La cachavièlha maurèla es realitat mas nos daissarem pas tòrcer

Vaquí. 
Lo candidat de la drecha extrèma a ganhat.
E passa amb de resultas encara melhoras qu'al primièr torn.

Patirem un conse d'extrema drecha, que vòl netejar la vila de sos paures e de sos arabes, qu'es per lo restabliment de la pena de mòrt e contra l'omosexualitat e que vòl una escòla per los que se la podràn pagar.

Un elector sus dos crei en sas valors o a pas sachut veire lo mal o li avèm pas plan explicat.
Una persona sus doas de las que crosi es colpabla d'aquela malafacha electorala. 
La suspicion generala. L'orror. Ai passada la setmana a agachar lo mond sul cai de la gara en me dire "e el?", "e ela?". E me disi que coma ieu que soi a sospechar de totas e de totes e de tot, lo mond benlèu me sospechan de far partida de la fòrça escura qu'a votat extrema drecha. 

Alara concretament, de qué fasèm? 
A despart de plorar sus lo blòg e de s'anar penjar... ?

Ben, ai decidit de m'investir politicament. Sabi pas tròp cossí me vau organizar per poder resistir d'un biais intelligent a la bomba maurèla, ni cossí farai per poder assistir als acamps, ni tot plen de causas, mas me disi que podèm pas desaparèisser.

Doncas, per totes los que me pausan la question: non, partirai pas ! 
Nos cal subretot pas daissar la plaça als fascistas, serián tròp contents, cal ocupar la ciutat e mostrar que òc, a Besièrs, i a de personas umanistas, òc, i a d'intellectuals d'esquèrra, òc, i a de militants d'esquèrra, òc i a una esquèrra viva.

"Passaràn pas" que disiam.

Son passats, aquò rai, mas CREBAREM PAS!

Matin maurèl

Ièr, a sièis oras, anèri a mon burèu de vòte assistir al despolhament.

Èra lo primièr còp de ma vida que i anavi.

Dins mon burèu, èran uèch personas a despolhar e doas per comptar las envelopas. Las envelopas èran dins d'envelopas mai grandas que caduna conteniá cent envelopas.

Lo baile del despolhament, un jove pròpre sus el, vuèja la primièra granda envelopa sus la taula granda. Aprèp, dubrisson las envelopas pichonas, sortisson lo butletin de cada envelopo, lo desplegan e los amolonan los butletins en quatre molons, que i aviá quatre tièras. 

Una coregrafia de braces e mans que se crosan e que pausan lo butletin sul molon correspondent.

E al cap de pauc, te trachas que i a un molon plan mai gròs que los autres e lo veses montar lo molon e te làguias. 

Puèi comptan los molons. Lo jove pròpre sus el compta lo molon del-que-se-cresiá-qu'auriá-la-comuna e bufa un “22” desesperat... e apond sul pic “bon, es pas que la primièra envelopa” e comprenes que lo jove pròpre sus el es de l'UMP. L'UMP aqueste partit que normalament l' aimi pas gaire, mas fin finala, dempuèi ièr, sèm dins la meteissa galèra. Lo socialista que surfava sus sa bona reputacion al conselh general pren una bofa a mens de 20%. Lo Front d'Esquèrra a 6%. E l'extrèma drecha a 45%.

Foguèt aital per las nòu envelopas de mon burèu de vòte.

Lo mond que despolhavan èran de representants de las quatre listas. Sabi pas cossí fan per pas far de comentaris, mas ne faguèron pas. Comprenguèri que lo conàs rossèl de la mostachòta èra d'extrèma drecha (aimi pas los mostachuts!) e que la magra magra tanben que disiá “ai pas que d'Aboud ieu” e lo jove pròpre diguèt “ben, donatz-me-los”

Ne sortiguèri desesperada... mas la vesina coco que despolhava me diguèt, “mas espèra, cal veire los autres burèus!”. Anèri doncas veire los dos autres burèus dins ma carrièra. Òc, ai d'astre ieu, ai tres burèus dins la carrièra.

Los autres burèus avián un biais de far completament diferent. A l'entorn d'una taula bèla, un tipe dubrissiá las envelopas pichonas (totjorn per 100), ne sortissiá lo butletin, lo donava a un autre, un vièlh encarvatat sinistre e parlaponchut que bramava lo nom del cap de lista, doas personas notavan per comptar, un susvelhava tot e dos autres notavan las resultas finalas. Lo sinistre de sa votz asirosa cada cinc segondas bramava:

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Aboud”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Aboud”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

“Menard”

Lo descompte de la davalada als infèrns maurèls.

Dins los dos autres burèus de vòte, l'extrèma drecha èra a mai de 50%.

Amb la vesina, montèrem al local del Front d'Esquèrra, aquò me permetèt de sopar, d'aver las resultas, totjorn sinistrassas, per cada burèu de la vila e d'agachar las resultas a la television, que ieu n'ai pas a l'ostal.

Vaquí, las resultas son tombadas, lo candidat d'extrèma drecha fa 45% sus la vila, un elector sus dos.

Agachèri de resultas mai sus internet mai que mai per una vila que l'aimi fòrça, que s'i presentava un òme que l'aimi fòrça, lo François Liberti a Seta. A fach segond. Espèri que lo còp que ven farà primièr e escamparà lo conse actual a las escobilhas de la conariá que jamai de la vida n'auriá degut sortir.

Anèri al lièch un pauc tard e capitèri pas de m'endormir. A soscar a tot aquò e a las possibilitats sus la vila. Quinas que sián las aliganças, podèm far mai que quasi un sus dos?

Capitèri pas de trapar la sòm.

Aqueste matin, me lèvi. Vòli pas anar trabalhar. Vòli pas far cors als pichons. Pòdi pas aver lo vam, l'estrambòrd, la bona umor, la disponibilitat. Es impossible.

Soi completament ensucada.

Una mena de flotament oniric, nos anam totes desrevelhar e sortir d'aquel fangàs.

Mas non.

Lo sentiment es pièger que per las presidencialas de 2002.

Aqueste matin, a la gara, lo rossèl mostachut me volguèt donar son tract.

Espompit.

“A NON!”

M'aviá reconeguda.

L'aviái reconegut.

E son risolet.

Uèi de matin sul cai de la gara, ai plorat.

L'urós travelaire

I a un api qu'es sus l'estanci reservat a las valisas.

Es aquí pausat.

Per s'aparar d'aqueste endrech brut, a cargat lo saile : es aquí dins sa saca de plastic transparent.

A las fuèlhas que trantalhan un pauc quand lo tren bolega de tròp.

Sabi pas a quina gara davala.

En tot cas, l'ai pas vist montar.

Sociologia ferroviària (2)

Dins lo tren, i a de mond que trabalhan (ieu), que fan pas res (ieu), que charran amb los collègas (ieu), que jògan a Casse-Bonbons sus sa tauleta (pas ieu), que legisson (ieu).

E Sénher Bombardièr a pensat a tot aquel mond e t'a fotut de lumets un pauc pertot que pòdes alucar o atudar. 

E ben i a una femna que l'aimi plan perque deu èsser avaironesa o tarnagassa, o ai remarcat a son accent, e en mai d'aquò, sembla un caval. Deu èsser malurosa en Agde aquela femna. Que quand siás de Tarn o d'Avairon, Agde es un pauc l'infèrn, o cal plan dire. Rai, Agde es l'infèrn per totes, mas quand siás del Paradís, es encara pièger.

E ben aquela femna, quand charra pas amb sos collègas sens interès, legís. Legís de salopariás best seller coma Guillaume Musso, Anna Gavalda, o Pancòl qu'ai doblidat son pichòt nom. Urosament, a lo bon gost de las prene a la bibliotèca las conariás.

E ben, a sèt oras del matin, s'asseta, sortís lo libre de la saca, lo dubrís e legís. E sens alucar.

Mas cossí fa?

S'asseta en fàcia de ieu e es tot just se li vesi la cara de tant que fa sorne, li devinhi lo perfil equin qu' es a aquò que la reconeissi e ela capita de legir, capita de devistar de letras pichonas per ne far de mots puèi un tèxt e far sens.

Un mistèri de la natura aquela femna!

Alara, i ai soscat e ai desvolopat tres teorias:

• Es nictalòpa. Nictalòpa vòl dire córrer tan lèu coma una antilòpa quand fa nuèch.
• Es de la familha de SuperMan e t'a un agach subresonic. Te li vau fotre de kriptonita sul sèti, e vas veire!
• Es una gròssa rachosa de la familha Rapiàs & Dròlles, e a la costuma dempuèi pichonèla de pas gastar la candèla ni lo lum e t'a la costuma de viure dins lo sorne per pas gastar l'argent.
  Es roergassa.
  
  

Quod erat demostrandum.

D'èsser ciutadana d'una granda vila

Lo 27 de decembre passat, m'anèri marcar sus las listas electoralas de Chicago. 
Òc, es aital, espèri un pauc lo darrièr moment per tot ieu.
I anèri fa un an e mièg ja, mas aviái pas los documents que caliá. Aqueste còp, lor portèri lo papièr de las talhas localas que per las pagar, me calguèt vendre un ren (Per l'an que ven, vau segurament logar mon uterus.) E aviái ja preparat dins mon cap lo pataquès mediatic se me refusavan l'inscripcion, mas me marquèron sens cap problèma. Aquò me frusta quand me fau de scenarios dins lo cap e que los pòdi pas metre en scèna aprèp.
Aguèri un moment d'esmoguda patetica quand emplenèri la casa "comuna ont vos escafarem lo nom que i èras marcada sus las listas electoralas dempuèi quinze ans".

Ara, vòti dins una granda vila. Una vila granda, bèla, amb tot plen de supermercats, un complèxe nautic (aquò vòl dire que i a una piscina que còsta car), amb tot plen d'abitants, una ret de transpòrts, doas mediatècas, una gara que lo quite TGV s'i arrèsta, doas autorotas, un passat magnific, un present patetic, un futur trebol, e quauques trofèus : lo de campions de rugbi, lo de la vila mai paura d'Occitània e lo de la novena vila mai paura de França. 

A Chicago, per las eleccions municipalas, avèm la causida entre quatre candidats, quatre formacions politicas : la drecha classica, la drecha extrèma, l'esquèrra lo partit socialista, l'esquèrra vertadièra.

- la drecha classica, l'ump, es lo deputat actual que se presenta, polin/braç drech/dins l'ombra del conse que se tòrna pas presentar aprèp sai pas quantas annadas de regne inutil sus la vila. Lo conse actual es nèci, abestit, bèstia que li fariatz batejar un teule. Avèm los elegits que meritam me diretz. Lo deputat actual que se presenta es una drecha classica, l'ump basic, mens pièger que d'autres de sa familha, bon orator. Sabi que me caldrà votar per el al segond torn perque aurai pas gaire la causida.

- lo Front d'esquèrra, los que votarai per eles al primièr torn. Lo cap de lista es lo solet a la dubrir sa maissa al conselh municipal, lo solet dins aquela putan de vila a la dobrir sa maissa contra la conariá massissa del conse, lo solet a dire de causas intelligentas, lo solet a èsser dins totas las luchas e pas per se far la fòto pels mèdias, lo solet que brama que lo lop es aquí.

- la racalha maurèla, l'extrema drecha que vòl pas dire son nom, que la vòl pas l'etiqueta del FN mas que la Lepen pichòta lo ven chucar dins de meetings de sosten, lo canhàs fièr e missant que nifla, ufanós, d'ont ven lo vent per trobar l'Ostal de la Comuna e qu'es a pissar dins cada canton, dins cada manifestacion per lo marcar son territòri. Zo una fòto amb los joves! Lo que me caldrà votar contre al segond torn que soi segura que farà, coma n'avèm ara l'afrosa costuma dins lo país, 30%, s'es pas mai.

- lo ps o lo Patetisme Senil. Inexistent dins aquesta vila. Per pròva : distribuiguèron de tracts davant la gara, lo diluns a 6h30 del matin, "per lo mond que Chicago que se lèvan d'ora". Son tract èra d'un costat, la fòto del candidat, a la mòda de las annadas 50, i a pas un cargat de comunicacion? una maquilhaira? que quauqu'un s'ocupe de son look, macarèl! E mai, pòdi far melhor! E un eslogan minable genre "Chicaco deman". E de l'autre costat del tract: un calendièr. Òc, un calendièr. Pas un programa, pas una tièra d'arguments, non, pas un mot, juste un calendièr, coma lo de la Pòsta mas sens los catonets. Aital, avèm las datas de las vacanças. Aital, dison pas de messorgas, aquò rai. Òu, los tipes, avèz dos pitbulls de la drecha en fàcia, avètz lo pitbull neonazi qu'es a prene tota la plaça e disètz pas res dins vòstre tract?!? Mas vos podètz anar escampar al canal  sul pic, pas besonh d'esperar lo 23 de Març! 

Vaquí, las eleccions a Chicago, aquò's lo miralh de França : una drecha extrema qu'es a s'empompir, una drecha que ne profiècha, un ps patetic e un front d'esquèrra que ne vòl mas que lo mond ne vòlon pas.

Quèca catalana (o quand los catalans an de colhas... )

Soi la sola d'i veire un vièch dins aquel imatge?

Agachatz la vidèo pels 20 ans de la Plataforma, ieu ai plorat : 

Sociologia ferroviària (1)

Dins lo tren, a 7 oras del matin, i a de mond que telefonan.

Mond, ieu me'n cagui de vòstra vida. Arrestatz de contar vòstra vida al telefòn dins los transpòrts publics! E vòstra vida professionala, nos interèssa pas tanpauc!

Benesissi la zona blanca entre Agde e Seta que fa montar un còr d'”Alò?” desesperats.

Mas la granda question : a qual telefonan a 7 oras del matin?

L'autre jorn, i a una femna que telefonèt a tres personas diferentas entre set oras e sèt oras e mièja! Mas QUAL respond al telefòn a aquesta ora? Mas perque se telefonan tant d'ora?

Ieu se qualqu'un me telefona a sèt oras del matin, mas lo tugui! E mai siaguèsse desrevelhada e una urgéncia.

En mai d'aquò, telefonan pas per dire las conariás costumièras coma “vaquí, soi dins lo tren” o “auriái pas daissat dins l'escalièr mon eissarpa vèrda?”, que non pas! T'an de convèrsas vertadièras que te duran quasi tot lo viatge, pas especialiament mai intelectualas que l'ora d'arribada o l'oblit de l'eissarpa, mas aquò dura.

Cada matin.

Es l'estronc verbal del matin.

De l'ecologia o de la pauretat, de la sexitud e dels mascles

L'autre jorn, me caliá anar a Trònas

E Trònas es un pauc al tròn de Dieu.

Alara co-veiturèri.

Passèri pas per de sits ont te cal pagar, non non : me faguèri carrejar per una que deviá anar al meteis endrech que ieu, tombava plan. E çò que tombava encara melhor, podiam prene sa veitura de foncion, pas vist, pas pres, pagariam pas la gasolina e aniriam a Trònas dins un viatge pagat pel contribuable. Sèm aital nosautras, lo contribuable, te l'empifram, puèi que la recipròca existís pas.

Èra un divendres que ploviá.

Primièr, me caliá anar a Fantons, la vilòta de ma menaira, ont auriái pogut anar en autocarri a 1€, mas, soi benlèu paura e ecologista, mas lo ser tard de bus a 1€, n'i a pas per tornar a Chicago. Lo conselh general te fa de bus a 1€ mas passadas set oras, tintin!

Anèri doncas a Fantons per dinnar en cò de ma menaira. A ben òc, soi aital, me fau carrejar e en mai d'aquò, me devon apasturar lo mond.

Partiguèrem lèu-lèu que la menaira aviá un acamp a Mamet Zaza a doas oras petantas. Ben òc, es gràcias a aquò que podiam abusar del contribuable. I podiái pas anar amb ela a l'acamp, perque amb mon pel blanc e mon biais de me vestir bochard, i aurián pas cregut al còp de la novèla estagiària ambiciosa.

La menaira me daissèt doncas dins l'endrech mai a la mòda de Mamet Zaza : lo macdonald.

Vos vesi ja cridar a l'eresia, banda de legeires bobòs que sètz, l'americanizacion, lo fastfood, l'estronfood, la catastròfa de Chernobil, la fonta dels glacièrs, lo divòrci de Barack. Rai. Mas al Macdonald, te banhas pas quand plòu, as un sèti quasi confortable e mai que mai i as lo Sant Graal Wifi. O sabiái pas ieu mas t'an una puta de bona conexion al Macdonald! Passèri doncas tres orassas al Macdonald de Mamet Zaza. Mai que tot çò que i poguèri passar dins ma vida. Perque ieu i vau pas jamai al Macdonald, soi una bobò ieu, l'americanizacion, lo fastfood, l'estronfood, la catastròfa de Chernobil, la fonta dels glacièrs, lo divòrci de Barack e mai la rèsta que ne parli pas perque ai quicòm mai de contar uèi. 

Coma en mai de bobò, soi plan educada, consomèri. Qu'es plan de lor chucar la conexion al Macdonald, mas cal un bocin gastar d'argent. Es pas complicat : m'agradan pas lors entrepans, las patatas, es pas bon per mos trigliceridis/colesterol/estomac/linha (pas de mencion inutila), los glacets, a ben es l'epòca ma paura Luceta. Alara, engoliguèri un brave desenat de “Lait au chocolat chaud Banania” o quicòm del genre que capitavi pas de dire “banianià, banianà , bananà”, la caissièra ne ritz encara.

Un wifi que marcha, de chocolat, i podiái passar d'oradas al Macdonald ieu aital.

Comencèri de panicar e a trobar lo temps longuet quand l'ordinator s'atudèt per manca de batariá. Pas grèu, aviái pres lo cargaire... mas ai pas encara trobadas las presas al Macdonald. 

Rai.

1èr episòdi mancat de la jornada.

De Mamet Zaza a Trònas, charrèrem. A ben òc, doas femnas dins una auto jos la pluèja, charran, e charra que charraràs... dels mascles! Ne diguèrem de mal, ten.

Arribèrem a Trònas un pauc tardièra que nos perdèrem a Pastres e i aviá de taps  al Bisexual.

La menaira me daissèt davant lo luòc de rendètz-vos e partiguèt per parcar lo veïcul de foncion.

Sopèrem a Trònas.

Enfin, non, abans de sopar, aguèri lo segond efièch Macdonald. Tant lach, tant chocolat caud, tantas causas que normalament bevi pas... 

Budèls 0 – Banania 1.

 Aquò fa desòrdre de desaparèisser vint minutas abans lo sopar... Mas quand diguèri qu'aviái passadas quatre oras al Macdonald, compatiguèron totes e doblidèron e mai l'odor.

2nd episòdi mancat de la jornada

Aprèp lo sopar nos caliá tornar a Fantons per una e a Chicago per l'autra.

Montèrem dins l'auto e zo, fai tirar marius.

- Es normal aqueste bruch?

- Non

- Accelera, de còps que i a, quand acceleras, lo bruch desapareis - 

Aquò's encara una de mas teorias merdicas... Deuriái far un libre de mas teorias merdicas que soi completament convençuda que marchan malgrat de fracasses repetits. 

Mas la menaira que ne deu conéisser de mond qu'an de teorias sus tot faguèt :

- mmmm, non, pensi pas... T'o ai pas dich, mas totara quand m'anèri parcar, toquèri quicòm. 

- Quicòm

- Ben quicòm.

(un dròlle? un cat? un mòble ikea que passava?, una botelha de la Vigneronne que rabalava?)

- Ok, ben... arrèsta-te.

S'arrèsta. Davali de l'auto.

Ah ah ah, ben i a una ròda de petada. Tòrni dire : i a una ròda de petada.

3en episòdi mancat de la jornada

Atencion, ara seguirà una convèrsa de cagòlas blondas.

- Sabes cambiar una ròda tu?

- Ben non, e tu?

- Ben non.

- E ben, sem plan, ten!

- Vau sonar l'assisténcia.

- A oè? E coma lor explicas als patrons que crebères la ròda a onze oras del ser a Trònas un divendres de ser?

- A vertat.

- Se nos assetam a costat de l'auto, lo cric a la man, a plorar, un òme s'arrestarà e la nos cambiarà e aprèp nos farà l'amor (Segonda teoria merdica deguda a un abús precòç de L'ostalet dins la prada e de films porcassièrs )

Aprèp, prenguèri las causas en man e la menaira me daissèt far, fisançosa o desesperada.

- De tot biais, i a lo libre dins l'auto.

Aquí ont t'explican amb de frasas e de dessenhòts cossí cambiar una ròda o agachar lo nivèl d'òli : lo mòde d'emplec de l'auto. Las santas escrituras!

E puèi, avèm d'astre fin finala : plòu pas mai!

Primièr de tot : trobar la ròda de secors.

Abans, las ròdas de secors èran dins la mala. T'emmerdava tot l'an aquela puta de ròda, mas quand n'aviás besonh, la trobavas sul pic. 

Mas aquò èra abans.

Ara, la ròda de secors es JOS l'autò. Practic, isn't it?

An inventat un sistèma engenhós : la ròda es blocada per una estructura de fèrre que ten per un bolon qu'es dins la mala e quand desfas lo bolon, aquò desblòca l'estructura e la pòdes prene ta ròda.

Tot va plan.

Yes, I can. 

Just do it.

Me'n disiái tot plen de mantras couet.

Bolon de desbolonar trobat.

“Mas ont son los apleches per desbolonar?”

Dins un recanton de la mala, ikea spirit.

Desbolonatge en marcha. Desbolona que desbolonaràs, aquò desbolonova pas.

Una desbolonaira desbolonada que voliá desbolonar lo bolon de la ròda desbolonava pas perque una gravòta que la voliá pas daissar desbolonar s'èra cunhada entre lo bolon e un plastic merdic e aquò desbolonava pas. La desbolonaira desbolonada que voliá desbolonar levèt la gravòta que la voliá pas daissar desbolonar e desbolonèt lo bolon. 

Tot aquò prenguèt plan vint minutas.

“ E se la ròda de secors es pas conflada?”

E ben non, banda d'aissables, èra conflada, of! .

Segonda etapa, botar lo cric.

E aquí, i a un dessenh per t'explicar. Perque lo cric, lo cal pas metre de quin biais que siá, perque se lo botas mal, l'auto te pòt tombar dessús, e aquò deu far mal , en tot cas, es çò qu'explica lo dessenh, amb un tipe espotit per una auto que crida e que sembla mòrt a l'encòp. Flipant.

Lo cric lo cal plaçar dins un trauc, lo “trauc pel cric”.

Mas primièr, te cal capitar de sortir lo cric de son embalatge plastic chinés. Puta de chinés que t'a quichat lo cric dins son embalatge.

Dètz minutas de mai.

Aprèp, passas una minuta a detar ta veitura per li trobar lo trauc. E quand lo tròbas lo trauc, i metes primièr lo det, òsca Manòsca, e lo cric. E te trachas que lo cric tòca pas tèrra.

E aquí çò complicat, pompar per far montar lo cric e capitar a l'encòp que lo clic arribèsse plan dins lo trauc. Una espròva de precision que vos disi pas.

Pas la pena de me faire de reflexions sus mas capacitats a pompar e a metre los titolets dins los traucs.

Alara, vos los ausissi los mascles donaires de leiçons: 

“abans de metre lo cric, cal desbolonar la ròda crebada”

 “lo cric, dins son embalatge, li cal donar un còp o dos de manivèla”. 

A, los mascles que te la sabon cambiar la ròda. 

Siula! Sabon solament pas se cambiar l'eslip o las caucetas cada jorn e te venon explicar cossí cambiar una ròda...

Justament, los mascles...

Li diguèri a la menaira, tu, coma servisses pas a res, agacha lo mond, fai la femna sola e malurosa lo cric a la man per que te vengan ajudar.

E aquí passèt un camionàs.

- Dubrís lo mantèu! Que te veja! Los camions te las sabon cambiar las ròdas!

E aquela colha se virèt cap a ieu!!!

- Mas siás caborda! S'arrestarà pas aital, se t'amagas!

- Ò, sas , aquel mond, sabèm pas jamai, val mai demorar solas (evidentament, soi ieu que o fau tot...)

- Ben se ne vòl violar una, li dirai “viòla-la a ela, es mai polida”.

- Qual es qu'a pas bicat dempuèi cinc meses?

1 a 1.

Pompi (lo cric, pas lo camionaire!).

E disi a la menaira de desbolonar la ròda.

Capita pas.

Inversion dels ròtles.

Pompa e ieu desboloni.

Bolon 1 : còp de pè dins la manivèla.

E aquí:  Deus ex maquina!, çò qu'en italian vòl dire qu'Apolon arriba e t'adòba l'auto! 

Las cinquanta mila telefonadas que faguèt la menaira portèron sas fruchas: nos arribèt un polit mascle, musclat e pelut que cambièt la ròda en una minuta e cinquanta doas segondas e tot aquò amb un brave risolet.

Me'n cagui, aviái ja fach la mitat del trabalh.

Bona Sant Valentin

ç

Quiiiiiiiiiina!!!!

Ne sèm a 2000 pòsts sul blòg! 
BLANQUETA!!!