fach!

Vuejar l'armari, emplenar un detzenat de sacas d'escobilhas plena de vestits de portar a Emmaus, agachar l'armari plan recaptat, capitar de ne barrar las pòrtas, tot akò me met de bona umor.

Çò que podèm far en vacanças e que podèm pas far la rèsta de l'annada (2)

L'estiu, pòdi davalar dins la robina. De junh a setembre, i podèm caminar, la rèsta de l'annada, aquò's plen d'aiga. La robina pels legeires gavachons e clapassièrs, d'aprèp lo Tresòr, es un "canal de dessèchement ou dérivation". Aquò fa partida del sistèma palunièr : mar, estanhs, paluns e robinas ; de robinas n'i a de pichonas que s'assecan l'estiu e de gròssas qu'an d'aiga tot l'an mas de l'aiga verdassa que los ragondins i cagan dedins.  L'ivèrn, la robina aquò sembla a aquò. E ara, l'estiu, aquò's aquò:

 Aquò sembla lo Grand Canyon... En vint ans, a doblat d'ample e perdut bravament de pregondor... l'aiga e lo trabalh de sapa dels coipús, que per cavar sos tunèls (cf fòto çai sota), foton plen de terra dins la robina... Es un problèma dels grèus... 

l'erosion de l'aiga fa tombar tot çò qu'es pas betonat:

Tamarissa

Puèi partiguèri faire l'Indiana Jones...
de piadas :

de piadas de coipú, d'ase e de caval.


Puèi trobèri una esqueleta!

Qu'es aquò? Qu'es aquò?

Lectura estivala (2)

Contunhi dins la Seria Negra de Trabucaire. Aprèp aver legit lo libre de la colleccion en catalan, ai legit l'occitan de la seria, Lo Det dau gabian de Pierre Pasquini. Vos rasseguri, ai pas previst de legir lo francés, ai de principis, ieu, òu!

Lo títol m'agradava. Lo det dau gabian. Perque es una causa que compreni. Los gabians, en cò mieu, n'avèm la costuma. Avètz pas que de demandar a Pomponeta e la Jefa qu'an decidit de montar una bòria pedagogica a l'entorn dels gabians que nisejan sus son teulat. A ben òc, quand i èri, ieu, a l'ostal, coma roncavi, aquò fasiá paur al gabian, mas ara que pas degun mai ronca, los gabians i son d'aise. I a un parelh de causas que li agradan pas gaire al gabian : que li ronques dessús, que l'agaches un pauc tròp francament, que crides mai fòrt qu'el e que braceges. Amic gavach, se, un jorn sus la plaja de Palavàs o ai Godas, un tropèl de gabians t'ataca, te vau donar la solucion. E rigatz pas! Lo gabian es una salopariá agressiva que i a pas res de manjar dedins. Doncas, amic gavach, se los gabians t'atacan, te los cal imitar, lo gabian es un animal susceptible, te cal cridar coma un gabian - se sabes pas imitar lo gabian, pòs imitar la fòca, es parièr mas sens Brigitte Bardot nusa sus la banquisa - e te cal bracejar coma s'aguèsses d'alas, òc, o sabèm nosautres que t'envolaràs jamai mas lo gabian, el, o sap pas, que lo gabian en mai de tot çò ja dich, es con. Normal, es un aucèl, e los aucèls son pas coneguts per son intelligéncia, la pròva, pas degun manja de cervèlas d'aucèls mentre que manjan las cervèlas de moninas.

Aprèp, as de legendas urbanas portuàrias creadas per de trobadors modèrnes vestits de blau, e lo mond se creson, puèi, que lo gabian es un animal simpatic gauchista. 

E mon libre, macarèl!

Pichòta comparason amb l'autre de la meteissa seria : es mai espés, aquò te fa una istòria plan mai rica, mens anonciada, amb mai de personatges, mai de tot qué. 
L'istòria : a Marselha, una estatua desapareis, la remplaçan per una autra que peta. Los enquestaires devon trobar l'estatua raubada pel bon equilibri de la ciutat, seguissèm los enquestaires, l'escultor de l'estatua qu'a petat que fugís lo mond que lo paguèron per aquò far, los missants - mai que mai un Hulk netejaire omosexual plen de principis- e una policièra venguda en vacanças quasi per asard qu'es tanben l'èx de l'escultor. Lo libre que cal per l'estiu. 
Coma l'autre, daissa la pòrta dubèrta a una seguida que serà la benvenguda. Que de policièrs en occitan, m'agradariá de ne poder legir a bodre e de los pagar pas car e de los trobar en cò del boquinista. Oè, ai lo drech de pantalhar, mèrda.


D'extraches! 

"- Sas que non! L'aviá dich d'una votz bronzenta. De l'autre costat dau burèu, degun risiá o se seriá azardat a esquiçar un sorrire. Èran palaficats. Lo comissari Aubèrt, totei l'apelavan "Sasquenon". Èra, se disiá, son espression preferida, emai foguèsson pas nombrós a l'aver ausida dins sa boca. Se parlava d'un sasquenon rondinat per lei pichòts afaires, d'un sasquenon grisàs pèr leis afaires ordinaris. S'imaginava un sasquenon pistachier pèr leis afaires en dessota de l'emboriga. E s'evocava, enfin, un sasquenon terrible pèr leis afaires merdassiers que se sabiá jamai quora s'acabarián, e que te donavan lo langui rèn que d'i pensar. Lo sasquenon qu'avián ausit laissava ges de plaça au dobte. La tempèsta començava e n'avián ausit que lo promièr tròn."

"Ansin, quora se retrobèt sus la plaça Izzo, davalèt vèrs la plaça Daviel, prenguèt la carriera de la Preson en esperant que foguèsse pas un presagi, e tombèt sus lo pòrt. Miègjorn veniá de picar e leis emplegats dau centre e de la municipala se rendián dins un dei nombrós restaurants pròchi de la carriera de la Republica o anavan fins qu'a la Jolieta. La mescladissa d'immigrats paures e de classas mejanas se vesiá dins la succession de negòcis completament diferènts, coma dins la diversitat dei gents. Aquí, l'omogeneïtat tant vouguda deis amenajaires èra luènh de la realitat. Lei toristas qu'aparèisson despuèi quauqueis ans n'èran destorbats, subretot quand volián prendre de fotòs. Volián dau tipic coma totei lei toristas, mai dau tipic pur : dau provençau, dau marselhés de preferéncia. E lo malastre es que lo tipic de Marselha es d'èstre pas pur . Un bèu immòble dau sègle dètz-e-nòu a totjorn una botiga d'un roge pimpant a costat, quand es pas un molon de bordilhas. Una Marselhesa sortida de Pagnol es a costat d'una maugrabina, o d'una vietnamiena qu'an probable totei tres lo meme acènt marselhés. Sensa comptar leis endrechs brancats clafits de Marselhés qu'assajan de faire modèrne coma a París o Barcelona e d'estrangiers qu'assajan de faire lei Marselhés. Dins aqueu movement perpetuau, lei mai tipics son lei toristas que degun pensa a fotografiar. Daumatge!"

Bon, ara, lo defaut gròs del libre, que, malurosament, es lo defaut de totes los libres que legissi d'aquesta passa : las fautas. Oè, o sabi, avèm pas de corrector ortografic automatic sul tractament de tèxt, mas mèrda! i a tot plen de mond competent e format per far un trabalh de correccion, e mai ne coneissi d'unes que o farián a gratis. Avètz benlèu remarcat la fauta gròssa del títol sus la cubèrta, dins lo libre "det", es escrich "det", la fauta es pas que sus la cubèrta. Aprèp, benlèu (escrich *belèu dins lo libre) que i a de decisions de l'autor, per exemple, sembla que la "x" sus son ordenador marchava pas, exacte ven *eisacte, exemple ven *eisemple, decisions sieunas, errors, mèscla de las doas grafias? Sabi pas, çò que sabi es que m'emmèrda e m'enràbia. 
Se m'engarci sola, es que n'ai mon confle de legir las darrièras publicacions amb un molon de decas, e parli pas d'aqueste libre en particular. "cala-te, n'i a a bodre de decas sus ton blòg", vertat, mas ieu ai pas la pretencion de publicar un libre, e lo blòg se pòt modificar, un libre estampat, un còp qu'es estampat e ben es estampat. Ne profièchi per granmercejar un còp de mai Mèstre Andriu per sa paciéncia e sas lecturas e correccions menimosas d'aqueste blòg. Enfin, ne tornarai parlar d'aqueste problèma.


Vòli pas passar per la conassa psicorigida de servici, alara vau parlar tornarmai del libre qu'ai pres de plaser a legir, çò qu'es la qualitat principala que demandi a un libre. 
L'istòria se debana a Marselha. Vergonhassa de ma vida, soi pas jamai anada a Marselha. Marselha, per ieu, es un mite. Un mite cinematografic amb Plus Belle la Vie Pagnol e Guediguian, un mite musical amb IAM, Massilia o Lo Còr de la Plana e un mite literari amb Izzo e Carrese. E de legir un policièr marselhés de mai m'agrada que non sai. 
Ne coneissètz d'autres de polars marselheses?

Ocupacion estivala

Mon ocupacion d'una part de l'estiu : 

I'm lovin'it!!!

Manjar brasilièr

Pão de queijo...
o 'fant qu'aquò's tissós!!!!

Mercés a Regina de los aver preparats e portats. Mmmmmm!!!

Lectura estivala (1)

L'estiu, es lo moment per legir. 

Legissi l'annada tota, mas l'estiu, encara mai, e sens complèxe.

A Rodés comprèri un molon de libres. Vos disi pas los sòus que i ai daissats a Rodés ; a la gròssa, l'equivalent del PIB de Somalia. Quina indecéncia.

Ai just acabat un libròt en catalan (oè, ieu vau a Estivada per crompar de libres en catalan e vos emmèrdi) Agulleta i fil de vint dels Carrera Brothers.

Primièra qualitat del libre : es cortet, un centenat de paginas. N'ai un pauc plen las popas dels libres gròsses. Me cal precisar benlèu un detalh : me soi engolida lo darrièr Harry Potter, 600 paginas, e en portugués! Tot aquò per que, finalament, Ron e Hermione acaben ensem!! Mèrda, o sabiam dempuèi la debuta qu'acabarián ensem! Seriá estat mai ròcnròll de maridar Ron amb Harry, e Hermione amb Draco lo repentit o lo paure Longbottom. Pfff!! E per ta cultura personala, Harry es un feitiçeiro que li agrada de jogar amb sa vairinha. Un pauc de vocabulari util, me granmerceges pas, de res, amic legeire :)

Òu! E mon libròt catalan?

E ben es publicat en cò del Trabucaire, ostal d'edicion nòrd-catalan que publica de libres bravament interessants, en catalan e en occitan, e podètz anar far un torn sus son catalòg e tu tanben i daissar de sòus. 


E, segonda granda qualitat del libròt, es de bon legir. 
Lo narrator es un detective privat de Perpinyà qu'una femna borgesa li demanda de retrobar sa dròlla de 20 ans qu'a desaparegut. Tu que siás un legeire afiscat, as ja comprés que la filha fa la puta de l'autre costat de la frontièra. Vaquí, o auretz comprés, que sètz pas de Rodés, lo suspens, es pas çò que te pren lo mai dins aquel libre, mai que mai quand as legit lo prefaci que son autor t'i explica l'intriga. Pasmens, o sabi que cal pas legir las quatrenas de cobèrtas ni los prefacis, macarèl!
Mas es pas ben grèu, me regalèri de legir. Primièr perque fa referéncia a d'endreches que coneissi un pauc, Perpinyà la caraca la catalana, la còsta nòrd-catalana e Putiland al Sud e aquò m'agrada de reconéisser los luòcs dins un libre.
Aprèp, e ben es plan escrich lo libre e me faguèt rire. Tresena granda qualitat.


D'extraches? 

"En un dels pilars hi ha un timbre al qual puc trucar sense ni baixar del cotxe: tot molt funcional. La veu d'aquesta matí es fa sentir en l'intèrfon. Donant el meu nom, s'obre la portalada davant meu, deixant pas a un caminal cober de grava vermellosa al final del qual apareix una gran casa, segurament molt cara, d'arquitectura veritable fals mas català, o sigui amb diversos cosses d'edificis enganxats els uns als altres i tots amb només un pendent de teulada." 

"És d'hora, i vaig passejant per la plaça de la Llotja, el centre tradicional de la vida mundana de la vila, vorejada pels seus cafès. En aquesta plaça hi desemboquen petits carrers amb noms carregats d'història local: carrer Fàbriques d'en Nabot, Font na Picarda... Aquest barri sempre m'ha encantat i per aixó he escollit viure-hi. Abans per aquests carrerots hi havia unes senyores molt amables, entre dues edats, que esperaven el client tot xerrant al pas de la porta. Els hortolans del Riberal hi venien per fer un ràpid homenatge matinal, després de portar les tomates i l'enciam al mercat a l'engròs que era a tocar, i abans de se'n tornar a treballar."

"En aquest país, El Punt, es d'alguna manera per a la informació el que jo represento en el ram de la policia privada : contra la potent artilleria del grup de premsa del Sud Alliberat i de la seva antena local - el diari L'Affranchi, una mena d'institució inqüestionable-, un petit equip fa miracles cada setmana per treure un setmanari prou ven parit i impertinent."

Un libre que règla tanben quauques comptes de la realitat nord catalana : torisme imbecil, prostitucion, pastagà bon mercat pas bon de la Jonquera, lo business imobiliari. Sens istòria d'amor a la con per nos emmerdar. 
Un libre de bon legir, un catalan de bon comprene per un paure occitanofòne e d'umor a cada pagina. Qué demandar de mai? 


Sénhers Carrera e Carrera, espèri la seguida! 

Çò que podèm far en vacanças e que podèm pas far la rèsta de l'annada (1)

7h30, crosi mon fraire sus la nacionala departamentala. Nos saludam amb un pauc de retard, suspreses de nos crosar. 
SMS mandats a l'encòp : 
"ont vas tant de matin?"
Sa responsa : "al trabalh".
La mieuna : "al lièch".
M'agrada.

Mar e Montanha, quauques extraches del concèrt a Sorese

Cliché!

Cliché de Cédric Villain 
Ai plan aimat tanben son filmòt sus la color de la pèl.

Zup

A Seta, e mai la Zup es polida :