divendres, 26 de febrer de 2021

Existentalhisme

Entre que veni vièlha e qu'ensagi de magrir, figuratz-vos que, dins pas gaire, aurai l'atge de ma talha. 

E de qué se passa quand arribam al punt ont las corbas se crosan?

 O vos demandi, que las mieunas de corbas, jamai se son pas crosadas : entre una que se n'anèt lèu a petalèga, e l'autra qu'avançava dapasseton d'una grasa per annada, aquí que m'arriba una situacion novèla que tu legeire mai jove e mai magrostèl, o tu legeire mai vièlh que ieu, coneisses ja. 

Ò fant de lop, e se te n'alinhi tres de la meteissa chifra : talha - atge - talha cauçadura !?

 Rau! los tres 7 de la maquina ! Lo tierçat ! lo pompon ! 

La vau anar jogar a la rotleta ma tripla chifra, ten. 

Metrai ma fortuna dessús. 

E ganharai. Perque quand meme la coincidéncia es tròp gròssa ! 



Me dison dins l'aurelheta que la rotleta s'arrèsta a 38. 


La rotleta es grossofòba. 





dilluns, 22 de febrer de 2021

Visca la masqueta !

Saique me la criticatz la masqueta !

Que podèm pas alenar aquí dedins. 

Que los paures tucles i veson encara mens que t'an las besiclas plenas de buga.

Que las masquetas donadas per lo ministèri de l'educacion serián toxicas. 

Que la que t'agradava tant qu'as crompada sus internet perque a un modèl provença, e ben las elasticas t'an petat pel nas.


E ben ieu t'o disi, legeire, quand siás dins lo TGV en primièra classa, oè, ieu preni de primièra classa quand preni lo TGV perque la classa de la paurilha, la preni tota l'annada dins mon TER, alara quand preni lo tren dels colons, fau la ricassa, e ben, quand, de l'autre costat del corredor, as lo ricàs, legeire del Figaro, lo jornal, pas lo maridatge, que legís RetroAuto, una revista en papièr color sus las americanas vièlhas, non pas Greta Garbo, mas las veituras, e ben quand se quita sas sabatas de cuèr ben propretas, que veses la flaira que s'escapa de sas caucetas grisas Tommi Hilfiger, 15€ lo parelh, e ben ta masqueta filtranta, sès ben contenta de la cargar ben coma cal. 




dijous, 7 de gener de 2021

Bon Nadau !

 Procrastinacion : agachar de vidèos de Nadau sus Youtube en plaça de trabalhar.

"Agachar", disi ben agachar pas metre en fons musical. Agachar Jan de Nadau que canta, la vièlha que dança, la banda que fa patapimpatapom, lo public en plen orgasme. 

Fa pas bon venir vièlh, o vos disi.



dimarts, 24 de novembre de 2020

Aquela empega!

 Figuratz-vos brave monde qu'ai recebut un messatge del primièr sindicat dels ensenhaires del 2nd gra ! Non pas per me donar de nòvas del rectorat aprèp mon entreten professional que se tenguèt sièis meses fa, que nani ! 

Non pas, aquò èra un messatge plen de pomada ! 

De pomada per me dire que me caliá tornar al blòg, que mon blòg èra indispensable a la subrevida de l'ensenhament de l'occitan dins los licèus, que lo quite Blancàs seriá a mand d'anequelir sa puta de reforma se i tòrni al blòg, que los ensenhaires d'occitan son a mand de far cauma, pas per conviccion ideologica cal pas quichar, mas per agotament de las fonts, que mon blòg es una font, venguda agotada, de tèxtes de far en classa. T'an ja d'agotadas totas las publicacions pedagogicas chanudas del sègle XX, los ensenhaires, lo Quasèrn per la seisena, Practicar la Lenga, e qué te sabi mai, que lo poirián pas tolerar l'agotament de la font numerica.

Aquí m'avètz, candidata al Prèmi Nobel de supòrts pedagogics ! 



dissabte, 5 de setembre de 2020

Fin d'estiu

 L'ostalariá es flama nòva. Enfin, flama renovada. 

Una ostalariá de las chics de Vichic. 

Una ostalariá que te dises que jos Pétain, aquò deviá pudir fòrt.

La dintrada es majestuosa, los emplegats plan aimables e l'ascensor tròp pichonet, l'an pas renovat el. Pòdon pas butar las parets de l'escalièr, rai. 

Prendrai l'escalièr, emai pel cinquen, vòli pas dintrar dins aquela causa estrecha.

Dimenge de tantossada. 

Soparem al restaurant de l'ostalariá que lo dimenge de ser, fan sopar solament los pensionaris. 

Serem los pensionaris d'un ser.

Arribam a 19h30 petantas. 

La serviciala nos plaça.

Doas mametas son ja a charrar.

Son pas assetadas a la meteissa taula. 

I a quauques taulas de preparadas : la sieta mesa, un lumet alucat. Compti los que sèm pensionaris

Quatre taulas d'una persona. 

Nos assetam a una taula per doas e escotam la conversa de las mametas.

N'i a una que la vesèm pas, e o regretam, que cada frasa sieuna es d'antologia. E coma es sordanha, en mai de far repetir son interlocutritz tres còps, parla fòrt.

La serviciala pòrta l'ensalada a l'autra mameta, una ensalada de pastèca, amb de tomatonas, de formatge e de baselic. Subrebona.

La sordanha : A non, non, de pastèca, ne vòli pas ! Auriatz pas de melon puslèu ? 

La serviciala li pòrta de melon.

Arriba lo plat. De "peis" que saurem pas jamai quin peis es e de ris blanc, es un menut de curista, sens sal, sens grais, sens pas res. L'autra mamet se lo manja e quand la serviciala arriba a la sordanha, la vièlha li fa que vòl pas d'aquò. La cosina es barrada lo dimenge de ser, o sabètz ben, vos podèm pas preparar çò que volètz. E ben ieu vòli solament de ris. La serviciala tòrna en cosina, puèi tòrna dins la sala : vos metèm la saussa del peis? Amb de burre. De ris amb de burre. 

E fa a l'autra mameta braveta : Ai ja manjat de carn a miègjorn, ieu soi vegetariana... lo ser. 

Al moment del dessèrt, la serviciala, que comença de conéisser l'aucèl, pòrta pas la mossa de chocolat prevista, li demanda : E de qué volètz coma dessert? De formatge blanc amb de sucre.

L'autra mameta li ditz que non pas, es pas en cura, es venguda per lo maridatge de son felen. La sordanha li explica sa cura e li fa lo detalh de totas las aigas que deu beure. Mas l'Amorós a parlat a aqueste moment e ai pas pogut ausir los remèdis de la vièlha. Se'n caga completament lo tipe de mos estudis sociologics. 

La sordanha se lèva e ven cap a nòstra taula. Es Totankamon. Un Totankamon garrèl e asmatic, que de sabla li seriá demorada per los palmons e per las articulacions. 

Ieu me demandi se nos ven veire per nos escridassar, qu'avèm rigut tròp fòrt a son "soi vegeteriana lo ser" en dire "ah ben ieu es lo dimars de matin".

Mas non, ven veire la mameta que i a darrièr nosautres. Una vièlha que se ten regde drecha. Qu'a de belòias. Que manja delicadament. Que daissa la mitat de sa sièta plena. Qu'es educada amb la serviciala. 

"Ah ben vos cresiái..." ò fant li va dire "Vos cresiái mòrta"! 

Mas non, "vos cresiái partida". Se vei qu'entre curistas, parlan de l'aiga que bevon, de las ronhas qu'an e de l'agenda : quora òm se'n va, dempuèi quant de temps i siás, dempuèi quant de temps venes en cura a Vichèi. E pòs tanben far lo comentari de l'ostalária ont lògas dempuèi trenta ans : coma l'a ben renovada la proprietària novèla ! E tossisses un pauc, istòria de far un punt meteo : a refrescat, ai oblidat lo gilet l'autre jorn, ai pres freg, vau demandar a Antòni de me far un gròg. E se'n va, garrèla, amb son baston, cercant l'aire, en tornar dire "Vau demandar a Antòni de me far un gròg." 

Antòni, es lo tipe de l'acuèlh, lo que nos a donat la cambra 559.  Te dona la cambra, t'entresenha sus la vila, te vend una beguda al bar e te prepara de grògs per las mametas. 

Tot lo personal de l'ostalariá coneis sas vièlhas per son nom, los fan de mamors, dison amen a totes sos capricis. 

Aquela ostalariá es un EHPAD de luxe. 

Me demandi se quauqu'un los prevendrà quand la mameta crebarà.





 



dimarts, 9 de juny de 2020

Athena

Abans la partença del vesin, capitèri de clavar l'enigma de l'eslip. 
Es important de poder clavar los mistèris abans sa desaparicion.
Es pas bon de demorar amb la frustracion. 
E coma vòli pas aver de legeires frustrats neurosats, me cal explicar.

Lo tipe a un ostal a las confinhas d'Occitània, a costat d'un pel del cuol de Catalonha. 
E decidiguèt qu'anariá viure alai, qu'aquí, i aviá tròp d'arabs a son gost. 
E se passava la setmana alai al trauc del cuol, a far d'òbras, tornava lo dissabte de ser per partir puèi lo diluns e aquò pendent de meses. 

E de qué fasiá lo dimenge dins son apartament en fàcia de mon ostal ? 
La bugada pardi ! 
Perque dins son ostal del trauc del cuol, i a pas res, pas solament una paura lavadoira.

E de qué i aviá lo dimenge sur la còrda de la bugada ? 
L'eslip pardi.
UN eslip.
UN solet.
Pas mai.

Lo tipe fasiá d'òbras, susava, pissava, cagava amb lo meteis eslip tota la setmana.

Vaquí.

Ara o sabèm, en mai d'un conàs, èra un porcàs.




dilluns, 8 de juny de 2020

Cal clavar lo capitol

O vos disi tot d'una : lo vesin es partit. 

Se n'es anat.

Non pas, a pas crebat, la puta. A pres son eslip e a mudat.

N'i a que mudan los catons, el a mudat l'eslip e tot son rambalh amolonat dins MON garatge.

Suspresa. 
Liberacion. 
Vuèg.
Manca.

E un vesin novèl a la plaça !

#teaser  

diumenge, 7 de juny de 2020

Pichòt moment de bonur pòstembarrament

Tot es pas d'escampar dins aquela situacion pòstCovid19preCovid2.0. 

Çò que m'agrada mai, es aquela distància que nos devèm impausar. 
De pas mai aver de potonejar lo mond que coneissi pas, o pièger qu'aimi pas, me regaudís.  
De pas aver de tocar la man del mond que sabes pas çò que son anats tocar aqueles porcasses. 
La sola persona qu'ai enveja de tocar e de potonejar dins la vida, es l'AmorósPecaire. 
Los autres, vos vòli pas tocar, vos vòli pas potonejar, vos vòli pas costejar. 
Demorem en telerelacion. 
Alara vos disi pas coma quand lo mond demandan "nos fasèm lo poton", respondi, urosa e tuertada : "QUE NON PAS ! "

Regaudiment XXL a cada còp. 

E dins mon cap, ai la lenga que sortís en far un bruch de pet e lo det major que se quilha. 





diumenge, 10 de maig de 2020

dissabte, 2 de maig de 2020

Sine Die - Jorn 51

Veni de somiar. Una cachavièlha. 
Dintravi a l'ostal a Besièrs.
Trobavi las serralhas petadas.
Dins mon garatge, a la plaça de ma vièlha Cagona, i aviá una Cagona encara mai vièlha e mai poirrida que la mieuna, una de jauna, lo capòt dubèrt. E una super 5. 
Amont, dins l'apartament, avián raubat la telarassa modernassa e l'avián remplaçada per una television catodica de botons, sens telecomanda. Mon mòble polit de la tele e ma taula negra, los avián remplaçats per de mòbles de ma grand la bòrnia.
Èran de raubaires atencionats que remplaçavan tot çò raubat per un equivalent lowcost d'un autre sègle. 
Avián installat una veirina amb de libres dedins, de libres vièlhs de trenta o quaranta ans, amb lo nom dessús de François Bakhchiche. De raubaires atencionats, mas colhons que daissan son nom.
 A l'encòp espaurugada e amusada per la situacion, me soi dich "es con aquel sòmi, m'agrada pas, me desrevelhi." 
E aquí m'avètz !

O sabiatz qu'avètz lo poder d'arrestar un sòmi ? Per verificar qu'es pas la realitat, cal sautar. Se siás paraplegic, peçuga-te lo braç. E s'es pas la realitat, tira-te d'aquí. 
Aprèp se siás a tirar un còp agradiu, sautes pas e peçugues pas degun, a despart d'un tetonet demandaire, solide.

Es lo sol punt negre de mon embarrament : l'ignorància de la data de retorn a l'ostal me pòrta socit, un pauc, fòrça, pas brica, aquò depend dels jorns... e de las nuèits!