Muggles, al contrari los Muggles se'n mesfisan e sembla que la patz entre los dos mondes es precària. Dins sa valisa, l'anglés i garda d'animals fantastics qu'an pas drech de vida sul territòri american. 
Aprèp, quauques animals s'escapan, los cal trobar e en parallèl d'aquesta cèrca, un "animal" subrepotent traumatiza la vila. 
D'aventuras a còps de grands còps d'efièches especials, es un brave blockbuster. Vaquí.
I trobam pas la riquesa dels personatges, ni sa riquesa psicologica, que podiam apreciar dins Harry Potter. Los animals fantastics son simpatics, los personatges, un pauc innocents, nos i estacam, mas aviái tròp d'espèras e ne sortiguèri plan decebuda.

La debuta es longueta e ronquèri dos còps. Rai, èri lassa. 
Urosament, l'agachèri en version originala, perdèri pas completament la tantossada.





divendres, 2 de desembre de 2016

Trobador style (2)

Los òmes an lo biais per me far de compliments.


- Ten, uèi de matin, pensèri a tu! 
(ieu contenta) - Vertat? 


- Oè, vegèri una femna que passejava un pòrc a l'estaca.

- Cossí o devi prene ?
- Ben pas res, coma tu, vas tuar lo pòrc e ben pensèri a tu.

Solide. 

dijous, 1 de desembre de 2016

Òdi ordinari (1)


Uèi, aguèri enveja de lo pulverizar lo tipe que s'assetèt davant ieu dins lo trin. Non, pas perque son telefonet tindèt e me desrevelhèt, soi venguda (quasi) toleranta amb los abestits qu'oblidan de metre lo mòde silenciós sus lor puta de smartphone.

Mastegava.

Mastegava un chewing-gum.

E fasiá tan de bruch quand mastegava que la sòm, capitèri pas de la tornar trobar.
Aquel bruch chucós dels caisses que se desseparan. Es la lenga que se despega del cèl de la boca, es los vai e vèni de la pasta dins l'escupinha que fa aquel bruch tissós ?

Uèi, se i a un escolan que mastega en classa, va cargar.

dimarts, 29 de novembre de 2016

11 ans!



11 ans ! 
11 ans que i sèm.
De silencis, de barjacas, de tèxtes bons, de tèxtes plan mens bons, de conariás, d'escambis, de rescontres. 
De còps, legissi de causas vièlhas dels arquius e descubrissi ma vida sul blòg. 
Es ma memòria.
Un bocin de çò que soi es aquí.






diumenge, 27 de novembre de 2016

E vas votar uèi ?

Non.
Pasmens lo burèu de vòte es just davant l'ostal.

N'ai ja mon pro de votar per de candidats qu'asiri a las eleccions normalas: Chirac en 2002, Hollande lo còp passat e totes los qu'ai oblidats. Alara pensatz plan que i vau pas anar signar un papièr que ditz que partatgi lors idèas ràncias. E vòli subretot pas lor donar 1 centim, encara mens 2€ per los ajudar a financiar lor campanha rància. Crebatz, caronhassas!
Vertat, Fillon es la drecha de la drecha, ranci que ne pòt pas mai sabi pas çò pièger entre sas idèas reaccionàrias: l'omofobia? la fonccionarifobia? E de l'autre band, lo Juppé es un vielhàs malonèste, 71 ans! puta, mas vai-te far mólzer dins un ostal de retirada mens luxuós que l'Elisèu! 

Veirem ben la primària dels socialistas, benlèu que i anarai votar se Taubira s'i presenta qu'es la sola, dins aquel partit que pòrta plan mal son nom, que ten la rota. E d'aver una presidenta femna e negra, ne sòmii. Nos fariá creire que França es un país frequentable. Es Attali un jorn a d'eleccions recentas que diguèt que 14 ans de Miterrand nos faguèron creire que França es un país d'esquèrra. Quina illusion.

Aprèp per l'esquèrra vertadièra, veirem quin candidat manda lo Partit Comunista e quinas aliganças i aurà amb Melanchon.

Aprèp, per los collègas que votaràn uèi, vos compreni plan.

dilluns, 14 de novembre de 2016

Trobador style (1)

Los òmes an lo biais per me far de compliments.


"Jògas melhor que çò que cantas".



"Non mas èra per dire que jògas fòrça plan."

dijous, 10 de novembre de 2016

Costuma ferroviària

Lo tren de 6h46, darrièra rama, al fons.
M'asseti totjorn pas luènh d'el.
Sabi pas ont lo pren lo tren, que, quand i monti ieu, el sembla ja plan installat. 
Narbona ? Perpinhan? 
Sabi pas. Parlam pas.
Me soritz. 
Li sorisi.
Li disi bonjorn.
Capeja.
Son casco sus las aurelhas.
M'asseti.
Pas en fàcia, mas dins sa diagonala. Règla tacita de la vida ferroviària: tant que i a de plaças, se cal pas assetar en fàcia, per pas se geinar... las cambas... sabètz?
E dormissi.
Me desrevelhi quand arribam a la gara de Montpelhièr. 
M'estiri, badalhi, me vestissi, me lèvi, fau que me'n vau e el me daissa totjorn passar, capeja e soritz.

Es nòstre ritual del matin.

A la cinquantena avançada.
Lo vesi vielhir.
D'una annada sus l'autra, carga, pecaire.
Benlèu se ditz çò mème de ieu.

Uèi de matin, èra anat a la primièra rama del tren. Lo vegèri a travès la fenèstra quand me passèt davant lo tren.
Anèri a nòstra plaça costumièra. 
I èra pas.
Traïson.

dimarts, 8 de novembre de 2016

ò lo fracàs!

E ben fin finala, ai pas pogut téner per lo Nanowrimo. 

Mon ritme de vida fa qu'es pas possible per ieu de trobar 2h per jorn per escriure "a la comanda" al mes de novembre. En mai d'aquò, m'agrada pas d'escriure al quilomètre, m'agradava pas l'istòria que comencèri e me trachèri que m'agradava pas d'escriure de ficcion sul blòg. Pòdi trobar encara un bon desenat de rasons que fan qu'ai escampat çò qu'aviái escrich. 


Mas, podètz seguir La Rapieta que ten lo còp el !

Total respècte l'òme! Lemosin is diferent! 

 

diumenge, 30 d’octubre de 2016

Concèrt Les Ogres de Barback - Le Bal Brotto Lopez

Fin de setembre, un dijòus - mas qual a idèa de programar de concèrts en setmana?!, amb la Conchita e la Marcèla, nos trobèrem a Ginhac per veire los Ogres de Barback amb lo duo Brotto Lopez a la sala introbabla de Ginhac mas de la programacion plan interessanta : le Somnambule. Es una sala municipala e dins la vila, i a pas un paure panèu per l'indicar, cercatz l'error. Poiriam dire qu'aquò auriá fach la bona excusa per explicar lo retard de la Marcèla e la Conchita mas non, perque 1 - lor aviái mandat un sms explicatiu #tròpbrava, 2- avián un GPS las modernassas.

Per ieu aquò èra lo segond còp que lo vesiái l'espectacle qu'èri anada a la primièra al Bolegason a Castras (sala ben indicada, ela) e me retenguèri per lor pas espoilar l'espectacle a las dròllas #tròpbrava

Mas a vosautres , lo vos vau espoilar l'espectacle, puèi que de tot biais, l'avètz mancat.

Primièr, me vos cal contar la Primièra al Bolegason.

Lo Bolegason, es una sala que coneissi, que i anèri per i veire La Talvera quauques ans fa. E ben, sonque arribar sul parking, pels Ogres, comprenguèri que i auriá mai de monde que per La Talvera. M'anèri parcar al parcatge bèl de l'autre costat de la carrièra, pròche d'un snack que i crompèri un kebab plan bon que sa sauça me ragèt dessús, ieu qu'aviái mes un polit camisòt amb l'esper de me trobar un tipe per la serada... 
Dintrèri e me crompèri lo camisòt del Bal Brotto Lopez, ben, solide, anavi pas demorar amb mas tacassas de kebab tota la serada. E que lo primièr camisòt vendut siá un de Brotto-Lopez e pas dels Ogres, vos pòdi dire qu'al vendeire, te lo daissèt estabosit. Li expliquèri qu'èra en causa del kebab, patin cofin, rai, lo tipe se soven encara de ieu.
Lo concèrt comencèt amb un pauc de boha. Començar un concèrt amb de boha, coma es class ! 
E aquí comencèt la leiçon magistrala de socializacion de l'occitan davant un public vengut veire son grop tant aimat: les Ogres de Barback. La primièra cançon es en occitan e las bessonas cantan en occitan sens cap supòrt per las ajudar, se coneisson las paraulas de memòria, e bim! Lo cantaire dels Ogres canta en occitan, e bim! 
Aprèp se'n seguís una tenson Guillaume l'occitan "Adiu Miladiu" / Fred de Cergy "salut à toi", una tenson Occitània VS Pontoise davant un public a l'encòp occitan e fan dels Ogres.
E èran fans dels Ogres lo public. Totas las cançons dels Ogres te las sabián de memòria, e ieu ne coneissiái pas una. A cada cançon que lo public repreniá, me disiái "mas es coneguda aquesta cançon?" Per contra, quand aquò èra una cançon de Brotto Lopez, èri la sola a udolar e a conéisser paraulas e coregrafia. Sola contra totes.

Mas lo concèrt es pas solament una granda socializacion de l'occitan passa que t'ai vist. Es tanben una bofa artistica que prenes dins las aurelhas. Pendent mai de doas oras, t'emmèrdas pas una minuta e i a pas una causa que tòrna, es totjorn diferent: los instruments, los montatges, los tròces, l'equilibri entre las lengas, entre los repertòris, es enòrme, an fach un polit trabalhde concepcion de l'espectacle. Lo concèrt evoluís amb d'ambients diferents pendent doas oras, acaba en concèrt electro  e fin finala, quand pensas qu'es acabat, totes los musicians davalan dins lo public per jogar en acostica a la mòda passa-carrièra. Lo public dels Ogres de Barback alucinèt.
Un pichon mot tanben per dire qu'es tanben una bofa visuala que i a un polit trabalh amb los lums. 
Bon o avètz comprés, se paguèri dos còps mai de 15€ per lo veire l'espectacle es qu'es tras que bon e los dos còps me regalèri!

En mai d'aquò, lo segond còp, i aviá Aqueles en primièra partida , çò que gasta pas lo plaser.
En mai d'aquò, lo segond còp, i èri amb d'amigas, e mai se, a un moment donat , perdèrem la Conchita perque amb la Marcèla nos metèrem dins una ronda de Carcin que nos faguèt acabar just davant l'empont del temps que la paura Conchita, dançofòba, èra demorada al meteis luòc, tres mètres darrièr. Del còp amb la Marcèla, profechèrem un pauc d'èsser davant l'empont puèi, coma sèm #tròpbravas, tornèrem a costat de Conchita que li mancaviam pas brica. 

Sortiguèri del primièr còp amb l'impression d'aver fach la descubèrta de l'annada: aviái descubèrt les Ogres de Barback. Òc, o sabi, ai vint ans de retard! La Marcèla se fotèt plan de ieu que ditz que les Ogres de Barback es en plen ma generacion. Ben oè, ai una gròssa manca de cultura de cançon francesa, qu'adolescenta n'escotavi pas. Amorosa de Regg'lyss a 11 ans, passèri a de causas en anglés, Portishead e Nick Cave (cançons depressivas...), puèi passèri a la musica occitana amb Massilia e La Talvera (plan mens depressiu aquò! ) e la tapa cançon francesa amb Les Ogres, la Rue Ketanou e sai pas que mai encara, ben es lo negre complet. Abans lo mes de junh, èri pas fotuda de vos dire una paura cançon d'aquel mond. Del còp ai ensajat de ratrapar mon retard. 
En tot cas, sus l'empont, es un regal : la qualitat musicala, la pluriinstrumentalitat (sabi pas s'aquò se ditz, mas m'en cagui), l'energia del cantaire... Te donariá enveja de far d'enfants quand veses çò qu'aquesta fratria fa! 

Espèri que vos rosigatz plan ara d'i èsser pas anats al concèrt dels Ogres amb Brotto Lopez! 
O regretatz, è! Banda de cussons! 

Mas coma soi #tròpbrava, en mai de las vidèos çai jos que podètz biscar e vos regalar en las agachant, vos vau donar un scoop: o tornaràn far. Tòrni dire: o tornaràn far. 

Mas chuuuuuuut, es un scoop! 







La meteissa en acostica (m'agrada fòrça! )



dissabte, 22 d’octubre de 2016

"Pas mai de cigarretas"

Moussu T l'autre jorn cantèt una cançon que lo repic èra "plus de cigarettes", i fa lo torn de totes los endreches ont la cigarreta es enebida ara. 

El o regreta e ieu ne vivi.

Me soveni quand èri jove, anavi pas a un solet concèrt perque i podiái pas respirar. Me soveni d'aver patit tant e mai a un concèrt al Rockstore a Montpelhièr, èra Mauresca o Massilia, me soveni pas. 
Me soveni èsser sortida de l'Antirouille, d'èsser partida, d'aver pas assistit al concèrt, que i podiái pas mai respirar.

Aquò fasiá que sortissiái pas jamai, ni los bars, ni los restaurants, ni las discotècas, ni los concèrts, patissiái tròp en causa del fum. 

E l'autre jorn al DB, te vesiái los fumaires sortir e partir, coma al sègle XIX, dins son fumador e me regaudissiái. 
E me regaudissiái d'èsser a un concèrt sens los uèlhs que pican, sens la garganta que fa mal, sens la tos.
E me regaudissiái de me regalar.

O vos podètz pas imaginar coma aquesta lei m'a cambiat la vida.
O vos podètz pas imaginar!

Del còp, ara que soi granda e que sortissi pas mal, me pausi la question : quand èri estudianta e que sortissiái pas jamai, èra perque èri seriosa e vergonhosa o en causa del fum ?