Es la Laica que nos jaupèt qu'o li diguèt a son mèstre que de mond passavan enfin sus la rota.
Lo tipe sortiguèt, li espinchèri son òrt e charrèrem. Las patanas son pas tan bèlas coma las del País Bassòl, las carchòfas començan tot juste, sos 600 mètres fan los legums mai tardièrs qu'a cò nòstre.
E de qué ne fasètz d'aqueles ferrats del cuol traucat? E lo tipe de m'explicar que los met als pès de las tomatas. Las compreni pas ben sas explicacions, alara li demandi de me mostrar. Me demanda d'ont veni "O Besièrs, aquò's pas plan luènh" , o vesi dins son agach que s'imagina ja de causas. Per un còp que quauqu'un passa e li vòl ben parlar.
Ieu aviái previst d'anar del jaç a Lamoreta per clavar los 10 000 passes del jorn.
- Es encara luènh Lamoreta?
- E ben es aquí !
- E ont es lo panèu ?
Me reteni de far de jòcs de mots, me reteni de li poder far creire que se seriá pogut passar quicòm entre nosautres, que cossí la traparà l'amoreta el se lo panèu i es pas. Val mai se calar que mostrar d'esperit a quauqu'un que n'a benlèu pas tant.
Alara, vau fins al panèu a quauques centenats de mètres e tòrni enrè.
Laica me jaupa tornar, lo tipe sortís e charram un bocin mai.
Lo tipe me conta sas misèrias, las amorosas, las economicas, las païsanas. A una bòria bèla que los sols animals que i vivon aquò's el e la Laica. Las vacas, las a vendudas, las polas, n'a pas pus. Mas de qué fasètz alara? De fen.
Sabi pas se podèm viure de vendre de fen quand avèm una tèrra pichòta e paura, ne dobti.
Lo tipe es delicat, a tot plen de flors, a la man verda, lo felicitam... los compliments, deu far moment que n'ausís pas.
Partissèm conflas conflas de sa situacion. En li tocant la man, li disi que deman, farà bèl.
Li vau mandar una carta postala, aital la factritz passarà e lo tipe veirà quauqu'un.
Cap comentari:
Publica un comentari a l'entrada
Mercé :)