dilluns, 26 d’abril de 2021

Soi 10%

Ai l'astre(Zeneca) d'èsser vaccinada !

E ben sas, es pas estat aisit ! 

Dempuèi la debuta de l@ Covid19, me dison que se l'aganti, ne crèbi. Degun m'a pas empachada pr'aquò d'anar trabalhar en prenent los transpòrts en comun. Cresiái que lo monde m'arrestariá abans de montar dins lo TER, de gendarmes filantròps m'agantarián pel braç, me farián montar sus una bassacula que seriá pas pro potenta per ieu, marcariá "error" e la polagalha me diriá, autoritària  "non, i podètz pas anar, poiriatz morir, dintratz a l'ostal".  Me cresiái que la Secu, la MGEN, lo ministèri, lo FBI, me telefonarián "coneissèm vòstre IMC, s'agantatz l@ covid, crebaretz. Demoratz a l'ostal, vos metèm en congièt longa malautiá fins a la fin de la rèba." Auriái jogat l'eroïna "mas i vòli anar" trenta segondas e aprèp, auriái fach l'amor amb mon transat sus ma terrassa pendent tres ans. Que ma collèga depressiva m'a dich "una epidèmia, Melania, aquò's tres ans.", avisa que se vòles aver lo moral, te la cal pas crosar pel corredor aquela. 

L'autre jorn qu'anèri veire lo metge per una istòria de pilulas de renovelar, vegèri que vaccinanava son mond lo tipe. O sachèri d'autant mai que dos vièlhs charravan dins la sala d'espèra, se vei qu'èran de coneguts del metge, " a ben lo veni veire a el, qu'es collèga amb Francés. Demòra a Linhan." Solide, aquò's n'èra una de rason per me passar davant, mentre qu'èri a esperar dempuèi mai de trenta minutas e qu'èri arribada abans eles. Fa vo ri zats aquelas putas de vièlhs. Mas, pas d'esclandre, que los metges a Besièrs, aquò's pro rar, alara quand ne tenes un de generalista, prègas per que crebe pas, per que la prenga pas la retirada e per que, quand la prendrà, quauqu'un li prenga la plaça. Podiái ben esperar tres quarts d'ora de mai a comptar lo mond que me tosissián dessús darrièra sa masqueta cirurgicala.

Un còp las ordonanças de fachas, o li demandèri :  e pòdi èsser vaccinada ieu ? Remarcaretz qu'empleguèri la votz passiva, per pas li demandar francament " vai-z-i, cabordàs, vaccina-me fòrt, aquí sus la taula". "a ben non, ieu ai pas drech de vos vaccinar, solament los mai de 55 ans". Oè, coma los dos vièlhs coneguts de la sala d'espèra. E apond : "Mas vos pòdi far un papièr". Vai-z-i, fai-me lo papièr. "Anatz a ZingaZanga, prengatz pas rendètz-vos, es pas necite, i anatz amb lo papièr e vos vaccinaràn."

OK.

L'amorós me depausèt a ZingaZanga. 

Espèra! Parentèsi ! T'expliqui de qu'es ZingaZanga. Aquò's lo zenit besierenc. Que lo primièr concèrt ne foguèt Massilia Sound System. Que tot lo monde pronóncia mal lo nom mas ensajan de ben lo prononciar. ZingàZangà, ZingòZangò, ZengaZango, degun o sap pas dire, mas tot lo mond sap ont es. 

 L'amorósPerfièch me depausèt a ZingaZanga. "non, m'esperes pas, dintrarai a pè en passant long del canal". 

E aquí , t'arribi davant ZingaZanga, i aviá los vièlhs de l'ostal de retirada Lo Reviscol qu'èran aquí a far coa. Èra un remake dels mòrts-vius. Ò fant, mèfi, los zombies se son escapats. Comencèt dins mon cap una musica espauruganta. Mas vegèri que i aviá pas cap d'accion. Los quasidefuntats bolegavan pas de son fautuèlh de ròdas, de son lièch rotlant, brandussavan pas son baston o son deambulator. Pas degun brandussava qué que siá, o cal ben dire. E mai los dentièrs fasián pas de bruch. Me sentissiái ben viva dins aquel prefaci de cementèri. 

I aviá de barrièras que fasián un camin e lo mond èran aquí dedins a esperar e a avançar dapasseton.

Per de nauts parlaires, una votz sens cara sonava lo mond "Monsieur Gèli", "Madame Vidal", "Madame Garcia". Èra la votz de l'entèrra-mòrts de Lucky Luke. Lugubre-lugubre-lugubre. 

E ieu me vesiái pas passar entre los vièlhs, me vesiái pas los doblar "perdon, perdon agachatz, ai un papieron de mon metge". Aviái pas enveja de me prene un deambulator pel morre. "Cal vaccinar las fòrças vivas primièr, vosautres sortissètz pas jamai de vòstre EHPAD e de tot biais, d'aquí un an seretz crebats perque serà vòstra ora, vaccin o pas". Aquò's pas politicament corrècte. Nòstres "ainats"primièr. Los embarrats primièrs: los vièlhs e los cabords. Las ensenhairas, las infirmièras, las caissièras, las vendeiras, las mestieralas, tot aquel brave mond que se crosan, que trabalhan e veson de mond, òm se'n caga! Vaccinarem los qu'auràn subreviscut fin 2021. Darwin a pres las comandas e de LSD.

Entre ma covardisa e la sinistròsi ambienta, endralhèri lo canal cap a l'ostal. E faguèri coma tot lo monde :  me connectèri a Doctolib. Quauqu'un me pòt explicar perque es una societat privada que gerís las vaccinacions ? A òc, perque lo servici public, lo mond i escupisson dessús e los govèrns lo desmargan tant e mai.  E bim, coma soi astruga(Zeneca), te tròbi un orari de vaccinacion a Narbona per l'endeman de tantòst. Te lo cliqui lèu abans de me lo far raubar per un vielhàs geek. E Doctolib es ben fach, me prepausa un segond orari per la segonda dòsi 25 jorns aprèp, perque 25 jorns es lo minimum entre las doas dòsis. Ai mos dos rendètz-vos per la vaccinacion, me la peti grèu, ai los privilègis dels residents d'EHPAD. Quauqu'un me poiriá venir torcar? Ai acabat. 

Ai fach un pauc a costat. Ops.

Me vaquí l'endeman a la clinica dau Lengadòc (solide!) a Narbona per ma primièra dòsi. Ieu aviái rendètz-vos a 14h30. E i aviá coa defòra. De vièlhs qu'èran aquí per lor rendètz-vos a 15h30. As una ora d'avança Papet ! E t'i aviá una tropelada de vièlhs que t'esperavan son ora defòra, a l'ombra, que la mitat, crebaràn pas d'una trombòsi ni del caronhavirus, crebaràn del raumàs que t'auràn agantat a esperar una ora, d'ivèrn, a l'ombra. Darwin a pres las comandas e de LSD.

Quand es mon ora, lo brave monde de la Proteccion Civila me fan dintrar, me gisclan de gèl idroalcolic sus las mans e aquí enrègui lo laberint cap a la zòna de vaccinacion. Me seguís de pròche un tipe que sembla un tròll, perque el compren pas res a çò que cal faire, e li sembla que sembli saber. Escalièr, corredor a drecha, corredor a esquèrra,escalièr, corredor a esquèrra, tot drech. Un comptador. L'infirmièra de Totankamon a représ de servici per l'escasença e aculhís e dirigís lo monde. Empleni lo papièr dins la sala d'espèra : òc, sabi ben totas las riscas de me far vaccinar. Preni la pilula dempuèi vint ans, alara, sas de riscas de trombòsi, n'ai cada jorn. Mas aquò, lo monde medical fa cinquanta ans que se'n tampona lo dardalhon. Quatre trombòsis Zeneca, es la catastròfa, degun se vòl pas vaccinar. Ont avètz vist lo monde repotegar contra las riscas de la pilula contraceptiva. Cala-te femna, Darwin a pres las comandas e de LSD.  Totankamona, brava que brava, aimabla coma tota e serviabla que non sai, ajuda un vièlh analfabèt a emplenar son papièr, li pausa totas las questions e mai "êtes-vous enceinte?".

De ma cadièra de la sala d'espèra, Totankamona me fa passar a la cadièra del corredor d'espèra. Soi assetada davant la pòrta "Medecin". La pòrta se dubrís. Vau veire lo metge, lo que deu signar mon papièr per autorizar ma vaccinacion. Es una cambra d'espital vuèja. Una paura taula al mitan amb un paure ordinator dessús e doas cadièras : un davant l'ordinator per lo metge, una darrièr per ieu. "Es monacal" "Qué?", "Es austèr". "volètz dire qu'es triste, oè". 

Dintra dins l'ordinator mon numèro de seguretat sociala. "Avètz de questions?" "Non" "Avètz rason." Li sorisi, m'o vei dins los uèlhs, charram un pauc. Agacha tot juste lo papieron del metge, pensa benlèu coma ieu que cal vaccinar los actius. A enveja de charrar, ai enveja de me far vaccinar, mas me fa pena pecaire. S'apèla JeanPatrick. 

JeanPatrick a fach dètz ans d'estudis per se passar la jornada dins una cambra d'espital desafectada a dintrar los còdis seguretat sociala de vièlhs sords e bavejaires que li demandan se fa mal e se van morir. JeanPatrick a fach dètz ans d'estudi de medecina per far la secretària que pica dètz numèros e que signa.

Quand mas condicions de trabalh me pesan, pensi a JeanPatrick e me sentissi melhor.  












divendres, 26 de febrer de 2021

Existentalhisme

Entre que veni vièlha e qu'ensagi de magrir, figuratz-vos que, dins pas gaire, aurai l'atge de ma talha. 

E de qué se passa quand arribam al punt ont las corbas se crosan?

 O vos demandi, que las mieunas de corbas, jamai se son pas crosadas : entre una que se n'anèt lèu a petalèga, e l'autra qu'avançava dapasseton d'una grasa per annada, aquí que m'arriba una situacion novèla que tu legeire mai jove e mai magrostèl, o tu legeire mai vièlh que ieu, coneisses ja. 

Ò fant de lop, e se te n'alinhi tres de la meteissa chifra : talha - atge - talha cauçadura !?

 Rau! los tres 7 de la maquina ! Lo tierçat ! lo pompon ! 

La vau anar jogar a la rotleta ma tripla chifra, ten. 

Metrai ma fortuna dessús. 

E ganharai. Perque quand meme la coincidéncia es tròp gròssa ! 



Me dison dins l'aurelheta que la rotleta s'arrèsta a 38. 


La rotleta es grossofòba. 





dilluns, 22 de febrer de 2021

Visca la masqueta !

Saique me la criticatz la masqueta !

Que podèm pas alenar aquí dedins. 

Que los paures tucles i veson encara mens que t'an las besiclas plenas de buga.

Que las masquetas donadas per lo ministèri de l'educacion serián toxicas. 

Que la que t'agradava tant qu'as crompada sus internet perque a un modèl provença, e ben las elasticas t'an petat pel nas.


E ben ieu t'o disi, legeire, quand siás dins lo TGV en primièra classa, oè, ieu preni de primièra classa quand preni lo TGV perque la classa de la paurilha, la preni tota l'annada dins mon TER, alara quand preni lo tren dels colons, fau la ricassa, e ben, quand, de l'autre costat del corredor, as lo ricàs, legeire del Figaro, lo jornal, pas lo maridatge, que legís RetroAuto, una revista en papièr color sus las americanas vièlhas, non pas Greta Garbo, mas las veituras, e ben quand se quita sas sabatas de cuèr ben propretas, que veses la flaira que s'escapa de sas caucetas grisas Tommi Hilfiger, 15€ lo parelh, e ben ta masqueta filtranta, sès ben contenta de la cargar ben coma cal. 




dijous, 7 de gener de 2021

Bon Nadau !

 Procrastinacion : agachar de vidèos de Nadau sus Youtube en plaça de trabalhar.

"Agachar", disi ben agachar pas metre en fons musical. Agachar Jan de Nadau que canta, la vièlha que dança, la banda que fa patapimpatapom, lo public en plen orgasme. 

Fa pas bon venir vièlh, o vos disi.



dimarts, 24 de novembre de 2020

Aquela empega!

 Figuratz-vos brave monde qu'ai recebut un messatge del primièr sindicat dels ensenhaires del 2nd gra ! Non pas per me donar de nòvas del rectorat aprèp mon entreten professional que se tenguèt sièis meses fa, que nani ! 

Non pas, aquò èra un messatge plen de pomada ! 

De pomada per me dire que me caliá tornar al blòg, que mon blòg èra indispensable a la subrevida de l'ensenhament de l'occitan dins los licèus, que lo quite Blancàs seriá a mand d'anequelir sa puta de reforma se i tòrni al blòg, que los ensenhaires d'occitan son a mand de far cauma, pas per conviccion ideologica cal pas quichar, mas per agotament de las fonts, que mon blòg es una font, venguda agotada, de tèxtes de far en classa. T'an ja d'agotadas totas las publicacions pedagogicas chanudas del sègle XX, los ensenhaires, lo Quasèrn per la seisena, Practicar la Lenga, e qué te sabi mai, que lo poirián pas tolerar l'agotament de la font numerica.

Aquí m'avètz, candidata al Prèmi Nobel de supòrts pedagogics ! 



dissabte, 5 de setembre de 2020

Fin d'estiu

 L'ostalariá es flama nòva. Enfin, flama renovada. 

Una ostalariá de las chics de Vichic. 

Una ostalariá que te dises que jos Pétain, aquò deviá pudir fòrt.

La dintrada es majestuosa, los emplegats plan aimables e l'ascensor tròp pichonet, l'an pas renovat el. Pòdon pas butar las parets de l'escalièr, rai. 

Prendrai l'escalièr, emai pel cinquen, vòli pas dintrar dins aquela causa estrecha.

Dimenge de tantossada. 

Soparem al restaurant de l'ostalariá que lo dimenge de ser, fan sopar solament los pensionaris. 

Serem los pensionaris d'un ser.

Arribam a 19h30 petantas. 

La serviciala nos plaça.

Doas mametas son ja a charrar.

Son pas assetadas a la meteissa taula. 

I a quauques taulas de preparadas : la sieta mesa, un lumet alucat. Compti los que sèm pensionaris

Quatre taulas d'una persona. 

Nos assetam a una taula per doas e escotam la conversa de las mametas.

N'i a una que la vesèm pas, e o regretam, que cada frasa sieuna es d'antologia. E coma es sordanha, en mai de far repetir son interlocutritz tres còps, parla fòrt.

La serviciala pòrta l'ensalada a l'autra mameta, una ensalada de pastèca, amb de tomatonas, de formatge e de baselic. Subrebona.

La sordanha : A non, non, de pastèca, ne vòli pas ! Auriatz pas de melon puslèu ? 

La serviciala li pòrta de melon.

Arriba lo plat. De "peis" que saurem pas jamai quin peis es e de ris blanc, es un menut de curista, sens sal, sens grais, sens pas res. L'autra mamet se lo manja e quand la serviciala arriba a la sordanha, la vièlha li fa que vòl pas d'aquò. La cosina es barrada lo dimenge de ser, o sabètz ben, vos podèm pas preparar çò que volètz. E ben ieu vòli solament de ris. La serviciala tòrna en cosina, puèi tòrna dins la sala : vos metèm la saussa del peis? Amb de burre. De ris amb de burre. 

E fa a l'autra mameta braveta : Ai ja manjat de carn a miègjorn, ieu soi vegetariana... lo ser. 

Al moment del dessèrt, la serviciala, que comença de conéisser l'aucèl, pòrta pas la mossa de chocolat prevista, li demanda : E de qué volètz coma dessert? De formatge blanc amb de sucre.

L'autra mameta li ditz que non pas, es pas en cura, es venguda per lo maridatge de son felen. La sordanha li explica sa cura e li fa lo detalh de totas las aigas que deu beure. Mas l'Amorós a parlat a aqueste moment e ai pas pogut ausir los remèdis de la vièlha. Se'n caga completament lo tipe de mos estudis sociologics. 

La sordanha se lèva e ven cap a nòstra taula. Es Totankamon. Un Totankamon garrèl e asmatic, que de sabla li seriá demorada per los palmons e per las articulacions. 

Ieu me demandi se nos ven veire per nos escridassar, qu'avèm rigut tròp fòrt a son "soi vegeteriana lo ser" en dire "ah ben ieu es lo dimars de matin".

Mas non, ven veire la mameta que i a darrièr nosautres. Una vièlha que se ten regde drecha. Qu'a de belòias. Que manja delicadament. Que daissa la mitat de sa sièta plena. Qu'es educada amb la serviciala. 

"Ah ben vos cresiái..." ò fant li va dire "Vos cresiái mòrta"! 

Mas non, "vos cresiái partida". Se vei qu'entre curistas, parlan de l'aiga que bevon, de las ronhas qu'an e de l'agenda : quora òm se'n va, dempuèi quant de temps i siás, dempuèi quant de temps venes en cura a Vichèi. E pòs tanben far lo comentari de l'ostalária ont lògas dempuèi trenta ans : coma l'a ben renovada la proprietària novèla ! E tossisses un pauc, istòria de far un punt meteo : a refrescat, ai oblidat lo gilet l'autre jorn, ai pres freg, vau demandar a Antòni de me far un gròg. E se'n va, garrèla, amb son baston, cercant l'aire, en tornar dire "Vau demandar a Antòni de me far un gròg." 

Antòni, es lo tipe de l'acuèlh, lo que nos a donat la cambra 559.  Te dona la cambra, t'entresenha sus la vila, te vend una beguda al bar e te prepara de grògs per las mametas. 

Tot lo personal de l'ostalariá coneis sas vièlhas per son nom, los fan de mamors, dison amen a totes sos capricis. 

Aquela ostalariá es un EHPAD de luxe. 

Me demandi se quauqu'un los prevendrà quand la mameta crebarà.





 



dimarts, 9 de juny de 2020

Athena

Abans la partença del vesin, capitèri de clavar l'enigma de l'eslip. 
Es important de poder clavar los mistèris abans sa desaparicion.
Es pas bon de demorar amb la frustracion. 
E coma vòli pas aver de legeires frustrats neurosats, me cal explicar.

Lo tipe a un ostal a las confinhas d'Occitània, a costat d'un pel del cuol de Catalonha. 
E decidiguèt qu'anariá viure alai, qu'aquí, i aviá tròp d'arabs a son gost. 
E se passava la setmana alai al trauc del cuol, a far d'òbras, tornava lo dissabte de ser per partir puèi lo diluns e aquò pendent de meses. 

E de qué fasiá lo dimenge dins son apartament en fàcia de mon ostal ? 
La bugada pardi ! 
Perque dins son ostal del trauc del cuol, i a pas res, pas solament una paura lavadoira.

E de qué i aviá lo dimenge sur la còrda de la bugada ? 
L'eslip pardi.
UN eslip.
UN solet.
Pas mai.

Lo tipe fasiá d'òbras, susava, pissava, cagava amb lo meteis eslip tota la setmana.

Vaquí.

Ara o sabèm, en mai d'un conàs, èra un porcàs.




dilluns, 8 de juny de 2020

Cal clavar lo capitol

O vos disi tot d'una : lo vesin es partit. 

Se n'es anat.

Non pas, a pas crebat, la puta. A pres son eslip e a mudat.

N'i a que mudan los catons, el a mudat l'eslip e tot son rambalh amolonat dins MON garatge.

Suspresa. 
Liberacion. 
Vuèg.
Manca.

E un vesin novèl a la plaça !

#teaser  

diumenge, 7 de juny de 2020

Pichòt moment de bonur pòstembarrament

Tot es pas d'escampar dins aquela situacion pòstCovid19preCovid2.0. 

Çò que m'agrada mai, es aquela distància que nos devèm impausar. 
De pas mai aver de potonejar lo mond que coneissi pas, o pièger qu'aimi pas, me regaudís.  
De pas aver de tocar la man del mond que sabes pas çò que son anats tocar aqueles porcasses. 
La sola persona qu'ai enveja de tocar e de potonejar dins la vida, es l'AmorósPecaire. 
Los autres, vos vòli pas tocar, vos vòli pas potonejar, vos vòli pas costejar. 
Demorem en telerelacion. 
Alara vos disi pas coma quand lo mond demandan "nos fasèm lo poton", respondi, urosa e tuertada : "QUE NON PAS ! "

Regaudiment XXL a cada còp. 

E dins mon cap, ai la lenga que sortís en far un bruch de pet e lo det major que se quilha. 





diumenge, 10 de maig de 2020

Sine Die - Velha del desembarrament

Lo campingcar a cambiat de sens. 

Tòrni dire : 

Lo campingcar a cambiat de sens.