La mar

La mar, fa mièja-ora:

Quartier du Soufre Frontinhan

A Frontinhan, i a un barri que son de frichas industrialas, qu'un còp èra foguèron una fabrica de sofre. Es ara una font pels -GRAF- : los grafaires que tenon de parets a bodre per s'exprimir e los fotografs qu'an una arquitectura variada e de jòcs de lutz fabuloses.

Ieu i anèri un pauc per asard, qu'aquestas ronhas industrialas, las vesi dempuèi que soi pichoneta... E ai pas qu'una enveja: aver lo temps d'i anar perdre 2 o 3 jorns per faire de fòtos... e de faire biscar MonAmorósMaiContent ;)

Quauques grafs e quauques fòtos del dakòs, pas gaire representativas qu' es gigantàs!:

Salins de Frontinhan

Amb la Marieta e lo Peire de la Sauma anèrem passejar per las salinas de Frontinhan.
Las Salinas que s'i fasiá de sal fins a las annadas 70
(auriam pogut cantar tanben Los Saunièrs de la salina occitaaaaaaaaans sens o sabeeeeeer....)
Ara es una zòna protegida proprietat, me sembla, del Conservatòri del Litoral un dakòs dins lo genre.

Es un espaci grand que s'i veson las estructuras de l'expleitacion de la sal, enfin çò que ne demòra.... Tot es arroinat...


Es plan daumatge de veire los bastiments dins aqueste estat. La Marieta ditz que ne poirián faire una "escòla de natura" pels dròlles que los enfants i vendrián per descubrir la palun, la flòra, la fauna, manjar d'engana, caçar lo becarut, o autre... E ieu soi d'acòrdi amb ela (de tot biais, levat pel moniato, soi totjorn d'acòrdi amb la Marieta!)

E la fòto qu'esperatz totes:

Lo Peire de la Sauma, la Marieta e ieu!

.

Jornadas del Patrimòni, cal patrimoniar!

Uèi, ai passat la tantossada amb la Marieta e son Amorós que l'apelarem LoMascleKcomprenèmPas. Sèm anats veire lo Castellàs d'Aumelàs. Ont? A Aumelàs, pardí!
Aumelàs, kò's un vilajòt pròche de Cornonterral, pas luènh de Ginhac.

Al programa: passejada, garriga, vinhas e ruinas. Lo pè!

LoMascleKcomprenèmPas diguèt que benlèu Jaume 1er i seriá nascut (me fau amb de mond cultivats ieu....)

e plan segur:La Marieta, ieu e LoMascleKcomprenèmPas

Una bona tantossada, culturala, risolièra e solelhada :)


.

Erau, lo flume...

Fòtos presas
a Sant Guilhem Dau Desert

Sus l'article de Wikipedia, i aprendretz qu'Erau partís d'Aigoal e arriba a Agde, e i veiretz tota la tièra dels vilatjons que i passa, e akò's passionant!

Passejada per la garriga de Lopian

Amb la Pomponeta, lo dimenge, anèrem passejar a Lopian. Lopian, akò's pas luènh. Kò's de l'autre costat de l'estanh.
Ai un libròt de passejadas pel país. Es plan, mas de còps que i a es un pauc mal fotut... Alara avèm galerat, e pendent un quart d'ora, virèrem a l'entorn de la Cagona per trobar lo camin que caliá prene! Urosament, dins la Cagona, ai totjorn una bossòla. Ieu la sabi pas faire servir, mas la Pomponeta òc!

Doncas, passejada per la garriga lopianenca...

l'estanh, los pargues de las ustras, e Seta!

una jaça abandonada

lo lac de Combaillès

Vos ausissi d'akí. Que nòstre país es polit, que lo solelh, que la lutz, que sai pas de qué.

Alara, vos vau mostrar un pauc lo costat "merdós" del país...
Pendent la passejada, crosèrem tot plen de mond. E ieu quand me passegi, aimi d'èsser soleta. Ben akò semblava una autorota: de mond en pagalha, de 4x4 qu'akò semblava las jornadas pòrtas dubertas de Suzuki, de caçaires amb lo fusilh sus l'eskina e lo chin amb son eskilon e ne passi.
Sens parlar de las escobilhas!
Agachatz-me akò, boooooooo, que son cons lo mond!

Cementèris de veituras...

Thau dempuèi Balaruc lo vièlh

Seta e Sant Clar dins lo fons

Passejada a Palavàs

Dimècres amb la Frecolha, voliam anar far una passejada bèla cap a la catedrala de Magalona (quand i anarai, vos farai un rendut compte). Mas te fasiá un ventàs e un freg que finalament decidiguèrem que non, anaviam pas anar se pelar en plen ventàs...
Alara, anèrem faire un torn al pargue novèl k'an fach a Palavàs, lo pargue dau levant o dau ponent, me soveni pas del nom...

Arribèrem, daissèrem la veitura, agachatz un pauc los lampadaris, soi fan!

Akeste pargue dau ponent o dau Levant es pròche del musèu Albert Dubout, qu'es lo castelet que se vei al fons de la fòto:
Lo musèu i anarai un d'akestes jorns... e ne parlarai akí!



Alara, akeste pargue, de qué i avèm vist?
De fach, es pas sonque un pargue amb d'èrbas e de bancs, es tanben çò que dison "un percors de santat". Sas, lo dakòs ont corrisses e ont fas quauques exercicis... (Ieu ai pas jamai vist degun o faire... ). E ben en mai d'i trobar d'èrba, d'arbres, de bancs, d'exercicis de faire, i a tanben d'aucèls e de ponts. Fòtos:





Vistas sus Palavàs:

Al fons, se vei lo fara-restaurant

Conclusion: un pargue agradiu, plan entretengut, en plen ventàs, agradiu pels enfants, mas un pauc akí al mitan del non-res e pas gaire estacat al demai del vilatge.
(me dison dins l'aurelheta que per Palavàs se parla pas de vilatge, emmerdi l'aurelheta, disi coma vòli...)