diumenge, 10 de maig de 2020

dissabte, 2 de maig de 2020

Sine Die - Jorn 51

Veni de somiar. Una cachavièlha. 
Dintravi a l'ostal a Besièrs.
Trobavi las serralhas petadas.
Dins mon garatge, a la plaça de ma vièlha Cagona, i aviá una Cagona encara mai vièlha e mai poirrida que la mieuna, una de jauna, lo capòt dubèrt. E una super 5. 
Amont, dins l'apartament, avián raubat la telarassa modernassa e l'avián remplaçada per una television catodica de botons, sens telecomanda. Mon mòble polit de la tele e ma taula negra, los avián remplaçats per de mòbles de ma grand la bòrnia.
Èran de raubaires atencionats que remplaçavan tot çò raubat per un equivalent lowcost d'un autre sègle. 
Avián installat una veirina amb de libres dedins, de libres vièlhs de trenta o quaranta ans, amb lo nom dessús de François Bakhchiche. De raubaires atencionats, mas colhons que daissan son nom.
 A l'encòp espaurugada e amusada per la situacion, me soi dich "es con aquel sòmi, m'agrada pas, me desrevelhi." 
E aquí m'avètz !

O sabiatz qu'avètz lo poder d'arrestar un sòmi ? Per verificar qu'es pas la realitat, cal sautar. Se siás paraplegic, peçuga-te lo braç. E s'es pas la realitat, tira-te d'aquí. 
Aprèp se siás a tirar un còp agradiu, sautes pas e peçugues pas degun, a despart d'un tetonet demandaire, solide.

Es lo sol punt negre de mon embarrament : l'ignorància de la data de retorn a l'ostal me pòrta socit, un pauc, fòrça, pas brica, aquò depend dels jorns... e de las nuèits!  






dimecres, 29 d’abril de 2020

Sine Die - jorn 48

Juri davant Dieu qu'existís pas de pas mai me trufar del mond que sèrvan dins una bóstia de bocinons de ficèlas perque "aquò pòt servir un jorn".





dimarts, 28 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 47

A mens d'un quilomètre de l'ostal, i a : 


Lo primièr còp que vegèri lo panèu, tornèri a l'ostal estrambordada !

- ò 'fant, i a un vilatge a costat que s'apèla Sant-Contèst! Aquò's un sant punkàs! T'imaginas? La glèisa a sanctificat un tipe que s'apelava "Contèst"! Sembla lo nom d'un album de Mauresca! S'avèm un dròlle, l'apelarem Contèst e li farem una cresta !

- Se ditz "conté". 

       Estrambòrd desconflat.

Coma lo fromatge? 


Rai, lo comté m'agrada plan, lo podèm sanctificar !  

Ne coneissètz fòrça vosautres de formatges sanctificats? 

A oè, lo Saint Nectaire, ok !

Per demorar en cò dels gavaches, prepausi de ne sanctificar mai : 

- Sant Cantal, dedicadís especial a la MJ
- Sant Salers, dedicacís especial a la Marcèla
- Santa Laguiòla
- Sant Chastèlmanh

Prepausi tanben d'escampar a l'infèrn totes los formatges normands : lo pontlavesque, lo camembert e lo livaròt. Per l'integracion, soi fotuda, la carta vèrda me la donaràn pas jamai. 

A l'infèrn, amb los formatges normands, escamparem tanben totes los formatges amb de poirit dessús : ròcafòrt e totes los blaus. E tanben los formatges qu'embocanan.

Pels formatges pas occitans, sanctifiqui lo Sant-Manchego, lo Sant Parmeggiano e lo Sant Peccorino. Ò mila dieus, dempuèi quant de temps ai pas manjat un bocinon de Manchego ? 

Sanctifiqui tanben totes los formatges artesanals de craba o de feda, e encara mai quand dessús i a de romanin, de farigola, de curri o de fenugrèc e que lo mangi amb de pan grasilhat. 

Zo, vau anar cremar un ciri a la glèisa de Sant-Comté e tre la liberacion, nos farem una procession de genolhons que portarem un platelàs de formatges e aprèp, lo sacrificarem. 




















dilluns, 27 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 46

De qué cargatz primièr quand vos vestissètz ?

Aquí una question que jamai la vos eriatz pas pausada ! Que fasèm aquò a la robotica, sens i pensar.

I aviá quicòm que me pivelava, que me tafurava dins lo biais de se vestir de l'Amorós e ai enfin agut la revelacion ! Figuratz-vos que l'AmorósPecaire quand se vestís carga primièr las caucetas ! 
Ieu en primièr, cargui la braieta, e una de pròpra, è ! 

Ai cavat dins mos sovenirs mai lonhdans : de totes los amoroses e amants qu'ai aguts, totes cargavan l'eslip primièr, coma ieu.

E aqueste, es un original, se carga las caucetas primièr. 

Del còp, l'autre matin, li fau : 
- Perqué cargas las caucetas en primièr ? 
Aquí demorèt lo pè en l'èr, la cauceta a la man, semblava lo becarut del giratòri per anar a Aigas-Mòrtas. 
Demorèt silenciós miègpivelat, miègespantat. 
E pas de responsa.

Del còp, dempuèi qu'ai descubèrt aquò, m'interrògui. De qué fa que cargam primièr la braieta o las caucetas? I a monde que cargan primièr lo camisòt? 
Aquò deu venir dels parents quand te vestisson quand siás pichonet? Començam per la pèrna, doncas contunham amb la costuma de cargar la braieta? 
O los que cargan las caucetas primièr es perque avián freg als pès quand èran pichonets? 

E ben ieu, las caucetas las cargui en darrièr o abans-darrièr, just abans o just aprèp lo pantalon. 
Perque m'agrada d'aver pas de caucetas. M'agrada d'aver los artelhs liures. Quand metèm las caucetas, los artelhs se pòdon pas mai estirar, los ausissèm pas mai quand nos parlan, los podèm pas agachar se bidorssar de rire. Lor metèm un cabucèl dessús e existisson pas mai fins a la fin de la jornada.

Del còp, ai soscat a mon òrdre de vestits : primièr la braieta puèi lo sosten. 
M'anatz dire amb tot lo discors anti-sosten que teni dempuèi la debuta de l'embarrament, perqué lo meti tan lèu ? Responsa fisica : lo podèm pas cargar aprèp la camisa. Mas poiriam far un òrdre braieta, braias, caucetas, sosten, camisòt. E metrem un cha l'autre los vestits reprimeires.
Podèm dire que la cauceta es lo sosten dels artelhs ? Avètz doas oras.

Enfin, comprenètz ara perque ma maire apèla l'Amorós Pecaire. Perque de questionaments existencials subrepivelants coma aquò, n'i a de longa, sens relambi, tota la jornada e una  brava partida de la nuèit.  Vosautres, n'avètz pas qu'una partida pichoneta pichoneta. Pichoneta perque pòdi passar ma vida a escriure sul blòg. E n'avètz una partida per donar un pauc de solaç a l'AmorósPecaire. Çò que vos conti a vosautres, lo li conti pas a el. E aquò a el, li fa de ben. Pas la pena de li dire que sens vosautres, seriá encara pièger. 

Legeires, sètz d'eròis ! 

A 20h, lo mond aplaudiràn per vosautres. 









diumenge, 26 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 45 - Del poder del blòg (2)

Ièr, coma cada jorn, anèri caminar una ora dins un perimètre d'un quilomètre de l'ostal. 
E en tornant, èri a agachar las flors del lilaç per ne far de fòtos per las cargar sus Facebook per las amigas qu'an lo malastre de viure dins un apartament en vila, e aquí, de qué te vesi pas!?!?

LO PAPET QUE VESÈM PAS JAMAI ! 

Sovenètz-vos, lo qu'ai pas jamai vist, lo que viu los contravents barrats

Èra aquí davant luènh que caminava cap a la bóstia de las letras.
Lo temps s'arrestèt, i aguèt un moment de... sabètz coma dins Matrix ont las causas s'alentisson. 
Bocabadada. 
Lo buf copat. 
Lo còr que suspend son batibati.
E las cervèlas a hum de calhau : es lo moment o jamai. Li cal parlar !  

Accelèri per arribar abans que se'n tòrne de sa bóstia de las letras. 
Un bonjorn fòrt, qu'es benlèu sord lo tipe, e sorisent per li donar enveja de s'arrestar e de me parlar.
Lo tipe se vira. 
    Yes! 
Me soritz.
    Yes! 
E me parla ! 
    You win ! 

L'ai facha durar la convèrsa. 
Èra pas estrambordanta-estrambordanta mas es una debuta ! 
Èra suls jorns de distribucion del corrièr e ont podiam postar las letras que la màger part de las bóstias jaunas las an barradas amb de banda adesiva "la poste". E coma ieu te trèvi tot lo barri, sabi ont son las bóstias dubèrtas. La mai pròcha es sul plan de Portsmouth. Lo problèma es que sabi pas dire "portsmouth". E el compren pas tanpauc "portsmouth". Pas complicat, entre aquí e lo memorial, la plaça ont i a lo tabat, la fornariá e lo creditagricòl !
- Mas quand prenèm lo camin de SuperU, ont es? 
Ieu i sabi pas anar a Super U. L'ai pas jamai sachut lo camin per anar a Superu e coma me vòli pas integrar, lo saurai pas jamai. 
- Sabi pas anar a SuperU.
Vos disi pas la decepcion sus sa cara.

- Quand sortissi e que preni a drecha, de qué me cal faire? 
- Ben i aurà un panèu " plan de portsmouth" , viraretz a esquèrra, arribaretz a un giratòri que i a una font-monument al mitan, es aquò lo plan de Portsmouth, i a  de plaças per se parcar e lo tabat, e la fornariá e lo creditagricòl.
- Aaaaa, aquí ont i a las botigas ! 
- Òc, es aquò : lo tabat, la fornariá e lo creditagricòl ! 
- A ben sabi ont es, mercé! 

Aviái la curiostat que me ponhava  : prepausa-li de tornar per li prene lo corrièr ! Que s'embèstie pas a son atge, li postaràs tu. E aital veiràs dedins ! 

Mas la saviesa disiá : distanciacion sociala, pandemia, respirator artificial, patin cofin.

E nos separèrem. 


Ai un plan d'ataca per lo còp que ven, espèri que serà pas dins dos ans aqueste còp ! 

1- li demandar s'a trobat la bóstia per crear un ambient de complicitat "sèm amics, avèm ja parlat, remembra-te papet"

2- li demandar perque dubrís pas jamai los contravents


Que ieu la vòli saber la rason vertadièra de son embarrament dins lo negre ! 

Amb l'AmorósPecaire, avèm mai d'una explicacion : 
- Explicacion mai racionala : l'an cambriolat. Ai verificat en far lo torn de l'ostal : son ostal dona sus l'avenguda e lo grasilhatge de sa tanca es esquintat a dos endreches...
- Explicacion ligada a la primièra : aqueles contravents son de mal tampar e dubrir e del còp, a causit de los daissar tampats per pas aver de far una manòbra dificila dos còps per jorn
- Explicacion nullassa : viu en naut (es l'explicacion de l'Amorós)
- Explicacion esoterica : es un vampiri e fa de messas negras dins son salon. (es mon explicacion) 

Ai un plan B se per cas jamai pus lo crosariam. Que un còp en dos ans, es pas famós famós coma rendament.

Lo plan B es la carta "vesins catolics".
En catolics de la bona que son, me parlan. 
En catolics de la bona que son, son braves mas a costat de la placa : 
- Aquò vos manca pas de tròp Tolosa
 Enfin, son coma nosautres, nosautres fasèm pas la diferéncia entre Bretanha, Normandia e Picardia, ai totjorn confondut Rouen e Reims, Nantes e Nancy. Ben eles, entre Marselha e Tolosa, es la meteissa pasta. 
De còps, me demandi a de qué servisson totas aquelas serias nullassas que nos poirisson la vida, las que ròdan a Montpelhièr e Seta, s'es per fin finala, sortir Tolosa, que la television i arriba solament pas a Tolosa! 

Pro de digression, i tòrni : los bons catolics lo van veire sovent al papet que dobrís pas los contravents.
Doncas, coma me parlan plan sovent, que m'an a la bona, lèu lor vau poder demandar.
La crenta qu'ai es que, en bons catolics, siaguèsson pas lenga de pelha. Lo mond que son pas lenga de pelha, son pas de mond utils.

Ai tanben un plan C. 
Lo plan C es la carta "muguet del 1èr de mai".
Poiriái tindar a sa pòrta en dire "Adiiiiieu, vos pòrti un bocin de muguet del 1èr de maaiiii !". Aital veiriái dedins e poiriam charrar. 
Benlèu se sentiriá obligat de me far dintrar dedins, e aquí, jackpot.


Lo problèma es que lo muguet del jardin a ja florit e plan probable que lo 1èr de mai serà tot passit. 












dissabte, 25 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 44

Dempuèi mai d'un mes que soi embarrada a ma fenèstra, avèm nosat una relacion particulièra amb lo vesin DjobiDjobea de'n fàcia

Vos aviái parlat de son interès per ma musica  e de nòstra intimitat novèla

L'autre jorn, qu'èri a espinchar per la fenèstra, te vegèri dos dròlles, los vesins dels DjobiDjobea, qu'anavan cap a la pòrta dels vièlhs. Se butassavan un l'autre, vai-zi tu, non vai-zi tu, noooon, tuuuu. Avançavan de dos passes, recuolavan d'un, bidòrssa-te que te bidorssaràs, lor calguèt cinc minutas per arribar a la pòrta. 
L'AmorósPecaire que s'i coneis en vesinòts faguèt "oooo, aquel biais de faire... aquò son de dròlles que t'an quilhat lo balon en cò dels vesins". 

La vièlha dubrís, lo dròlle li ditz quicòm a la chut-chut qu'ausissi pas.
La vièlha respond, e aquí, ai ausit, que deu èsser sorda coma una topina la paura vièlha : "Òc, mon marit vos l'a remandat ! "

Los dròlles s'agachan. 
Gausan pas res dire. 

Ieu èri mòrta de rire a ma fenèstra.

Dins lo dobte, la vièlha, bravassa,  lor ditz : "anatz veire dins ma cort, mas mon marit vos l'a remandat ! "
Lo dròlle tòrna sens son balon e se'n van en granmercejant la mameta de son amabilitat.

Es la galejada de la setmana. 
L'avugle que pren lo balon e te lo remanda sap pas ont. 

Se vesètz un balon de perdut, es lo dels vesinòts, mercé de lor remandar dins lor cort a eles, que lor manca lor balon. 




divendres, 24 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 43


De la fenèstra de la cambra, vesi un canton de la cambra dels DjobiDjobea. 
Mai precisament, vesi lo canton de l'armari .
Es pas gaire, mas a ieu me basta.

Penjat al canton de l'armari, i a la carvata del vesin DjobiDjobea.

Amb l'embarrament, lo vesin fa coma ieu amb los sostens, la carga pas mai sa carvata. 

Aquela sembla intimitat comuna me trebola. 

dijous, 23 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 42 - Sant Jòrdi

Uèi es Sant Jòrdi. 
Normalament, uèi, auriái degut far present d'un libre a mon AmorósPecaire e el auriá pas pensat de m'ofrir una flor perque coneis pas las tradicions e aquò li pausa pas problèma.

Uèi, la jornada se passa sus Facebook (qual a dich "coma cada jorn! " ? ) sus la pagina de la Librariá Catalana de Perpinhan ont i aurà de lives amb d'autors catalans tot lo sant clame dau jorn. Vòli pas mancar lo Joan-Lluís Lluís que sos darrièrs libres qu'ai legits me faguèron m'enamorar tornar del plaser de legir. E vòli pas mancar tanpauc lo Joan-Daniel Bezsonoff e la Mirèia Boya. La rèsta, ensajarai d'escotar per descubrir d'autors novèls, mas me cal teletrabalhar e  mai que mai ai una visioconferéncia... 

Vos meti çai jos los libres qu'ai legits pendent l'embarrament. Malurosament, ma maleta èra ja cargada e ai pas legit en catalan dempuèi mai de dos meses. Rai. E ai acabat ma pila normanda de libres occitans... Soi condemnada a legir en francés. Rai, soi pas racista. 

Los que m'avètz dins vòstres contactes Facebook, auretz pas de suspresas.



.

Los indispensables per contunhar de trabalhar, per lo blòg, per la vida. 
Me manca mos diccionaris francés-occitan, mos diccionaris de totes los dialèctes, los qu'ai a l'ostal, mas rai, subrevivi sens eles.
Me manca Lou Tresor dóu Felibrige, lo consulti sus internet o en PDF mas es pas parièr, alara, tant pis, 150€ e l'ai comandat sus abebooks. L'ai pas recebut encara






De còps, vau dins las librariás, vesi un libre e me disi "oà , es subreinteressant" e lo crompi.
O alara pensi a quauqu'un que li poiriá agradar e lo crompi. 
E aprèp, me demandi perqué. 
Pensi qu'es un dels simptòmas de l'adiccion aquò. 

Es un pauc l'istòria d'aquesta bibliografia sus Riquet. M'esperavi un roman, una causa palpitanta e ben non, èra una causa istorica, puslèu documentada. I aprenguèri un fum de causas, èra interessant. Me seriái passada dels punts de vist sus l'autora sus a quin punt Riquet èra un òme excepcional.






Ma fòto es pas bona, e soi una fenhantassa, ai la canha de la tornar far. 
Es lo darrièr libre de Silvan Chabaud Serranas. 
Espèri qu'avètz legit sos recuèlhs de poesies Arbres, Montar e Illas infinidas publicats en cò de l'Aucèu Libre e sabi pas ont mai encara (ai pas verificat los titols, los escrivi de memòria). Me confla lèu la poesia, mas la sieuna non. 
Aquí un recuèlh de pròsa, de nòvas, amb la revirada en francés, publicat en cò de Jorn. Crompatz-lo e legissètz-lo. 
Fa de ben aquel tipe. 





Joan Ganhaire ! 
Cal pas mancar un libre de Ganhaire quand ne sortís un ! 
Aquela seria de las enquèstas de DarnaudGuilhèm son un chale ! Un dels bestsellers en occitan lo Ganhaire amb sos crimis. Ieu me regali de la primièra linha a la darrièra e fau durar lo plaser, que tot aquò's tròp cort e pas pro sovent. 
Avètz remarcat qu'avèm fach tota una mesa en scèna amb l'AmorósPecaire amb lo rebat d'un pistolet dins la cubèrta ? 







Vos rasseguri, legissi pas aquò per lo plaser ! 
Es al programa de l'agregacion e ieu soi intoleranta al medieval. L'intolerància al medieval, es mai practic dins la vida de cada jorn qu'una intolerància al gluten, vertat. Mas quand passas l'agregacion, siás dins la panada.
Quand serem desconfinats, anaretz far cremar un parelh de ciris per ieu.  Occitanicatamère t'ajuda a comprene lo libre : 






Aqueste tanben es per l'agregacion, mas amb Mistral me regali ! Quin chale de legir e tornar legir Lou Pouèmo dóu Rose. 
Dels quatre libres al programa, es, de luènh, lo que m'agrada mai fin finala e que regreti d'aver pas mai trabalhat qu'aquò. 






Perque legir Martel es totjorn bon per lo moral, per ta santat, per ton equilibri mental e per ta cultura. 
Aqueste, l'ai pas acabat encara. Son d'articles recampats e los legissi jorn a cha jorn. 
Es escrich pichonèl.
O alara comenci de me far vièlha. 





En cercant quicòm mai, trapèri dins la bibliotèca de l'amorós aquel libre de Josèp Delteil. Ai pas legit grand causa de Delteil sa Cosina paleolitica e Nòstre Sénher lo Segond. Èra audenc lo tipe, e los Audencs, coma d'autors n'an pas gaire, aquel d'aquí l'aiman fòrça. 
Legiguèri Cholera en version originala e riguèri fòrça. Es subrerealista, qué que siá mas 'fant qu'es ben escrich. Es de literatura per desfonsats al vin blanc, per audencs. 
Del còp demandèri a l'AmorósPecaire perque aviá crompat aquò. "Aquò's pas ieu! " "i a ton nom de marcat dedins." Lo tipe se soven pas de res. Saufini que me m'amaga quicòm...



Aqueste l'ai pas legit, ai agachat los imatges... e encara pas totes! Solament los dels pòrts de Mediterranèa. Son de dessenhs del sègle XVII, es magnific ! E instructiu sus l'evolucion dels pòrts...  




Aqueste lo comenci tot juste, es la lectura del transat al solelh e ai pas agut gaire de temps aquesta setmana per m'i escambarlar. 
Un conselh de Encore du noir ! 



 
Mandat per l'Ostal Sirventés per me sauvar  d'un embarrament ont aviái pas res pus per legir en occitan. Mercé a eles! 
Aurà pas lo prèmi nobèl de literatura, mas es de bon legir e la revirada es bona.  L'istòria de Joan Pigassa es l'istòria d'un òme de son temps que a travès sa vida, vesèm l'avançada del Canal. I aprendretz de causas sul canal de Riquet, me faguèt una bona revision del libràs sus Riquet legit quauques setmanas abans.

D'escotar tanben sus Occitanicatamère :




Lo darrièr de Florian Vernet ! 
Vos cal absoludament legir aquò.
Vos rasseguri es de plan melhor comprene que J@rdindelasdelicias.com (degun o gausa pas dire, mas degun i comprenguèt pas res ). Un chale. 
L'umor e l'escritura de Vernet. 
Una leiçon de sintaxa a cada frasa. 
Es un pauc Ok Corral de l'occitanisme e fa pas de mal ;) 




Lo melhor per la fin ! 
Perque o sabes, amb Martel, sortiràs mens con. 
Son Histoire de l'Occitanie l'engoliguèri coma un roman, i aprenguèri un fum de causas e ai previst de lo tornar legir pendent l'estiu e me far de fichas, perque i a de causas que sabi pas grand causa dessús. E a un moment, cal arrestar de desconar. 
Nos torcarem amb la cubèrta e metrem lo libre dins una veirina e cada matin, i vendrem far la salutacion al solelh.


dimecres, 22 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 41 - Del poder del blòg

Figuratz-vos que dempuèi qu'ai parlat del conàs del campingcar sul blòg, lo tipe s'entrèva pas mai de son camping car.
Fasiá de bruch de longa, quand èra pas dins son campingcar, èra dins son òrt a far de bruch amb una maquina o per podar o per tondre o per saipasqué. 
E aquí, dempuèi lo pòst del blòg, a de-sa-pa-re-gut. Aviái fach de fòtos per vos parlar d'un autre detalh de conàs, mas se lo tipe a desaparegut, me fa un pauc de ioio de ne parlar. 

Del còp, me demandi ieu. Lo coneissètz aquel libre de Vernet que lo narrator escriu d'istòrias de crimis e que los crimis se realizan dins la vida vertadièra? Es My name is Degun, me sembla.

E ben, ve, benlèu es çò que nos arriba. Oè, collectivizi la causa e vos impliqui, perque coma legeires, sètz complicis, per pas dire responsables de la causa. Cal pas doblidar que s'escrivi de conariás, es per apasturar vòstre besonh de divertiment. Sètz complicis ! 

E benlèu que sa vesina n'a agut son confle, a tindat a l'ostal, l'a abatut, frejament, aital, paf. Sens espectacle sul trepador ont li espotiriá son morre de conàs sus son campingcar de conàs. Mas eficaç.

Del còp trantalhi.

Vau benlèu anar tindar a sa pòrta.

Nos cal saber, vertat?