Lo con es benlèu pas l'autre (2)

En Catalonha, descobriguèri los comuns de luxe. 

Los comuns que dintras dedins e as l'impression d'èstre dins la classa VIP del Titanic:

De miralhs, de causas high tech, e qué te sabi encara. Pas lo temps de tròp remirar qu'as de causas de faire de bon matin. E per far tas causas, vas directament a la pòrta, en te dire "tanta plaça per un solet cagador?" encadenat amb "es plan una idèa de catalan aquò!".
E la pòrta, la soleta, es barrada. Ocupada, segur. Normal es lo matin. La catalana (òc, èran los comuns per las dònas) tanben caga de bon matin.
Alara sortissi dels comuns e espèri defòra. M'agrada pas d'esperar dedins. Soi claustrofòba.
E espèri un momenton defòra.
E arriban doas catalans que vòlon far sos afars matinièrs dins los cagadors luxuoses. E m'agachan... la mena d'agach: "Ten? e de qué fa aquela d'aquí defòra?"
Ieu que compreni la comunicacion non-verbala en catalan, lor disi "Es ocupat".
"Ocupaaaaaaaaaaaat?!?!"
"Òc, ocupat." jos entendut "òc, ocupat conassa, akò vòl dire que quand vòs dubrir, la pòrta es barrada. E s'es barrada la pòrta, es perque i a quauqu'un dedins. Un pauc de bon sens, mèrda!"
S'agachan totas doas.
M'agachan a ieu.
E aquí as l'agach de la catalana que t'agacha a tu.
La catalana quand t'agacha, i a tot plen de pietat dins son agach. A de pietat per tu, perque siás pas catalana, e la catalana a d'empatia e se pensa "ai, pauròta, es pas catalana, a pas agut l'astre de nàisser dins aquela civilizacion de la lenga, del bon sens e del grand progrés tecnologic". La Catalana t'agacha coma l'Americana o agacha tot quand es a caminar dins un orfanelat (soi pas segura del mot) al fins fons d'Índia. Mas tu, o sabes pas que siás dins lo fosc condicionat per ton luòc de naissença.
E la catalana, generosa, te demanda "mas as butada la bona pòrta?". E tu aquí, siás pas colha, te dises que i a quicòm que truca. E l'agachas, l'uèlh plen d'ignorància, d'inocéncia e de "ieu tanben vòli pissar, sas".

La Catalana dintra.
E te ditz "cal butar fòrt, sas!"
E aquí la catalana, en plaça de butar la pòrta, te buta çò que semblava d'armaris:

Òc, las causas a drecha amb los botonets grises... aquò's de pòrtas.

Divendres, vau dançar lo forró a Tolosa!

e aprèp quauques entrainaments e quauques gòts de cachaça e de caipirinha, farai coma aquò:



... cargarai una raubeta corteta corteta e me fretarai l'embonilh a la cuèissa d'un polit brasilièr.

Devinhòla : Mission comunala

Te cal anar pissar o pièger, benvengut/uda als comuns. Ara, ont te cal anar per complir ton prètzfach? :

kwin

Ai mon ordenador tant aimat de petat.

Ubuntu ditz que pòt pas montar lo /root/sys/ e lo /root/dev/ nimai lo /root/proc/. Sai pas s'es lo disc dur qu'es macat o una cagada de l'OS. dins totes los cases, aquò's la marana, qu'es mon otís de trabalh mon ordenador e , evidentament, coma soi colha entre las colhas, fau de sauvagàrdias quand i pensi , e i pensi pas sovent.

Las circonstàncias m'an fach tornar brancar l'ordenador vièlh de taula que me permet d'èsser un minimum brancada e de poder assegurar un minimum. perque coma o disiá Fredo M. "the show must go on".

Çò pièger dins l'istòria, es qu'ai una molonada de causas de vos contar! Mon experiéncia de pseudo manager poliglòta del melhor grop d'occitània, de la recèrca de la pòrta dels comuns, de la farandòla que LaMarieta ne foguèt la bigstar. mas l'informatica a decidit que seriatz de lectors frustrats.

Amic legeire frustrat, per te desfrustar, te daissi amb aquela video que me faguèt pissar de rire.

Crash

Ordenador plantat.
Depression.

qué vesi de la fenèstra?

a Manresa...

Lo Ducado es al nas çò que Gifi es al bon gost

Ai passat lo contraròtle tecnic de ma Kagona. E òc, fa ja 4 ans que me rabala de'n pertot , a quicòm coma 115 000 km al comptador e sus sa carta d'identitat, es marcat “visita abans lo 03/10/10”. Ai un mes de retard tot juste.

Lo contraròtle tecnic, lo fau dins lo vilatge d'a costat.

Es un garatge pichon que i trabalha un tipe, pas mai.

Daissi l'autò dabans lo garatge e vau ont es marcat “recepcion” per donar los papièrs e senhalar mon arribada.

Passi la pòrta... e soi en Espanha.

Aquò pudís lo Ducados freg. La coneisses pas l'odor de Ducado freg? Es l'odor que i a dins los bars en Espanha e dins las pensions pas caras.

T'o pren tot. S'empega a las parets, s'empega a tos vestits, se t'empega dins lo nas, n'i a de'n pertot, tot çò que tòcas embocana a Ducado, tas mans pudisson a Ducado, tos vestits embocanan, ta pèl es al Ducado. L'orror.

Un jorn qu'anèri a Lhèida, lo sol jorn qu'anèri a Lhèida de ma vida, aviái 18 ans e mièg, sabiái pas me fretar las dents sola, èri timida, quequejavi mas la fac per un miracle que m'es encara misteriós me mandèt a Lhèida a un collòqui, tot pagat. Tot èra pagat: lo tren, lo dormir, lo manjar e mai la rèsta. M'avián donada una fortuna per partir 4 jorns, n'i aviá tant que creguèri que s'èran enganats, n'i aviá tant que poguèri pagar dos meses del loguièr de ma “studette” d'estudianta clapassièra. Inutil de vos dire que i comprenguèri pas res al collòqui, mas i anèri. Ma primièra sortida del territòri, lo primièr viatge en Catalonha. Arribada a la gara de Lhèida, cerquèri ont dormir. E m'indiquèron una pension dins lo centre, la nuèch èra 1000 pessetas (40 francs de l'epòca), aviái calculat que se dormissiái 3 nuèchs, me fasiá 3000 pessetas e qu'estalviariái tot plen de moneda de la que m'avián donada, youpi. A l'acuèlh de la pension, son pas aimables. Doni mon bilhet de 1000 pessetas, daissi ma carta d'identitat francesa que sus la fòto aviái 9 ans, e monti a la cambra. Dubrissi la pòrta. Quina pudor, macarèl! Lo lièch, los lençòls, l'armari, las parets, tot pudissiá a tabat. Berk.

Pas de lagui, vau dubrir la fenèstra! Dubrissi la fenèstra, dubrissi los contravents... e me vaquí dabans una paret! Ieu que dempuèi pichonèla vesi de ma fenèstra l'estanh de Vic, que se dubrissèm las fenèstras de l'ostal, s'envolam de tant qu'aquò bufa, podiái pas comprene que darrièr una fenèstra i poguèsse aver un paret. A de qué servís una fenèstra se dubrís sus una paret, se podèm pas agachar lo païsatge e se i podèm pas respirar?

Soi segura que mon leitmotiv “ a non, ieu pòdi pas demorar dins un apartament en vila” me ven d'aquò.

Partiguèri dins la ciutat.

Trobèri una autra pension, costava 2700 pessetas la nuèch, demandèri de veire la cambra. Pudissiá pas lo ducado. Anèri quèrre mos afars e i passèri los 3 jorns, tant pis pel 1700pessetasx3 perdudas.

Charrèri un bocin de nuèch amb lo gardian, que me parlava en catalan e en espanhòl, que ieu li parlavi en sai pas tròp qué, mas parlèrem. Èra un galejaire. Alara me contava de galejadas... que compreniái pas. N'i una que me la contèt, que me l'expliquèt 50 còps e que la comprenguèri pas. Èra l'istòria d'un tipe qu'a un pichon e que lo vòl sonar “pepe” mas lo capelan vòl pas. Ja , aquí caliá rire perque “pepe”es pas un nom vertadièr, e ieu aquò o sabiái pas, dins mon cap, i a d'espanhòls que se disián Pepe e vesiái pas ont èra lo problèma incial de la galejada. Pepe, quand i pensam plan, es pas mai con que Concepción coma nom. La coneissètz quauqu'un aquela galejada? M'agradariá plan de me sovenir de la fin... mas coma comprenguèri pas la debuta, pensatz plan que me soveni pas de la fin.

Bon e mon contraròtle tecnic?

E ben pudís a Ducado.

Puèi, i a de flors de plastic compradas d'ofèrtas a La foirfouille o Gifi. Ai l'impression d'esser dins un bar espanhòl ont i a una nèbla de tabat, la maquina de sòus que vira e tinda amb un vièlh sens dents clinat dessús. Manca pas que l'andalós pichon que dintra en demandant son carajillo costumièr.

Mas lo tipe del contraròtle tenic... daissatz-me que l'agache un pauc. Pichonel. Las cambas cortas. Las mans rufas. La cara redonda. L'uèlh aluserpit. La clòpa al canton de la boca. Aquí l'ai!

Manca pas que lo carajillo.

Lô

Laurent Labadie, lo coneissiái de luènh. Aviái vist sos corts metratges de Dòc Occitan (o Prof d'òccitan me soveni pas) e a l'epòca aviái trobat aquò genial, soi fan de Cho chi Shon que m'escalassi a cada còp que l'agachi, l'aviái vist en Gora l'occitanista a Estivada a Rodés, aviái vist sa leiçon de Solexcitant e per ieu, èra un caluc, un cabordàs coma n'i a pauques, un capable de tot, dins la provocacion un pauc borderline. E aquò m'agradava. Portava quicòm dins un mitan cultural occitan tròp propret.

E sortissi de 3 jorns d'estagi de teatre amb el. “Practica teatrala en lenga occitana” o “usatges de la lenga occitana dins la practica teatrala” (o una causa dins lo genre) se disiá la causa (i auriatz degut anar, qu'èra super, ne tornarai parlar se n'ai lo temps). E aquí descubriguèri Laurent Labadie. Puta, quin òme! Es un tipe de los que t'agradariá de n'aver a bodre a ton entorn: d'una umanitat e sensibilitat granda, es a l'escota de cadun, encoratja tot lo mond, capita de trobar quicòm de positiu de bastir a partir d'aquò.

Laurent Labadie, quand ausís de contes, e ben plora, quand te conta quicòm que l'esmòu e ben qu'a de lagremas plen los uèlhs. Es un sensible.

A costat d'aquò, es un tipe que mòu una ussa, e te fa petar de rire.

Es un comedian del tot diferent dels quauques comedians que coneissi e m'agrada çò que pòrta. Es sortit d'una revendicacion linguistica, te rabala pas un passat militant o politic... ai enveja de dire qu'es “fresc”. M'agrada tanben tot son questionament. Aquí pendent l'estagi aviá un biais de pausar los problèmas, de problematizar las questions que m'agradèt bravament, va directament al gran, se sega pas las cervèlas amb de mots complicats en virant a l'entorn de las causas, ditz las causas coma son o coma las sentís e pausa correctament e directament los problèmas.. Laurent Labadie es de segur un caluc dins sos espectacles, e es plan çò que li demandam :P . Mas es tanben un comedian que se pausa las questions que cal, entre autras: cossí anar al public quand lo public ven pas a tu? Cossí menar l'occitan a un public que se'n branda?

A un vam, un estrambòrd, una calor umana, un apròchi de las personas que me pertòcan.

E puèi es un tipe que t'agacha dins los uèlhs puèi te soritz, e me damne, aquò te fa bravament de ben!

Laurent Labadie, es lo rescontre de l'annada.

Viaduc de Viaur

fòto presa uèi a Pont de Tanus