dissabte, 5 de setembre de 2020

Fin d'estiu

 L'ostalariá es flama nòva. Enfin, flama renovada. 

Una ostalariá de las chics de Vichic. 

Una ostalariá que te dises que jos Pétain, aquò deviá pudir fòrt.

La dintrada es majestuosa, los emplegats plan aimables e l'ascensor tròp pichonet, l'an pas renovat el. Pòdon pas butar las parets de l'escalièr, rai. 

Prendrai l'escalièr, emai pel cinquen, vòli pas dintrar dins aquela causa estrecha.

Dimenge de tantossada. 

Soparem al restaurant de l'ostalariá que lo dimenge de ser, fan sopar solament los pensionaris. 

Serem los pensionaris d'un ser.

Arribam a 19h30 petantas. 

La serviciala nos plaça.

Doas mametas son ja a charrar.

Son pas assetadas a la meteissa taula. 

I a quauques taulas de preparadas : la sieta mesa, un lumet alucat. Compti los que sèm pensionaris

Quatre taulas d'una persona. 

Nos assetam a una taula per doas e escotam la conversa de las mametas.

N'i a una que la vesèm pas, e o regretam, que cada frasa sieuna es d'antologia. E coma es sordanha, en mai de far repetir son interlocutritz tres còps, parla fòrt.

La serviciala pòrta l'ensalada a l'autra mameta, una ensalada de pastèca, amb de tomatonas, de formatge e de baselic. Subrebona.

La sordanha : A non, non, de pastèca, ne vòli pas ! Auriatz pas de melon puslèu ? 

La serviciala li pòrta de melon.

Arriba lo plat. De "peis" que saurem pas jamai quin peis es e de ris blanc, es un menut de curista, sens sal, sens grais, sens pas res. L'autra mamet se lo manja e quand la serviciala arriba a la sordanha, la vièlha li fa que vòl pas d'aquò. La cosina es barrada lo dimenge de ser, o sabètz ben, vos podèm pas preparar çò que volètz. E ben ieu vòli solament de ris. La serviciala tòrna en cosina, puèi tòrna dins la sala : vos metèm la saussa del peis? Amb de burre. De ris amb de burre. 

E fa a l'autra mameta braveta : Ai ja manjat de carn a miègjorn, ieu soi vegetariana... lo ser. 

Al moment del dessèrt, la serviciala, que comença de conéisser l'aucèl, pòrta pas la mossa de chocolat prevista, li demanda : E de qué volètz coma dessert? De formatge blanc amb de sucre.

L'autra mameta li ditz que non pas, es pas en cura, es venguda per lo maridatge de son felen. La sordanha li explica sa cura e li fa lo detalh de totas las aigas que deu beure. Mas l'Amorós a parlat a aqueste moment e ai pas pogut ausir los remèdis de la vièlha. Se'n caga completament lo tipe de mos estudis sociologics. 

La sordanha se lèva e ven cap a nòstra taula. Es Totankamon. Un Totankamon garrèl e asmatic, que de sabla li seriá demorada per los palmons e per las articulacions. 

Ieu me demandi se nos ven veire per nos escridassar, qu'avèm rigut tròp fòrt a son "soi vegeteriana lo ser" en dire "ah ben ieu es lo dimars de matin".

Mas non, ven veire la mameta que i a darrièr nosautres. Una vièlha que se ten regde drecha. Qu'a de belòias. Que manja delicadament. Que daissa la mitat de sa sièta plena. Qu'es educada amb la serviciala. 

"Ah ben vos cresiái..." ò fant li va dire "Vos cresiái mòrta"! 

Mas non, "vos cresiái partida". Se vei qu'entre curistas, parlan de l'aiga que bevon, de las ronhas qu'an e de l'agenda : quora òm se'n va, dempuèi quant de temps i siás, dempuèi quant de temps venes en cura a Vichèi. E pòs tanben far lo comentari de l'ostalária ont lògas dempuèi trenta ans : coma l'a ben renovada la proprietària novèla ! E tossisses un pauc, istòria de far un punt meteo : a refrescat, ai oblidat lo gilet l'autre jorn, ai pres freg, vau demandar a Antòni de me far un gròg. E se'n va, garrèla, amb son baston, cercant l'aire, en tornar dire "Vau demandar a Antòni de me far un gròg." 

Antòni, es lo tipe de l'acuèlh, lo que nos a donat la cambra 559.  Te dona la cambra, t'entresenha sus la vila, te vend una beguda al bar e te prepara de grògs per las mametas. 

Tot lo personal de l'ostalariá coneis sas vièlhas per son nom, los fan de mamors, dison amen a totes sos capricis. 

Aquela ostalariá es un EHPAD de luxe. 

Me demandi se quauqu'un los prevendrà quand la mameta crebarà.





 



dimarts, 9 de juny de 2020

Athena

Abans la partença del vesin, capitèri de clavar l'enigma de l'eslip. 
Es important de poder clavar los mistèris abans sa desaparicion.
Es pas bon de demorar amb la frustracion. 
E coma vòli pas aver de legeires frustrats neurosats, me cal explicar.

Lo tipe a un ostal a las confinhas d'Occitània, a costat d'un pel del cuol de Catalonha. 
E decidiguèt qu'anariá viure alai, qu'aquí, i aviá tròp d'arabs a son gost. 
E se passava la setmana alai al trauc del cuol, a far d'òbras, tornava lo dissabte de ser per partir puèi lo diluns e aquò pendent de meses. 

E de qué fasiá lo dimenge dins son apartament en fàcia de mon ostal ? 
La bugada pardi ! 
Perque dins son ostal del trauc del cuol, i a pas res, pas solament una paura lavadoira.

E de qué i aviá lo dimenge sur la còrda de la bugada ? 
L'eslip pardi.
UN eslip.
UN solet.
Pas mai.

Lo tipe fasiá d'òbras, susava, pissava, cagava amb lo meteis eslip tota la setmana.

Vaquí.

Ara o sabèm, en mai d'un conàs, èra un porcàs.




dilluns, 8 de juny de 2020

Cal clavar lo capitol

O vos disi tot d'una : lo vesin es partit. 

Se n'es anat.

Non pas, a pas crebat, la puta. A pres son eslip e a mudat.

N'i a que mudan los catons, el a mudat l'eslip e tot son rambalh amolonat dins MON garatge.

Suspresa. 
Liberacion. 
Vuèg.
Manca.

E un vesin novèl a la plaça !

#teaser  

diumenge, 7 de juny de 2020

Pichòt moment de bonur pòstembarrament

Tot es pas d'escampar dins aquela situacion pòstCovid19preCovid2.0. 

Çò que m'agrada mai, es aquela distància que nos devèm impausar. 
De pas mai aver de potonejar lo mond que coneissi pas, o pièger qu'aimi pas, me regaudís.  
De pas aver de tocar la man del mond que sabes pas çò que son anats tocar aqueles porcasses. 
La sola persona qu'ai enveja de tocar e de potonejar dins la vida, es l'AmorósPecaire. 
Los autres, vos vòli pas tocar, vos vòli pas potonejar, vos vòli pas costejar. 
Demorem en telerelacion. 
Alara vos disi pas coma quand lo mond demandan "nos fasèm lo poton", respondi, urosa e tuertada : "QUE NON PAS ! "

Regaudiment XXL a cada còp. 

E dins mon cap, ai la lenga que sortís en far un bruch de pet e lo det major que se quilha. 





diumenge, 10 de maig de 2020

dissabte, 2 de maig de 2020

Sine Die - Jorn 51

Veni de somiar. Una cachavièlha. 
Dintravi a l'ostal a Besièrs.
Trobavi las serralhas petadas.
Dins mon garatge, a la plaça de ma vièlha Cagona, i aviá una Cagona encara mai vièlha e mai poirrida que la mieuna, una de jauna, lo capòt dubèrt. E una super 5. 
Amont, dins l'apartament, avián raubat la telarassa modernassa e l'avián remplaçada per una television catodica de botons, sens telecomanda. Mon mòble polit de la tele e ma taula negra, los avián remplaçats per de mòbles de ma grand la bòrnia.
Èran de raubaires atencionats que remplaçavan tot çò raubat per un equivalent lowcost d'un autre sègle. 
Avián installat una veirina amb de libres dedins, de libres vièlhs de trenta o quaranta ans, amb lo nom dessús de François Bakhchiche. De raubaires atencionats, mas colhons que daissan son nom.
 A l'encòp espaurugada e amusada per la situacion, me soi dich "es con aquel sòmi, m'agrada pas, me desrevelhi." 
E aquí m'avètz !

O sabiatz qu'avètz lo poder d'arrestar un sòmi ? Per verificar qu'es pas la realitat, cal sautar. Se siás paraplegic, peçuga-te lo braç. E s'es pas la realitat, tira-te d'aquí. 
Aprèp se siás a tirar un còp agradiu, sautes pas e peçugues pas degun, a despart d'un tetonet demandaire, solide.

Es lo sol punt negre de mon embarrament : l'ignorància de la data de retorn a l'ostal me pòrta socit, un pauc, fòrça, pas brica, aquò depend dels jorns... e de las nuèits!  






dimecres, 29 d’abril de 2020

Sine Die - jorn 48

Juri davant Dieu qu'existís pas de pas mai me trufar del mond que sèrvan dins una bóstia de bocinons de ficèlas perque "aquò pòt servir un jorn".





dimarts, 28 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 47

A mens d'un quilomètre de l'ostal, i a : 


Lo primièr còp que vegèri lo panèu, tornèri a l'ostal estrambordada !

- ò 'fant, i a un vilatge a costat que s'apèla Sant-Contèst! Aquò's un sant punkàs! T'imaginas? La glèisa a sanctificat un tipe que s'apelava "Contèst"! Sembla lo nom d'un album de Mauresca! S'avèm un dròlle, l'apelarem Contèst e li farem una cresta !

- Se ditz "conté". 

       Estrambòrd desconflat.

Coma lo fromatge? 


Rai, lo comté m'agrada plan, lo podèm sanctificar !  

Ne coneissètz fòrça vosautres de formatges sanctificats? 

A oè, lo Saint Nectaire, ok !

Per demorar en cò dels gavaches, prepausi de ne sanctificar mai : 

- Sant Cantal, dedicadís especial a la MJ
- Sant Salers, dedicacís especial a la Marcèla
- Santa Laguiòla
- Sant Chastèlmanh

Prepausi tanben d'escampar a l'infèrn totes los formatges normands : lo pontlavesque, lo camembert e lo livaròt. Per l'integracion, soi fotuda, la carta vèrda me la donaràn pas jamai. 

A l'infèrn, amb los formatges normands, escamparem tanben totes los formatges amb de poirit dessús : ròcafòrt e totes los blaus. E tanben los formatges qu'embocanan.

Pels formatges pas occitans, sanctifiqui lo Sant-Manchego, lo Sant Parmeggiano e lo Sant Peccorino. Ò mila dieus, dempuèi quant de temps ai pas manjat un bocinon de Manchego ? 

Sanctifiqui tanben totes los formatges artesanals de craba o de feda, e encara mai quand dessús i a de romanin, de farigola, de curri o de fenugrèc e que lo mangi amb de pan grasilhat. 

Zo, vau anar cremar un ciri a la glèisa de Sant-Comté e tre la liberacion, nos farem una procession de genolhons que portarem un platelàs de formatges e aprèp, lo sacrificarem. 




















dilluns, 27 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 46

De qué cargatz primièr quand vos vestissètz ?

Aquí una question que jamai la vos eriatz pas pausada ! Que fasèm aquò a la robotica, sens i pensar.

I aviá quicòm que me pivelava, que me tafurava dins lo biais de se vestir de l'Amorós e ai enfin agut la revelacion ! Figuratz-vos que l'AmorósPecaire quand se vestís carga primièr las caucetas ! 
Ieu en primièr, cargui la braieta, e una de pròpra, è ! 

Ai cavat dins mos sovenirs mai lonhdans : de totes los amoroses e amants qu'ai aguts, totes cargavan l'eslip primièr, coma ieu.

E aqueste, es un original, se carga las caucetas primièr. 

Del còp, l'autre matin, li fau : 
- Perqué cargas las caucetas en primièr ? 
Aquí demorèt lo pè en l'èr, la cauceta a la man, semblava lo becarut del giratòri per anar a Aigas-Mòrtas. 
Demorèt silenciós miègpivelat, miègespantat. 
E pas de responsa.

Del còp, dempuèi qu'ai descubèrt aquò, m'interrògui. De qué fa que cargam primièr la braieta o las caucetas? I a monde que cargan primièr lo camisòt? 
Aquò deu venir dels parents quand te vestisson quand siás pichonet? Començam per la pèrna, doncas contunham amb la costuma de cargar la braieta? 
O los que cargan las caucetas primièr es perque avián freg als pès quand èran pichonets? 

E ben ieu, las caucetas las cargui en darrièr o abans-darrièr, just abans o just aprèp lo pantalon. 
Perque m'agrada d'aver pas de caucetas. M'agrada d'aver los artelhs liures. Quand metèm las caucetas, los artelhs se pòdon pas mai estirar, los ausissèm pas mai quand nos parlan, los podèm pas agachar se bidorssar de rire. Lor metèm un cabucèl dessús e existisson pas mai fins a la fin de la jornada.

Del còp, ai soscat a mon òrdre de vestits : primièr la braieta puèi lo sosten. 
M'anatz dire amb tot lo discors anti-sosten que teni dempuèi la debuta de l'embarrament, perqué lo meti tan lèu ? Responsa fisica : lo podèm pas cargar aprèp la camisa. Mas poiriam far un òrdre braieta, braias, caucetas, sosten, camisòt. E metrem un cha l'autre los vestits reprimeires.
Podèm dire que la cauceta es lo sosten dels artelhs ? Avètz doas oras.

Enfin, comprenètz ara perque ma maire apèla l'Amorós Pecaire. Perque de questionaments existencials subrepivelants coma aquò, n'i a de longa, sens relambi, tota la jornada e una  brava partida de la nuèit.  Vosautres, n'avètz pas qu'una partida pichoneta pichoneta. Pichoneta perque pòdi passar ma vida a escriure sul blòg. E n'avètz una partida per donar un pauc de solaç a l'AmorósPecaire. Çò que vos conti a vosautres, lo li conti pas a el. E aquò a el, li fa de ben. Pas la pena de li dire que sens vosautres, seriá encara pièger. 

Legeires, sètz d'eròis ! 

A 20h, lo mond aplaudiràn per vosautres. 









diumenge, 26 d’abril de 2020

Sine Die - Jorn 45 - Del poder del blòg (2)

Ièr, coma cada jorn, anèri caminar una ora dins un perimètre d'un quilomètre de l'ostal. 
E en tornant, èri a agachar las flors del lilaç per ne far de fòtos per las cargar sus Facebook per las amigas qu'an lo malastre de viure dins un apartament en vila, e aquí, de qué te vesi pas!?!?

LO PAPET QUE VESÈM PAS JAMAI ! 

Sovenètz-vos, lo qu'ai pas jamai vist, lo que viu los contravents barrats

Èra aquí davant luènh que caminava cap a la bóstia de las letras.
Lo temps s'arrestèt, i aguèt un moment de... sabètz coma dins Matrix ont las causas s'alentisson. 
Bocabadada. 
Lo buf copat. 
Lo còr que suspend son batibati.
E las cervèlas a hum de calhau : es lo moment o jamai. Li cal parlar !  

Accelèri per arribar abans que se'n tòrne de sa bóstia de las letras. 
Un bonjorn fòrt, qu'es benlèu sord lo tipe, e sorisent per li donar enveja de s'arrestar e de me parlar.
Lo tipe se vira. 
    Yes! 
Me soritz.
    Yes! 
E me parla ! 
    You win ! 

L'ai facha durar la convèrsa. 
Èra pas estrambordanta-estrambordanta mas es una debuta ! 
Èra suls jorns de distribucion del corrièr e ont podiam postar las letras que la màger part de las bóstias jaunas las an barradas amb de banda adesiva "la poste". E coma ieu te trèvi tot lo barri, sabi ont son las bóstias dubèrtas. La mai pròcha es sul plan de Portsmouth. Lo problèma es que sabi pas dire "portsmouth". E el compren pas tanpauc "portsmouth". Pas complicat, entre aquí e lo memorial, la plaça ont i a lo tabat, la fornariá e lo creditagricòl !
- Mas quand prenèm lo camin de SuperU, ont es? 
Ieu i sabi pas anar a Super U. L'ai pas jamai sachut lo camin per anar a Superu e coma me vòli pas integrar, lo saurai pas jamai. 
- Sabi pas anar a SuperU.
Vos disi pas la decepcion sus sa cara.

- Quand sortissi e que preni a drecha, de qué me cal faire? 
- Ben i aurà un panèu " plan de portsmouth" , viraretz a esquèrra, arribaretz a un giratòri que i a una font-monument al mitan, es aquò lo plan de Portsmouth, i a  de plaças per se parcar e lo tabat, e la fornariá e lo creditagricòl.
- Aaaaa, aquí ont i a las botigas ! 
- Òc, es aquò : lo tabat, la fornariá e lo creditagricòl ! 
- A ben sabi ont es, mercé! 

Aviái la curiostat que me ponhava  : prepausa-li de tornar per li prene lo corrièr ! Que s'embèstie pas a son atge, li postaràs tu. E aital veiràs dedins ! 

Mas la saviesa disiá : distanciacion sociala, pandemia, respirator artificial, patin cofin.

E nos separèrem. 


Ai un plan d'ataca per lo còp que ven, espèri que serà pas dins dos ans aqueste còp ! 

1- li demandar s'a trobat la bóstia per crear un ambient de complicitat "sèm amics, avèm ja parlat, remembra-te papet"

2- li demandar perque dubrís pas jamai los contravents


Que ieu la vòli saber la rason vertadièra de son embarrament dins lo negre ! 

Amb l'AmorósPecaire, avèm mai d'una explicacion : 
- Explicacion mai racionala : l'an cambriolat. Ai verificat en far lo torn de l'ostal : son ostal dona sus l'avenguda e lo grasilhatge de sa tanca es esquintat a dos endreches...
- Explicacion ligada a la primièra : aqueles contravents son de mal tampar e dubrir e del còp, a causit de los daissar tampats per pas aver de far una manòbra dificila dos còps per jorn
- Explicacion nullassa : viu en naut (es l'explicacion de l'Amorós)
- Explicacion esoterica : es un vampiri e fa de messas negras dins son salon. (es mon explicacion) 

Ai un plan B se per cas jamai pus lo crosariam. Que un còp en dos ans, es pas famós famós coma rendament.

Lo plan B es la carta "vesins catolics".
En catolics de la bona que son, me parlan. 
En catolics de la bona que son, son braves mas a costat de la placa : 
- Aquò vos manca pas de tròp Tolosa
 Enfin, son coma nosautres, nosautres fasèm pas la diferéncia entre Bretanha, Normandia e Picardia, ai totjorn confondut Rouen e Reims, Nantes e Nancy. Ben eles, entre Marselha e Tolosa, es la meteissa pasta. 
De còps, me demandi a de qué servisson totas aquelas serias nullassas que nos poirisson la vida, las que ròdan a Montpelhièr e Seta, s'es per fin finala, sortir Tolosa, que la television i arriba solament pas a Tolosa! 

Pro de digression, i tòrni : los bons catolics lo van veire sovent al papet que dobrís pas los contravents.
Doncas, coma me parlan plan sovent, que m'an a la bona, lèu lor vau poder demandar.
La crenta qu'ai es que, en bons catolics, siaguèsson pas lenga de pelha. Lo mond que son pas lenga de pelha, son pas de mond utils.

Ai tanben un plan C. 
Lo plan C es la carta "muguet del 1èr de mai".
Poiriái tindar a sa pòrta en dire "Adiiiiieu, vos pòrti un bocin de muguet del 1èr de maaiiii !". Aital veiriái dedins e poiriam charrar. 
Benlèu se sentiriá obligat de me far dintrar dedins, e aquí, jackpot.


Lo problèma es que lo muguet del jardin a ja florit e plan probable que lo 1èr de mai serà tot passit.