Casqueta bruta

Lo tipe a la cara escrincelada e l'accent parisenc. Pas l'accent parisenc de France Inter, non pas, un accent parisenc popular, que pudís a toat e a metro. E pudís lo tipe, al sens primièr, de s'èsser pas lavat, d'aver pres un autocarri long trajècte per una debuta d'estiu pirenenc. Foguèsse pas per los vestits de basket de marca americana, passariá per un cocha-vestit montpelhierenc.

Malgrat l'accent de cocha-vestit parisenc bandat, malgrat la pudesina, sabi que soi entre monde qu'an pas agut la meteissa enfança que ieu. Òc, ieu marqui melhor, ai fach mai d'estudis e ma situacion professionala es melhora qu'el. Mas quand començan a se comparar totes los estats dels Estats-Units qu'an trepats totes, disi pas res, ma tièra, podèm pas dire qu'es voida, existís solament pas, solament pas dins mas cervèlas fantasierosas. E lo tipe comença de contar que quand èra adolescent, anava dins de camps als Estats-Units, paure drollet ric, e qu'una annada, s'èran enganats dins la revirada e cresiá d'anar dins un camp de biking e arribèt dins un camp de hiking, paure drollet ric, e que a el li agradava pas de caminar, que lo sejorn foguèt un infèrn e patin e cofin. Paure drollet ric. La ràbia de l'adolescent de las annadas 90 decebut de son sejorn, la pòdi comprene, mas benlèu que trenta ans aprèp, adulte, ta pensada poiriá capitar de formular qu'aviás d'astre d'aver de parents que te podián pagar un camp d'aventuras a l'americana cada estiu "perque pecaire, aviá besonh de se despensar" e que fasiás de capricis d'adolescents filh de rics. E los parents te li pagavan l'esquí cada ivèrn "amb de corses de matin e de tantòst, sequenon me seriái embestiat" E òc, segur, paure drollet ric. "E ben del còp, ai un super nivèl d'esquí". 

Li parli pas de ma sola experiéncia d'esquí en classa de nèu de CM2, pro traumatizanta. 

Li parli pas.

Escoti pivelada, espantada, bocabadada. Coma es un òme-blanc-cisgenre-eterosexual-de-mai-de-40ans filh de CSP +++, se pensa que çò que conta es passionant alara demanda pas als autres de qué n'es. Aquò m'esparnha de li explicar la vida.

Lo tipe a mon atge, coneissi sos parents, los rics en question, cultivats e altruistas, e compreni pas çò que s'es passat dins lo processus d'evolucion. E de qué pensas quand sès parent e que ton filh es completament de guingòi rapòrt a tas valors ? Regretas de l'aver agut ? T'interrògas sus a quin moment as cagat dins l'educacion ? Se las pausan aquestas questions los parents? Es una question que reteni sovent "non mas sincerament, regretas pas de l'aver agut, aquel?".

Ieu, aquel tipe, dins ma tèsta, li disi  "la colha dins la sopa". 

L'amoreta es (pas) dins lo prat

Es la Laica que nos jaupèt qu'o li diguèt a son mèstre que de mond passavan enfin sus la rota.

Lo tipe sortiguèt, li espinchèri son òrt e charrèrem. Las patanas son pas tan bèlas coma las del País Bassòl, las carchòfas començan tot juste, sos 600 mètres fan los legums mai tardièrs qu'a cò nòstre.

E de qué ne fasètz d'aqueles ferrats del cuol traucat? E lo tipe de m'explicar que los met als pès de las tomatas. Las compreni pas ben sas explicacions, alara li demandi de me mostrar. Me demanda d'ont veni "O Besièrs, aquò's pas plan luènh" , o vesi dins son agach que s'imagina ja de causas. Per un còp que quauqu'un passa e li vòl ben parlar.

Ieu aviái previst d'anar del jaç a Lamoreta per clavar los 10 000 passes del jorn.

- Es encara luènh Lamoreta? 

- E ben es aquí !  

- E ont es lo panèu ? 

Me reteni de far de jòcs de mots, me reteni de li poder far creire que se seriá pogut passar quicòm entre nosautres, que cossí la traparà l'amoreta el se lo panèu i es pas. Val mai se calar que mostrar d'esperit a quauqu'un que n'a benlèu pas tant.

Alara, vau fins al panèu a quauques centenats de mètres e tòrni enrè.

Laica me jaupa tornar, lo tipe sortís e charram un bocin mai.

Lo tipe me conta sas misèrias, las amorosas, las economicas, las païsanas. A una bòria bèla que los sols animals que i vivon aquò's el e la Laica. Las vacas, las a vendudas, las polas, n'a pas pus. Mas de qué fasètz alara? De fen. 
Sabi pas se podèm viure de vendre de fen quand avèm una tèrra pichòta e paura, ne dobti. 

Lo tipe es delicat, a tot plen de flors, a la man verda, lo felicitam... los compliments, deu far moment que n'ausís pas. 

Partissèm conflas conflas de sa situacion. En li tocant la man, li disi que deman, farà bèl. 

 

 

 

Li vau mandar una carta postala, aital la factritz passarà e lo tipe veirà quauqu'un. 

😢

Uèi, fa un an qu'an sedatat la maire.

Fa un an que plori.

Ni ela ni ieu auriam pensat que la plorariái tant.

Aquò me fa un argument de mai per aver pas d'enfant : impausarai pas a degun lo patiment tan gròs de perdre la maire.  

 Amb aquò, la vida contunha.

fai avanç

 

Soi ben contenta d'èsser passada al bon moment per poder prene aquesta fotografia a Antíbol a la tota debuta de genièr.

Me pivelèt tot lo sejorn, i passavi davant cada jorn.  

L'estampèri, aquò èra per ensajar la maquina novèla qu'an installada a la gara per estampar las fòtos dempuèi lo telefonet,.

L'ai espinglada dins la cambra e ai plan fach, i passi davant cada jorn. 

Es per ieu la metafòra d'una vida novèla que l'astrada m'i buta. 

E per contunhar la metafòra, l'asuèlh i es un pauc de guingòi.

 

 

Se sona Le Défi.