Periple a Malhana : lo Tombèu

La tòca dau romavatge, èra d'anar veire la tomba de Mistral. Seguissètz lo guida de tria... 

E dins lo cementèri, ne legisses d'occitan! 

I a la tomba d'un Frederic Mistral, mas es lo nebot.  

E mai lo monuments dels mòrts es en occitan : 

autres monuments dels mòrts en occitan aquí e aquí

E enfin, lo tombèu dau Mèstre: 

Pas de nom, coma o volguèt Mistral, juste aquò de marcat : 

Non nobis, Domine, non nobis,
Sed nomini tuo
Et Provinciæ nostræ
Da gloriam.

Moun Toumbèu 

Souto mis iue vese l'enclaus
E la capoucho blanquinello
Ounte, coume li cacalaus,
M'aclatarai a l'oumbrinello.

Suprème esfors de noste ourguei
Pèr nous sauva dou tèms que manjo,
Empacho pas qu'aièr o vuei
En long oublid lèu-lèu se chanjo !

E quand li gènt demandaran
A Jan di Figo o Jan di Gèto:
"Qu'es aqéu domo ?" Respoudran:
"Aco is la toumbo dou Pouèto.

Ero un que faguè de cansoun
Pèr uno bello Prouvençalo
Que ié disien, Mirèio: soun,
Coume en Camargo li mouissado

 Escampihado un pau pertout...
Mai éu restavo dins Maiano
E lis ancian dou terradou
L'an vist treva nostis andano."

E pièi un jour diran: "Ero un
Que l'avien fa rèi de Prouvènço...
Mai de soun noum li grihet brun
Canton soulet la survivènço !

Enfin, à bout d'esplicacioun,
Diran: "Es lou toumbéu d'un mage,
Car d'uno estelo à sèt raioun
Lou mounumen porto l'image."

Frederic Mistral, Lis Oulivado, 1907

Manjar al país : lo chuc del matin (non, es pas sexual!)

Fins ara, lo matin beviái de chuc d'irange. 100% pur chuc que los nectars o autres, es de mèrda. 
Chuc d'iranges d'Espanha. Qu'es mens luènh que Florida o Israèl. 

Mas dempuèi doas setmanas, ai remplaçat lo chuc d'irange en brica per un cubi de chuc de pomas audencas.
Ai lo cubi dins lo refregidor e fai tirar!
Lo chuc es tras que bon, pas subresucrat coma es sovent lo cas amb lo chuc de poma, es mai car que lo chuc d'irange marca blanca 100% pur chuc, mas es ben melhor, e i tròbi pas d'aliens dedins. 
Lo prètz : 2,56€ lo litre.

E beure de chuc de poma al cubi, n'es un de concèpte!

Periple a Maiano : Mistral de'n pertot veiràs

Lo paure Gounod, l'autor de l'opèra Mireille, que pas degun a escotat mas que tot lo mond sap qu'existís... E ben a ieu, aquò me macariá que donèsson mon nom a un parcatge! 

Avenguda Lamartine, en causa del quaranten entreten.

"Cette nuit-là, je ne dormis pas une minute. Je lus les douze chants d’une haleine, comme un homme essoufflé que ses jambes fatiguées emportent malgré lui d’une pierre milliaire à l’autre, qui voudrait se reposer mais qui ne peut s’asseoir."

Cabussada dins una autra dimension! 

Manjar al país

Dins los jorns que venon, vos vau parlar de çò que mangi. 
Aquò's la mòda me diretz mas fasiá moment qu'aquò me tafurava : l'ecologia mondiala, l'economia locala, totas aquelas chifras, totes aqueles afars que nos tomban sul nas a l'entorn de çò que manjam. 
Quauques rescontres, quauques moments de vida partatjats, quauques discutidas, quauques lecturas e ara, coma plan de mond, ensagi de manjar al país: ensajar que çò que mangi aja pas fach lo torn del mond quatre còps, que siá pas passat per quaranta cambras frejas e dètz e uèch intermediaris abans que ieu lo crompèsse. Es tanben un biais de faire viure lo mond d'aquí, los païsans del país, istòria que siaguessiam pas sonque un bronza-cuol e que los camps daissen pas la plaça als lotejaments.

J'ai décidé de boycotter la grande distribution. par onpassealacte

Vicioses que sètz, soi segura que me l'anatz pausar la question... mas i a una granda nòva que vos aviái pas encara dicha : soi pas mai alcocacolica. 

Consecracion !

Renat Merle, LO Renat Merle, l'istorian del tòp 2 dels istorians (l'autre es Felip Martel), parla de mon blòg e del blòg de K sus lo sieu de blòg. 
Ara, pòdi morir.

Istòria d'èsser dins l'actualitat

In Maiano, habent aquam benedictam in duralex sed lex.

Periple a Maiano : l'arribada

Arribèrem a Malhana que nos arrestèrem per faire una fòto davant l'ostal ont nasquèt lo Mèstre.
Enfin davant un pauc luènh, qu'es una proprietat privada e i podèm pas dintrar coma dins un molin.

La bastidasso ounte nasquère, en fàci dis Aupiho, toucant lou Claus-Crema, se ié disié lou Mas dóu Juge: un tenemen de quatre couble, emé soun proumié carretié, si ràfi, soun tout-obro, soun pastre, sa servènto, qu’apelavian la tanto, e mai o mens de mesadié, de journadié o journadiero, que venien ajuda pèr li magnan, pèr li sauclage, la sègo, li meissoun, lis iero, li vendèmi, enfin pèr li semenço o bèn lis óulivado.

Mi gènt, de meinagié, èro d’aquéli famiho que vivon sus lou siéu, au travai de la terro, d’uno generacioun à l’autro. Li meinagié, au païs d’Arle, formon uno classo à part: sorto d’aristoucracìo que fai la transicioun entre païsan e bourgés, e que, coume touto autro, a soun ourguei de casto. Car se lou païsan, abitant dóu vilage, faturo de si bras, emé l’eissado o lou luchet, si pichot cantoun de terro, lou meinagié, mai à la grando, dins li mas de Camargo, de Crau o d’autro-part, éu travaio de dre, en cantant sa cansoun, uno man à l’estevo. Frederic Mistral, Memòri e Raconte, 1906

Periple a Maiano : l'anar

La setmana passada, l'autor catalan mai conegut d'aqueste blòg m'embarquèt dins son auto flama nòva per anar pissar sus plegar lo genolh prene una fòto de la tomba de Mistral a Malhana.
Cocanha! I èri pas jamai anada a Malhana, èra l'escasença de paupar e trepar la mitologia!
Me lo caldriá veire mai sovent lo Bezsonoff, que una jornada amb el te dona per una setmana de blogariás...

Lo viatge iniciatic comencèt per l'espròva ànsia/paciéncia : "Voldriás pas metre de gasolina, que sembla vuèg aquò?". "non, non, va plan, es un diesel, avèm lo temps!".
Espròva lèu seguida per la del "tap al giratòri de Chicago" : lo tipe, pas gaire pacient, te faguèt mièja-vòlta per prene un camin alternatiu que degun e subretot pas el coneissiá pas. Ò mila dieus la mièja-vòlta! Sabètz los que fan los cacos dins las coas dels taps e que d'un còp, se dison " zo! anam anar enrè" e ben vaquí : lo motor vrombiguèt, la veitura partiguèt e manquèrem morir siá en causa de las autos qu'arribavan totas a una vitessa subresonica, siá en demorant enfangats per totjorn... e seriá estat daumatge de morir sens veire Malhana.


Un còp sus l'autorota, a un moment lo tipe s'arrèsta a un airal de servici. 
- E ben perqué t'arrestas? 
- Ben per metre de gasolina
- Mas siás cabord! Es tròp car sus l'autorota!
- Òc, mas sabi pas se i arribarem se ne meti pas.
Rai.

Lo tipe s'arrèsta a la pompa, romega un "e mèrda, me soi enganat mai, es pas lo bon costat". Pròva qu'un escrivan subreconegut es una persona normala fin finala.
Ieu èri a jogar amb mon telefonet dins l'auto, adolescentassa que soi.
E sentissi que la veitura bolega, lo Zonòf que te la brandussa l'auto tant e mai. Quina brutassa.
E una votz que ditz "bonjorn!Allò? Bonjorn!". La darrièra qu'ausiguèt de voses la cramèron e l'autra, aquò èra la Verge, vòli pas que me cramen, e la Verge, ai pas grand-causa de li dire! (Remarca, li auriái pogut demandar se Josèp èra mòl de la quèca?). 
La veitura brandussada. Agachi ont n'es, a pas començat de ne metre de gasolina solament!
Telefonet mai
La votz qu'a pas calat "Allò? Bonjorn? La Pompe nº6? Bonjorn!"
Viri lo cap "ten la pompa nº6, aquò's nosautres".
Estranh, de costuma, la votz de la gasolina ditz pas lo numero de la pompa. 
Telefonet.
"Allò? Bonjorn? La Pompe nº6? BONJORN! ALLOO?!"
Angry Birds es un pauc lo mal, non? Aquelas putas d'aucèls tomban pas jamai coma vòli.
"ALLOO?! BONJORN! POMPA nº6?"
E l'Aucèls en Colèra Star Wars es mai complicat, mas m'agradan los efièches sonòrs.
Doas minutas de brandussatge d'auto mai tard, illuminacion. 
Legissi sus la pompa "prepagament".
Sortissi de l'auto, cridi al brandussaire d'auto : "òu, te cal pagar abans. E i a una femna que te parla aquí dins lo naut parlaire".
Lo Zonofoïd se sarra de la maquina "aquò marcha pas!".
Ieu mòrta de rire e la femna que ditz, seriosa coma un papa "pagatz amb la carta GR?", "quina carta?",  e coma un papa demissionari "bon, vos fau fisança, servissètz-vos", "a ben vaquí!".
E tot aquel rambalh per metre dètz èuros de gasolina.

lo prèmi gascon

Lo Quequejaire, en bon bearnés qu'es, nos fa la reclama del Prèmi Ací Gasconha que seriá mai rentable que lo Prèmi de Lhèida. 

Demandi a Google, tròbi lo reglament del prèmi. 
E a l'article 7, que't liègi : "Las vulgaritats obscenitats que seràn hòrabandidas deus tèxtes presentats."
L'an tròp vista la Vèrge aqueles gascons!

MO TI VA CION

Maaaaaaa, avètz vist? 
I a los Ilerdencs que... A los Ilerdencs, es pas una malautiá que te prusís ont cal pas, es lo nom del mond de Lhèida! 
I a los Ilerdencs qu'organizan un prèmi del raconte occitan. E se ganhas, as 5000€ sul compte.
5000€!
Cinc mila èuros! 

Mas ieu, per cinc mila èuros, t'empifri una dromadària ! 

Levat que a Lhèida, per ganhar 5000€, te cal pas encuolar una dromadària, que lo dromadari es pas un animal endemic. E mèfi que lor faràs pas prene los dromadaris per d'ases als ilerdencs! 

Per lo prèmi, cal pondre entre cent e dos cents paginas en occitan blos, las mandar en dos-cent cinquanta exemplaris que seràn pas legits per la jurada que sabèm pas qual es e que lor podèm solament pas prepausar de servicis sexuals contra la primièra plaça! 

Venala que soi, m'i meti sulpic e d'ara d'ara! 

E istòria de me motivar, ai embarcat lou Tam Tam dins la galèra! 




Me dison dins l'aurelheta que cada an disi que i vau participar e que cada an, escrivi pas mai de mièja pagina. 
Anem, demòran pas que 99,5 paginas!