dimecres, 8 de febrer de 2017

Tròç de vida 022

Sus la fòto de blablacarreja, es blonda.
Te manda quatre messatges perque tròba pas l'auto.
Còpii-pegui lo sms ja mandats tres còps: lo pichon parcatge pròche de la sortida Centre del Món en fàcia la gara dels busses.

Avèm una campiona del mond.

Demòra a Barcelona. 
Es comerciala.
Es parisenca.
Vend de produches cosmetics dins las farmaciás. 

Trabalha a Barcelona Barcelona e a d'astre, perque abans trabalhava a Lérida
A un veicul de foncion. 
En mai de far de prospeccion per vendre sa mèr(ç)(d)a, li cal motivar los farmacians per ne vendre mai, "que se ne vendon mai, me'n crompan mai". Ah ah ah.

Lleida.
- Non mas a Lérida, i parlan fòrça catalan.
- Ben normal. E a Barcelona tanben. 
- ...
- Sas, aquò se pòt estudiar lo catalan. 
- ...
- Es pas gaire complicat per un francofòn.
- Non mas lo catalan lo compreni e ieu parli ja fòrça plan castellanò. E a aprene una autra lenga, serà pas lo catalan.

A la pausa, aprenèm qu'es diplomada d'una escòla de comerci privada que còsta un ronhon.
Parce qu'elle le vaut bien.



dilluns, 6 de febrer de 2017

Escherichia coli

Aira de servici de l'autorota. 
Comuns. 
La fusta fina que dessepara una cabina de l'autra. 
Aquesta fusta fina que tòca pas lo sòl. 
Aquesta fusta fina que tòca pas ennaut. 

L'intimitat es visuala. 

La pòrta d'a costat se dubrís lèu.

Las bralhas que tomban.

Lo bombardament comença.
Als abrics, amics!

Peta, peteja, petarra, petareja.
Tapa-te las aurelhas, tapa-te lo nas, tanca los uèlhs.

Aquò sortís d'ara d'ara.
As paur qu'aquò te giscle dessús.

Los grands bombardaments sens las sirenas.
N'as los budèls que te fan mal. 

Lo grand vuèg interintestinal 

             Lo bruch. E l'odor.

L'intimitat es visuala. 

Davant l'aiguièr. 
Sortís. 
Pimparèla. 
S'agacha dins lo miralh.
Fièra.
Se penchena. 
Se tòrna penchenar.
Se gomina lo pel de sas bacterias fecalas.
Las lunetas de solelh, las met en plaça.

L'intimitat es visuala. 

dimarts, 3 de gener de 2017

Bona annada!


Bona annada amics legeires, plan granada, plan acompanhada e melhora que la passada! 
Nos desiri plan de bonur a totes. Que lo mond ane melhor, sens Trump, ni guèrra en Siria e autres chaples capitalistas o religioses.
Nos desiri tanben d'aver un president d'esquèrra a las eleccions francesas.

Per ieu, 2017 serà l'annada d'un projècte bèl amb Mar e Montanha que s'apèla Arc Nòrd Mediterranèa, un projècte cultural e musical a l'entorn dels instruments tradicionals que jògan en parelh amb la cornamusa sus l'Arc Nòrd Mediterranèa amb de Catalans, de Calabreses e de Malhorquins. Una crana idèa qu'aguèri e que sèm a metre en plaça. 

Per ongan, contunharai ma filosofia de vida : se regalar de la vida tant que n'avèm.
Ma resolucion de l'annada es de quitar d'èsser a descobèrt, o al mens d'assanir ma situacion financièra - puta d'impòst! - amb a la clau la libertat de dubrir un compte dins una banca solidària.

Serai pas gaire presenta sul blòg fins al mes de febrièr per causa d'agenda, mas tornarai tre que poirai per d'autres Tròç de Vida, per vos parlar de quauques lecturas e puèi me cal vos contar çò que faguèri lo 27 de decembre! 


dimarts, 13 de desembre de 2016

Etnografia, lo leberon e autres traumatismes enfantins.

L'IEO Lemosin a cargat sus Youtube un filmòt ben interessant, fach dins los ans 70, interessant pas tant per son istòria mas per lo biais de viure e de comunicar, perduts a l'ora d'ara, que mòstra :





Lo repais que comença entre las minutas 9 e 10 revèrta los dinnars e sopars que fasiam a la bòria ont anavi en vacanças quand èri pichòta, sul Segalar. 

A 10'50, lo paire prepausa al dròlle de far sabròt. 

E en agachant aquesta scèna, ai agut una illuminacion. 

Me soveni que ieu tanben me fasián far sabròt. E o fasiái amb plaser que m'agradava d'èsser la pichòta que fasiá coma los adultes. Aviái 4, 5, 6 ans, pas mai. Sopaviam de sopa de vermicèlas. E fasiái sabròt. 

Enluòc mai mangèri de vermicèlas dins ma vida. 

Eriam dins una bòria perduda endacòm entre Rodés e La Vila. 
E me disi qu'a l'epòca lo vin qu'avián èra un vin del país, plan missant. 

Roergue faguèsse de bon vin, aquò se saupriá.

Benlèu qu'es per aquò que m'agrada pas lo vin : lo primièr que tastèri èra desgulasse. E amb de vermicèlas dedins!


dilluns, 12 de desembre de 2016

Vòli volar

De vespre, anarai quèrre l'album entièr. Me triga! 

dissabte, 10 de desembre de 2016

Trobador style (5)

- E ben as plan fach de venir! 
- Vertat, perqué? 


- Siás nòstre boddha.



divendres, 9 de desembre de 2016

Consecracion !


Figuratz-vos que d'unes professors d'occitan m'an confessat que fasián estudiar mos tèxtes en classa! 
Aquò's la consecracion!!! 

Alara, ieu, grand pedagòga, me diguèri "e ben ieu tanben me vau estudiar en classa". I a pas de rasons que los escolans dels autres estudièsson mos tèxtes genials (òc, uèi soi modèsta) e pas mos escolans a ieu. 

Comencèri de cercar dins lo blòg los tèxtes quins tèxtes poiriái far dintrar dins mas sequéncias. Vertat qu'es practic aquel blòg, podèm far de Compreneson Escricha (CE per los intims) sus quasi tot. Bon, rai, i a un pauc sovent de jos-entenduts porcassièrs, mas malgrat aquò, i a de que faire. 
Trobèri de tèxtes que fasián l'afar. Puèi quand espepissèri per saber quina expleitacion pedagogica ne fariái, ma modestia e mas neuròsis ganhèron e me faguèron comprene que jamai de la vida serai capabla de parlar de mos tèxtes en classa.

Injustícia.

dijous, 8 de desembre de 2016

Trobador style (4)

ieu: - Fumèsses pas, fariái tot per sortir amb tu.

Responsa: 


"Es ben per aquò que fumi!"

dimecres, 7 de desembre de 2016

Òdi ordinari (2)

Uèi, aguèri enveja de lo pulverizar lo tipe que me passèt davant sul trepador per anar a la gara.

Non, pas perque caminava mai lèu que ieu, aquò n'ai la costuma, soi lentassa e me passan totes. De tot biais, n'aviá de longassas de cambas.

Caminava una cigarreta a la man.

E del còp m'empeguèri la pudesina de sa salopariá.
A de qué servís d'alucar una cigarreta quand siás a caminar lèu ?
E dins ma minuta d'òdi, te l'agachèri fins al cap de la carrièra, e pas un còp la fumèt sa cigarreta. Alara, a de qué servís d'alucar una cigarreta quand siás a caminar se la fumas pas ?
A m'embocanar. Pas mai.

Los fumaires, los asiri.


dimarts, 6 de desembre de 2016

Concèrt : Philippe Vialard

Philippe Vialard lo primièr còp que lo vegèri - e lo sol, aquò èra dins un canton perdut de Cantal. A drecha just aprèp lo trauc del cuol del mond. Caliá daissar l'auto al tron de dieu, davalar un prat fangós en plen estiu amb un pendís de 45º que me sembla que ne faguèri un bocin sul cuol. Aprèp, caliá passar de rocasses e aquí, arribavas a un luòc magic. Una mena de paradís pichonet entre ròcas e arbres davant d'un saut d'aiga. Ieu Philippe Vialard a l'epòca lo coneissiái pas e t'i aviá aquí tot un fan club de mametas redbullizadas que me demandèri plan cossí i davalèron a aquel trauc sens se copar lo còl del femur e me pensèri que lo Vialard èra lo Dany Brillant d'Aubrac.
E aquí, descubriguèri una bèstia de scèna amb un fan club que cantava tant e mai e ieu tanben que cantavi e mai dançavi. Una serada excellenta que me'n demòra un sovenir tras que bon.

E aquí trobèrem lo tube de la Lebreta que fasiam virar sus totas las bonas messatjariás : 
 
"ooooohooooo"
Vaquí, ara l'avètz dins lo cap per dos jorns uhuhuhu.

Puèi pas mai. 

Sabi que sortiguèt mai d'un CD mas lo tornèri pas veire.

Puèi en setembre, vaquí lo Cèrcle Occitan de Besièrs que t'organizèt un concèrt de Vialard. Cocanha! 

Amb la Conchita, nos diguèrem, zo, i anam ! D'autant mai qu'èra a gratis. E i a pas d'excusas per mancar una bona serada quand es pròcha e bon mercat.
Ieu aviái decidit de passar una bona serada e mission complida, passèri una serada ex-cel-len-ta! 

Cridat, aprèp una presentacion digna dels melhors palhassos, per l'emplegada de l'IEO Lengadòc qu'espèri qu'es melhora a son trabalh que per anonciar los espectacles, Vialard dintrèt sus l'empont e aquí ne prenguèri plen los uèlhs. 


Sus l'empont, sobrietat: un guitarrista excellent del son blos, un percussionista ric e un cantaire qu'es plan aquí. Quina preséncia!
La votz i es mas lo còs tanben, brave engatjament fisic. E aquí descubriguèrem totes un crane dançaire. Lo tipe canta e dança a l'encòp. Canta una borrèia e te dança sus plaça la borrèia, canta en faire lo pas de borrèia sus plaça, magic! L'Aubwalk! 
E quin moviment de paternas! N'aviái los tetés que frenissián! 
Quin crane dançaire.

E ben figuratz-vos que l'autre jorn qu'èri a me perdre sus youtube, tombèri sus Magnolias For Ever e lo jòc de cambas del Claude François me faguèt pensar a Vialard. Levat que lo Mèstre de l'Aubwalk canta pas en playback e que i a pas quatre femnas nusas que dançan a l'entorn. Rai, i aviá la Conchita e ieu... e encara, eriam ni nusas ni sus l'empont.

(a partir de 0'45)



Tubes de la cançon tradicionala, mesa en musica de poèmas, ... tornèrem a l'ostal amb la Conchita que cantaviam "Un còp èra lo jorn, un còp èra la nuèch" qu'aviam tanben inventat una coregrafia dessús. Una setmana aprèp, nos la cantaviam encara. Dos meses pus tard, nos la cantam encara. Es a aquò que reconeissèm un fargaire de tubes. 
Un pauc coma Jan de Nadau. 


E coma per Jan de Nadau, intelectuals del bon gost musical, fasèm lo pòt quand ne parlam "oè, es de varietat", genre "pas d'aquò en cò mieu" e quand i sèm al concèrt,  dançam, picam de las mans, cantam a bèles caisses e nos regalam.