dimecres, 25 de març del 2020
Sine die - Jorn 13
Fau ma caminada d'una ora de cada jorn. Es pas gaire, fau pas los 10000 passes, mas es melhor que pas res.
Ai dins la saca mon papièr signat.
Vau veire las vacas cada jorn.
Dimenge.
De costuma, d'autòs n'i a pas gaire, mas aquí es lo silenci absolut.
Es agradiu.
Arribi a l'interseccion, los quatre camins d'Euròpa.
Es lo desèrt.
Sèm dins un film de FarWest e soi lo sol cowboy dins la vila abandonada.
Lo vent lèva la posca.
Musica d'Ennio Morricone
Arriba una veitura de polícia pel camin de man drecha.
Un cowboy.
Un sherif.
I aurà dual.
Es obligatòri.
Musica d'Ennio Morricone
Qual tirarà primièr?
Los sherifs, sequenon, seriá ma fauta e anariái en preson.
Soi benlèu cowboy mas pas completament inconscienta.
Sarri lo cuol.
Ai la man pròche de la pòcha, lèsta a tirar la primièra.
Te lo lor sortirai lor papièr abans qu'aguèsson temps de dubrir la fenèstra de lor Kangoo de polagalha nacionala.
An virat a drecha.
An fugit lo dual, sabián que l'aurián perdut.
COARDS !
dimarts, 24 de març del 2020
Sine die - Jorn 12
Se crosatz ma Kagona... per ara, es confinada dins mon garatge besierenc pecaira, riscatz pas de la crosar... Quand crosaretz ma Kagona, veiretz qu'a lo capòt d'enfonsat.
E lo monde de galejar dessús :
- E ben, de que t'es arribat ?
- Ai pres un ciclista.
En ausir aquò, te pòdi dire que lo monde risolejan mens.
Vertat?
Òc.
Tugui lo suspens (e pas lo ciclista! ) sulpic : lo ciclista aguèt pas res. La sola nafradura, es la veitura que l'aguèt e tant val.
Vos expliqui lo cossí.
Anavi al conservatòri a Seta, e davant çò qu'èra los pompièrs qu'ara an levat los pompièrs e sabi pas ont los an fotuts, e a la plaça dels pompièrs, i a un immòble enormàs perque la pression e l'especulacion immobilièra dins lo país es quicòm, mas a Seta, te disi pas. Salopàs de conse ginecològ que te l'empunha pregond ! Brèu. Viravi a esquèrra e èri dins ma via "virar a esquèrra" en esperant que i agèsse pas mai d'autos per poder passar. Una autò, que vegèt qu'aviá lo fuòc roge, s'arrestèt e me faguèt signe de passar. Àvii e passi doçament en fasent mercé a l'auto.
E aquí BOM, un ciclista sul capòt !
Paur de ma vida.
D'ont sortís? d'ont ven ? de qué fot aquí ?
E ben lo conàs aviá doblat per la drecha la veitura que me daissava passar, me podiá pas veire, lo podiái pas veire, 3, 2, 1 impact.
Bon fin finala, lo tipe aguèt pas res, sa bibicleta nimai e tant val.
Mon auto es embotida, la faguèri pas adobar perque faguèrem pas de constat, e aquela marca me rampèla que cal far mèfi, qu'un accident aquò pòt arribar.
Aquí vos conti la causa un pauc a freg, mas ma primièra reaccion quand vegèri lo ciclista colcat sus mon capòt foguèt : "o, macarèl de dieu, noooon, vau anar en preson, orror, misèria, cachavièlha, infèrn." Lo tipe, qu'aguèsse mòrt o pas, èra pas ma prioritat primièra. La perspectiva d'anar en preson me pauficava.
Me ramenti d'una convèrsa amb un conàs de blablacarrejaire, t'o dison pas Blablacarreja dins sas reclamas, mas t'o disi ieu, los blablacarrejaires, son pas totes finòts o d'esquèrra. Un jove, ancian soldat (ja 1 punt), vigil de seguretat (2 punts) que trabalhava per una societat que se passeja en forgon blindat e que transpòrta de fortunas e que del còp se preniá per lo sherrif lo tipe (3 punts). Asiri lo monde que se prenon per de sherrifs.
E ben aquele jove que s'èra tengut fins ara, mas qu'aviá ja agut de pròvas de manca de finesa e d'esquerritud, a quauques kilomètres de la destinacion, me quitèt tot dobte quand comencèt de parlar dels presonièrs, que deuriam tornar utilizar la pena de mòrt perque francament un tipe qu'a violat un enfant e ben es confortable en preson a jogar a la consòla de jòcs-vidèos e que francament, vivon melhor que nosautres. Aquí, te cal bufar, te cal pas t'arrestar en broa de rota, lo sortir de l'auto ni li espetar las cervèlas, perque la vida vertadièra, es pas un film de Tarantino. Daumatge, vertat? E li expliquèri mon punt de vista, daissèri lèu l'argument "drechs umans" o la non-solucion que representa la preson, mas li expliquèri l'ànsia que representava per ieu l'empresonament, lo fach de pas poder anar ont vòles, quand vòles, far çò que vòles, coma vòles, quand vòles. Sens degun mai que tu per decidir.
La privacion de la libertat, aquò m'es òrre.
E de saber que pòdi pas sortir coma vòli, aquò me pesa, bon dieu qu'aquò serà longàs. Tancatz totas las botigas, arrestem de trabalhar, vejam pas degun, mas daissatz-me caminar.
E lo monde de galejar dessús :
- E ben, de que t'es arribat ?
- Ai pres un ciclista.
En ausir aquò, te pòdi dire que lo monde risolejan mens.
Vertat?
Òc.
Tugui lo suspens (e pas lo ciclista! ) sulpic : lo ciclista aguèt pas res. La sola nafradura, es la veitura que l'aguèt e tant val.
Vos expliqui lo cossí.
Anavi al conservatòri a Seta, e davant çò qu'èra los pompièrs qu'ara an levat los pompièrs e sabi pas ont los an fotuts, e a la plaça dels pompièrs, i a un immòble enormàs perque la pression e l'especulacion immobilièra dins lo país es quicòm, mas a Seta, te disi pas. Salopàs de conse ginecològ que te l'empunha pregond ! Brèu. Viravi a esquèrra e èri dins ma via "virar a esquèrra" en esperant que i agèsse pas mai d'autos per poder passar. Una autò, que vegèt qu'aviá lo fuòc roge, s'arrestèt e me faguèt signe de passar. Àvii e passi doçament en fasent mercé a l'auto.
E aquí BOM, un ciclista sul capòt !
Paur de ma vida.
D'ont sortís? d'ont ven ? de qué fot aquí ?
E ben lo conàs aviá doblat per la drecha la veitura que me daissava passar, me podiá pas veire, lo podiái pas veire, 3, 2, 1 impact.
Bon fin finala, lo tipe aguèt pas res, sa bibicleta nimai e tant val.
Mon auto es embotida, la faguèri pas adobar perque faguèrem pas de constat, e aquela marca me rampèla que cal far mèfi, qu'un accident aquò pòt arribar.
Aquí vos conti la causa un pauc a freg, mas ma primièra reaccion quand vegèri lo ciclista colcat sus mon capòt foguèt : "o, macarèl de dieu, noooon, vau anar en preson, orror, misèria, cachavièlha, infèrn." Lo tipe, qu'aguèsse mòrt o pas, èra pas ma prioritat primièra. La perspectiva d'anar en preson me pauficava.
Me ramenti d'una convèrsa amb un conàs de blablacarrejaire, t'o dison pas Blablacarreja dins sas reclamas, mas t'o disi ieu, los blablacarrejaires, son pas totes finòts o d'esquèrra. Un jove, ancian soldat (ja 1 punt), vigil de seguretat (2 punts) que trabalhava per una societat que se passeja en forgon blindat e que transpòrta de fortunas e que del còp se preniá per lo sherrif lo tipe (3 punts). Asiri lo monde que se prenon per de sherrifs.
E ben aquele jove que s'èra tengut fins ara, mas qu'aviá ja agut de pròvas de manca de finesa e d'esquerritud, a quauques kilomètres de la destinacion, me quitèt tot dobte quand comencèt de parlar dels presonièrs, que deuriam tornar utilizar la pena de mòrt perque francament un tipe qu'a violat un enfant e ben es confortable en preson a jogar a la consòla de jòcs-vidèos e que francament, vivon melhor que nosautres. Aquí, te cal bufar, te cal pas t'arrestar en broa de rota, lo sortir de l'auto ni li espetar las cervèlas, perque la vida vertadièra, es pas un film de Tarantino. Daumatge, vertat? E li expliquèri mon punt de vista, daissèri lèu l'argument "drechs umans" o la non-solucion que representa la preson, mas li expliquèri l'ànsia que representava per ieu l'empresonament, lo fach de pas poder anar ont vòles, quand vòles, far çò que vòles, coma vòles, quand vòles. Sens degun mai que tu per decidir.
La privacion de la libertat, aquò m'es òrre.
E de saber que pòdi pas sortir coma vòli, aquò me pesa, bon dieu qu'aquò serà longàs. Tancatz totas las botigas, arrestem de trabalhar, vejam pas degun, mas daissatz-me caminar.
dilluns, 23 de març del 2020
Sine die - Jorn 11
- N'i a pas mai ?
- Si, dos paquets, mas m'agradan pas gaire. M'agradèsson, te pensas ben que las auriái ja manjadas. Mas coma m'agradan pas, las ai pas manjadas. Son pas bonas las de la marca super U.
- ...
- que, m'i coneissi en chips ieu, e m'agradan las bonas.
- Te ne cromparai pas. Es pas bon per çò qu'as.
Maltractament psicologic. Jorn 1.
diumenge, 22 de març del 2020
Sine die - Jorn 10
Cresiái aver mai de temps per legir, far de puzzles e farnientejar fòrt.
Mas fin finala, passi plan de temps a trabalhar. De dimècres a divendres trabalhèri tota la jornada. Ara, es la dimenjada, trabalharai pas. Cal servar un minimum de biais civilizat.
Me trachi que de passar una partida de mon ensenhament presencial en urgéncia a distància me pren un temps fòl. De fach, fau mai d'oras a l'ostal sus l'ordinador a metre en linha e corregir tot lo trabalh que lor demandi que las oras quand fau cors.
L'avantatge, pòdi petar en far cors.
L'avantatge, pas besonh de sosten, freedom for my popas.
L'avantatge, los comuns son pròpres.
Lo teletrabalh es la fin dels comuns tròp comuns.
Jòia, bona odor e mans netas !
Mas fin finala, passi plan de temps a trabalhar. De dimècres a divendres trabalhèri tota la jornada. Ara, es la dimenjada, trabalharai pas. Cal servar un minimum de biais civilizat.
Me trachi que de passar una partida de mon ensenhament presencial en urgéncia a distància me pren un temps fòl. De fach, fau mai d'oras a l'ostal sus l'ordinador a metre en linha e corregir tot lo trabalh que lor demandi que las oras quand fau cors.
L'avantatge, pòdi petar en far cors.
L'avantatge, pas besonh de sosten, freedom for my popas.
L'avantatge, los comuns son pròpres.
Lo teletrabalh es la fin dels comuns tròp comuns.
Jòia, bona odor e mans netas !
dissabte, 21 de març del 2020
Sine die - Jorn 9
Diluns de matin, abans de partir per totjorn de l'ostal, faguèri un darrièr torn, los darrièrs dètz mila passes al país.
Lo 16 de Març de 2020, a 9h14 :
Lo 16 de Març de 2020, a 9h14 :
divendres, 20 de març del 2020
Sine die - Jorn 8
Ai de tissas.
Una d'ela es la propretat de las mans.
Aviái aquela tissa de me lavar las mans de longa. Me soi melhorada e ara me lavi pas mai las mans de longa. Mas pro sovent. Subretot quand preni lo tram. E tanben quand sortissi dels comuns del trabalh ont i a un aiguièr e de sabon mas es un sabon que fa de mossa solament. Que quand te siás torcat lo cuol e que lo papièr a petat - que lo papièr deu èsser del meteis fabricant que lo sabon-, las mans, te las pòdes lavar dètz minutas, as los dets que pudisson a mèrda tot lo jorn.
Enfin, en brèu : suportavi pas d'aver las mans pas netas netas.
E dins ma saca, aviái totjorn un botelhon de causas idroalcolicas antiplendecausas, que tuga 99,9% de tot çò que te pòt rabalar per las mans.
E n'ai un dins l'auto tanben per me lavar las mans aprèp aver mes de gasolina que m'agrada pas quand pudisson a gasolina.
E foguèri ben estonada quand diguèron que lo mond s'èran ronçats per crompar de gèl idroalcolic e que i aviá rompedura dels estòcs dins totas las farmaciás. E mai dins la mieuna, la de paures ont i a pas res! Que i vendián de botelhons a 2€. Se las lavavan pas las mans lo mond abans? Quina banda de porcasses que sètz totes!
Ieu pas de panica, sabi que n'ai de gèl patincofinolic.
E l'autre ièr, ne faguèri lo torn :
+1 dins l'auto
+ 1 dins la saca
E oè, es aquò d'èsser una psicopata de la propretat de las mans !
Del còp, soi a trantalhar de ne passar al mercat negre.
Mas çò indispensable per subreviure a aquela pandèmia que nos embarrarà totes, es pas lo gèl idroalcolic, ni la pasta, ni lo papièr cuol, non pas, ieu o sabi e ai fach l'estòc :
Una d'ela es la propretat de las mans.
Aviái aquela tissa de me lavar las mans de longa. Me soi melhorada e ara me lavi pas mai las mans de longa. Mas pro sovent. Subretot quand preni lo tram. E tanben quand sortissi dels comuns del trabalh ont i a un aiguièr e de sabon mas es un sabon que fa de mossa solament. Que quand te siás torcat lo cuol e que lo papièr a petat - que lo papièr deu èsser del meteis fabricant que lo sabon-, las mans, te las pòdes lavar dètz minutas, as los dets que pudisson a mèrda tot lo jorn.
Enfin, en brèu : suportavi pas d'aver las mans pas netas netas.
E dins ma saca, aviái totjorn un botelhon de causas idroalcolicas antiplendecausas, que tuga 99,9% de tot çò que te pòt rabalar per las mans.
E n'ai un dins l'auto tanben per me lavar las mans aprèp aver mes de gasolina que m'agrada pas quand pudisson a gasolina.
E foguèri ben estonada quand diguèron que lo mond s'èran ronçats per crompar de gèl idroalcolic e que i aviá rompedura dels estòcs dins totas las farmaciás. E mai dins la mieuna, la de paures ont i a pas res! Que i vendián de botelhons a 2€. Se las lavavan pas las mans lo mond abans? Quina banda de porcasses que sètz totes!
Ieu pas de panica, sabi que n'ai de gèl patincofinolic.
E l'autre ièr, ne faguèri lo torn :
+1 dins l'auto
+ 1 dins la saca
E oè, es aquò d'èsser una psicopata de la propretat de las mans !
Del còp, soi a trantalhar de ne passar al mercat negre.
Mas çò indispensable per subreviure a aquela pandèmia que nos embarrarà totes, es pas lo gèl idroalcolic, ni la pasta, ni lo papièr cuol, non pas, ieu o sabi e ai fach l'estòc :
dijous, 19 de març del 2020
Sine die - Jorn 7
Dimars de tantossada, èra la primièra mièja-jornada d'embarrament a l'ostal.
Fasiá solelh.
Francament, que totas las botigas siaguèsson tampadas, de pas poder anar beure un còp o anar al restaurant, que teatres e cinèmas, siaguèsson tampats, de trabalhar sola dempuèi l'ostal, de pas aver de contactes reals amb lo mond, tot aquò me mancarà pas brica. Me'n foti completament. Per ieu, es la vida normala. Perque tot aquò, a despart d'anar trabalhar tròp sovent, o fasiái ja abans las mesuras sanitàrias contra lo caronhavirus. Es aquò la misantropia.
Mas i a una causa vitala que pòdi pas far embarrada a l'ostal : los dètz mila passes de cada jorn. Es una necessitat psicologica, se camini pas, mangi, angoissi, tugui quauqu'un. Es tanben una necessitat fisica, ma santat a mestièr d'un exercici fisic jornalièr. Vertat, poiriái far de fitness dins lo salon, mas qué volètz, m'agrada mai de caminar que de far d'abdominals.
Prenguèrem l'auto.
E anèrem passejar per la natura ont crosèrem pas degun.
Aviam dins la saca lo papieron "atestacion obligatòria de desplaçament" ont aviam causit la darrièra causa "desplaçaments brèus a proximitat del domicili ligats a l'activitat fisica indiviuala de las personas". La proximitat èra relativa : 20 minutas d'auto. L'activitat fisica : l'amorós s'arrestava a cada bartàs per ne far de fòtos dels insèctes que vonvonejavan.
13000 passes aprèp, èrem crebats e contents.
Es la prima que comença.
Ara, los passes, me los caldrà far a l'entorn de l'ostal...
dimecres, 18 de març del 2020
Sine Die - Jorn 6
Diluns, venguèri en cò de l'amorós.
Lo trabalh, lo fau de l'ostal, de quin ostal que siá ont i aja internet.
Aquí, alai o endacòm mai , es çò meme.
Doncas, se cal èsser embarrat a l'ostal sens sortir ni veire degun mai, tan val èsser dos e poder bicar.
E que l'autre te pòsca portar ton paracetamòl se jamai as agantat lo caronhavirus.
E coma l'ostal de mon amorós es plan mai bèl e confortable que mon trace d'ostalòt, i sèm. Sine die.
Aviái lo TGV a 13h30.
Tot lo matin de diluns foguèt estranh, e, o cal dire, desagradiu.
Los afars, los aviái preparats : una maleta cargada de libres. Quauques libres de legir pel plaser, d'unes pel trabalh e los quatre del programa per aquel oralàs d'agregacion que me cal ben trabalhar, emai sachèsse pas quora seràn los orals + los corses de l'agreg. T'aviái una maleta pesugassa, que t'aviái pas qu'una paur : que petèsse en camin. Mas, òsca manòsca, a tengut e es encara entièra. Es pas polida mas ten la rota. Aviái tanben ma saca d'esquina de l'escòla, pesugueta tanben, e una banasta amb de libres mai, d'uòus de las galinas de ma maire e d'òli de Clarmont. Perque dins la vida i a de prioritats.
Tot lo matin, t'èri a recaptar l'ostal, netejar, veire de pas res doblidar, tornar virar dins aquel ostal coma un pòrc malaut.
E quand barrèri la pòrta, las questions "quora tornarem?" , "cossí tornarem?", "cossí auràn cambiat las causas?" "cossí serem totes?". " E me petaràn pas l'ostal per me prene lo manjar dedins?"
Una peta sus l'aprèp.
Mas lèu, tornèt la peta de l'ara.
Aviái pres una 1èra classa, o vos diguèri.
Aviái pro de plaça èri sola, la persona mai pròche èra a dos mètres, tranquillon milon fins a París.
Gara de Lion, cal cambiar e anar a Sant Làzer. Òc, anar en cò de l'amorós es coma jogar al Monopoly.
"Pren un taxi, lo metro es clafit de monde".
Mon vièch, còsta un braç lo taxi ! Prenguèri lo metro. La linha 14 automatizada coneis pas los problèmas umans, que siaguèsson las caumas o las epidèmias. Fin finala, i aviá pas gaire de monde.
A Sant Làzer, totas las botigas èran tampadas. Aquesta gara es mai un centre comercial qu'una gara. I a tres estancis de botigas e amontnaut en mai de far las botigas e cagar per nonanta centims, pòs prene lo trin. E ben, de veire totas las botigas tampadas, los que venon d'entrepans tampats, lo BurgerRei, l'Estelabucks que son totjorn clafits de mond, tampats tanben e ben aquò fa estranh. Mens de monde que de costuma, mas plan de monde pasmens
T'avián totes una masqueta o un tapa-nas.
Lo tren, abans èra un Interciutats, ara es un TER, mas lo prètz a pas cambiat, aguèt 20 minutas de retard, aquò tanpauc a pas cambiat. Es una linha tan problematica que i a una associacion d'usatgièrs de la linha París -Cherborg e que solament la mitat dels trens son a l'ora! Per comparason, los TER d'Occitanie son a l'ora per 90% d'entre eles, francament es pas mal !
Sul cai de las linhas normandas, un fum de monde. Totes encara mai cargats que ieu : una maletassa, una saca d'esquina de 60 litres, un imac dins son carton per contunhar de trabalhar ont anaràn, una bicicleta, un chinet dins una saca e que sabi mai encara.
Un inventari a la Prévert.
O un inventari del migrant que pren çò essencial perque o sap que sap pas quora poirà tornar.
Aquí tanben èri en primièra classa. M'installèri a una taula de quatre per poder trabalhar, perque, non, soi pas en vacanças.
En diagonala, s'installèt un jove. Las que las. Amagat darrièr son eissarpa que s'aplicava de se tornar metre regularament davant la boca. E en doas oras de viatge, se lavèt quinze còps las mans amb un botelhon escrich en turc, sentissiá fòrt l'alcòl e lo limon. S'aconsomiguèt un paquetàs de còps. Se sentissiá pas ben lo tipe.
De l'autre band del corredor, un paire e sa filha, totes dos amb de masquetas gròssas. La filha, los uèlhs confles e roges, s'endormiguèt mai d'un còp ela tanben. E lo paire que m'agachava negre tre que tossissiái. E ò, ieu ai una bronquiti dempuèi tres setmanas, es pas la meteissa causa! Se tocavan un l'autre lo front, lo pel... se susvelhavan la febre?
A l'arribada a la gara, pas degun sul cai. Avián totes recebut mon SMS "Vengas pas sul cai, espèra-me dins l'auto."
Eriam nombroses a davalar d'aquel tren, totes cargats coma de muòlas. Èran nombroses a nos esperar sus un parcatge plen.
Los parisencs an fugit París, son tornats a cò sieu, lor ostal vertadièr, lor país vertadièr, ont an las rasigas, la familha. A! Ne son pas tan fièrs ara d'èsser de putas d'aparisenquits! Tre que i a un problèma, la fugisson sa capitala e son ben contents d'i tornar dins sa familha de parpanhàs! Benlèu los (nos) farà soscar sus nòstra centralizacion, nòstra iperurbanitat, nòstra desconnexion del mond.
E ieu, e ben èri pas fièra fièra d'èsser per aquel mond que semblavan totes malautejar.
Alara, veirem ben se soi passada entre la ronha e lo colerà. Entre lo tram clapassièr, los corses e los corredors plen de mond mai o mens malauts, lo metro parisenc e lo tren parifug, veirem ben dins una setmana se soi totjorn en forma.
Inch Allah !
Lo trabalh, lo fau de l'ostal, de quin ostal que siá ont i aja internet.
Aquí, alai o endacòm mai , es çò meme.
Doncas, se cal èsser embarrat a l'ostal sens sortir ni veire degun mai, tan val èsser dos e poder bicar.
E que l'autre te pòsca portar ton paracetamòl se jamai as agantat lo caronhavirus.
E coma l'ostal de mon amorós es plan mai bèl e confortable que mon trace d'ostalòt, i sèm. Sine die.
Aviái lo TGV a 13h30.
Tot lo matin de diluns foguèt estranh, e, o cal dire, desagradiu.
Los afars, los aviái preparats : una maleta cargada de libres. Quauques libres de legir pel plaser, d'unes pel trabalh e los quatre del programa per aquel oralàs d'agregacion que me cal ben trabalhar, emai sachèsse pas quora seràn los orals + los corses de l'agreg. T'aviái una maleta pesugassa, que t'aviái pas qu'una paur : que petèsse en camin. Mas, òsca manòsca, a tengut e es encara entièra. Es pas polida mas ten la rota. Aviái tanben ma saca d'esquina de l'escòla, pesugueta tanben, e una banasta amb de libres mai, d'uòus de las galinas de ma maire e d'òli de Clarmont. Perque dins la vida i a de prioritats.
Tot lo matin, t'èri a recaptar l'ostal, netejar, veire de pas res doblidar, tornar virar dins aquel ostal coma un pòrc malaut.
E quand barrèri la pòrta, las questions "quora tornarem?" , "cossí tornarem?", "cossí auràn cambiat las causas?" "cossí serem totes?". " E me petaràn pas l'ostal per me prene lo manjar dedins?"
Una peta sus l'aprèp.
Mas lèu, tornèt la peta de l'ara.
Aviái pres una 1èra classa, o vos diguèri.
Aviái pro de plaça èri sola, la persona mai pròche èra a dos mètres, tranquillon milon fins a París.
Gara de Lion, cal cambiar e anar a Sant Làzer. Òc, anar en cò de l'amorós es coma jogar al Monopoly.
"Pren un taxi, lo metro es clafit de monde".
Mon vièch, còsta un braç lo taxi ! Prenguèri lo metro. La linha 14 automatizada coneis pas los problèmas umans, que siaguèsson las caumas o las epidèmias. Fin finala, i aviá pas gaire de monde.
A Sant Làzer, totas las botigas èran tampadas. Aquesta gara es mai un centre comercial qu'una gara. I a tres estancis de botigas e amontnaut en mai de far las botigas e cagar per nonanta centims, pòs prene lo trin. E ben, de veire totas las botigas tampadas, los que venon d'entrepans tampats, lo BurgerRei, l'Estelabucks que son totjorn clafits de mond, tampats tanben e ben aquò fa estranh. Mens de monde que de costuma, mas plan de monde pasmens
T'avián totes una masqueta o un tapa-nas.
Lo tren, abans èra un Interciutats, ara es un TER, mas lo prètz a pas cambiat, aguèt 20 minutas de retard, aquò tanpauc a pas cambiat. Es una linha tan problematica que i a una associacion d'usatgièrs de la linha París -Cherborg e que solament la mitat dels trens son a l'ora! Per comparason, los TER d'Occitanie son a l'ora per 90% d'entre eles, francament es pas mal !
Sul cai de las linhas normandas, un fum de monde. Totes encara mai cargats que ieu : una maletassa, una saca d'esquina de 60 litres, un imac dins son carton per contunhar de trabalhar ont anaràn, una bicicleta, un chinet dins una saca e que sabi mai encara.
Un inventari a la Prévert.
O un inventari del migrant que pren çò essencial perque o sap que sap pas quora poirà tornar.
Aquí tanben èri en primièra classa. M'installèri a una taula de quatre per poder trabalhar, perque, non, soi pas en vacanças.
En diagonala, s'installèt un jove. Las que las. Amagat darrièr son eissarpa que s'aplicava de se tornar metre regularament davant la boca. E en doas oras de viatge, se lavèt quinze còps las mans amb un botelhon escrich en turc, sentissiá fòrt l'alcòl e lo limon. S'aconsomiguèt un paquetàs de còps. Se sentissiá pas ben lo tipe.
De l'autre band del corredor, un paire e sa filha, totes dos amb de masquetas gròssas. La filha, los uèlhs confles e roges, s'endormiguèt mai d'un còp ela tanben. E lo paire que m'agachava negre tre que tossissiái. E ò, ieu ai una bronquiti dempuèi tres setmanas, es pas la meteissa causa! Se tocavan un l'autre lo front, lo pel... se susvelhavan la febre?
A l'arribada a la gara, pas degun sul cai. Avián totes recebut mon SMS "Vengas pas sul cai, espèra-me dins l'auto."
Eriam nombroses a davalar d'aquel tren, totes cargats coma de muòlas. Èran nombroses a nos esperar sus un parcatge plen.
Los parisencs an fugit París, son tornats a cò sieu, lor ostal vertadièr, lor país vertadièr, ont an las rasigas, la familha. A! Ne son pas tan fièrs ara d'èsser de putas d'aparisenquits! Tre que i a un problèma, la fugisson sa capitala e son ben contents d'i tornar dins sa familha de parpanhàs! Benlèu los (nos) farà soscar sus nòstra centralizacion, nòstra iperurbanitat, nòstra desconnexion del mond.
E ieu, e ben èri pas fièra fièra d'èsser per aquel mond que semblavan totes malautejar.
Alara, veirem ben se soi passada entre la ronha e lo colerà. Entre lo tram clapassièr, los corses e los corredors plen de mond mai o mens malauts, lo metro parisenc e lo tren parifug, veirem ben dins una setmana se soi totjorn en forma.
Inch Allah !
dimarts, 17 de març del 2020
Sine die - Jorn 5
La SNCFmonamor, a anonciat diluns a miègjorn que demandava a sos contrarotlaires de pas mai far los contraròtles de las bilhetas per minimisar los contactes e redusir las riscas de contaminacion. Òsca! Ja que se fan tossir dessús, pecaires, los contrarotlaires.
E ieu, colhassa qu'a de nas, que t'aviái pagat 124€ , cent vint e quatre euros puta bòrnia, per una bilheta de primièra classa, cent vint e quatre euros puta bòrnia, me calguèt vendre mièg-fetge, per anar rejónher mon amorós ièr de tantossada !
Non, viatgi pas en primièra classa. Levat aqueste còp, perque la primièra classa, as mai de plaça per tu, lo mond riscan mens de te tossir dessús e, sant graal, as de plaças isoladas.
Mas coma ai d'astre e de nas, te causiguèri LA plaça sola ont sèm dos, cap e cap.
Urosament, degun venguèt pas.
Aquò m'estona bravament, que normalament, quand siás tranquilla dins lo TGV, i a totjorn un nimesenc que te ven petar las colhas a se venir assetar pròche de tu, a far de bruch e a te gastar la vida.
Perque, dins la vida, i a totjorn un nimesenc per t'emmerdar.
Mas aqueste còp, n'i aguèt pas de nimesencs dins lo TGV, que lo tren s'arrestava a la gara novèla excentrada qu'es pas a Nimes, mas sai pas ont e del còp, i aviá pas degun. Sabètz, an fach a Nimes coma an fach a Montpelhièr, una gara a petalega, luènh de la vila. La diferéncia es que la de Nimes, la gara Nimes Pont de Gard que l'an sonada, lo TER s'i arrèsta, mentre que la gara de Montpelhièr Sud de France e ben i a solament los TGV que i passan e se vòles anar en vila, al Clapàs, l'as dins lo baba e n'as per 45 minutas.
Un còp de mai, los nimesencs se'n sortisson ben. O meritavan?
Enfin, jòia, lo TGV s'arrestèt pas a Valéncia e s'emplenèt pas de conasses decebuts que tornavan de l'esquí, que las estacions d'esquí, las an barradas e los conasses sauràn pas mai que faire amontnaut dins son estudio de 20 mètres cairats per 4.
Per acabar aquesta nòta ferroviària misantròpa, vos parlarai pas la mespresabla que dubriguèt una bóstia de surimi dins lo tren, qu'agante la ronha aquela caronha! que un pauc mai e li anavi racar dins sa bóstia, aital auriá agut quicòm de bon de manjar.
E ieu, colhassa qu'a de nas, que t'aviái pagat 124€ , cent vint e quatre euros puta bòrnia, per una bilheta de primièra classa, cent vint e quatre euros puta bòrnia, me calguèt vendre mièg-fetge, per anar rejónher mon amorós ièr de tantossada !
Non, viatgi pas en primièra classa. Levat aqueste còp, perque la primièra classa, as mai de plaça per tu, lo mond riscan mens de te tossir dessús e, sant graal, as de plaças isoladas.
Mas coma ai d'astre e de nas, te causiguèri LA plaça sola ont sèm dos, cap e cap.
Urosament, degun venguèt pas.
Aquò m'estona bravament, que normalament, quand siás tranquilla dins lo TGV, i a totjorn un nimesenc que te ven petar las colhas a se venir assetar pròche de tu, a far de bruch e a te gastar la vida.
Perque, dins la vida, i a totjorn un nimesenc per t'emmerdar.
Mas aqueste còp, n'i aguèt pas de nimesencs dins lo TGV, que lo tren s'arrestava a la gara novèla excentrada qu'es pas a Nimes, mas sai pas ont e del còp, i aviá pas degun. Sabètz, an fach a Nimes coma an fach a Montpelhièr, una gara a petalega, luènh de la vila. La diferéncia es que la de Nimes, la gara Nimes Pont de Gard que l'an sonada, lo TER s'i arrèsta, mentre que la gara de Montpelhièr Sud de France e ben i a solament los TGV que i passan e se vòles anar en vila, al Clapàs, l'as dins lo baba e n'as per 45 minutas.
Un còp de mai, los nimesencs se'n sortisson ben. O meritavan?
Enfin, jòia, lo TGV s'arrestèt pas a Valéncia e s'emplenèt pas de conasses decebuts que tornavan de l'esquí, que las estacions d'esquí, las an barradas e los conasses sauràn pas mai que faire amontnaut dins son estudio de 20 mètres cairats per 4.
Per acabar aquesta nòta ferroviària misantròpa, vos parlarai pas la mespresabla que dubriguèt una bóstia de surimi dins lo tren, qu'agante la ronha aquela caronha! que un pauc mai e li anavi racar dins sa bóstia, aital auriá agut quicòm de bon de manjar.
dilluns, 16 de març del 2020
sine die - Jorn 4
Uèi, es una jornada bastarda.
Es un diluns lendeman d'eleccions a Besièrs.
Fa sièis ans, èra çò memes. Ne vos parlavi sul blòg, podètz anar veire : Matin Maurèl
En sièis ans, se ne passan de causas.
Ara, soi assessora al burèu a totas las eleccions o quasi. Per lo partit comunista, e mai paguèsse pas mon escotison.
Ara, ai la costuma de costejar de mond d'extrèma drecha.Òc, nos i acostumam. Me fa mal d'o dire.
N'aver costuma, es fin finala çò pièger.
Lo conàs mostachut que ne parlavi, es un pròche del conse, es un tipe simpatic. Me fa mal d'o dire.
A totas las eleccions, charri amb el, galegi amb el. E lo tròbi pas con. Me fa mal d'o dire.
N'aver costuma, es fin finala çò pièger.
Es del barri, coneis totes los franceses del barri. Los arabs venon pas votar, o pas gaire en proporcion de la populacion magrebina del barri. E quand comença de far l'apologia de son patron - lo bada!- me fa pas mal de li dire lo contrari.
Ièr, o sabiam totes que lo conse auriá una resulta plan bona.
Demandi al mostachut : "Se jamai un candidat fa mai de 50%, i aurà pas de segond torn, vertat? "
"Vos amagui pas qu'es çò qu'esperam."
"Vos amagui pas qu'es çò que crentam."
N'aver costuma, es fin finala çò pièger.
Ièr, èra una jornada d'eleccions bastarda. Entre la necessitat vitala d'aver pas de contactes amb los autres e la volontat fòrta de complir son dever de ciutadan.
Los del burèu de vòte aviam de gants, una causa idroalcolica, de crystal bic per tot lo país. De mond agressius que volián subretot pas que toquessiam sa carta d'elector, de mond subrecontents d'aver ganhat un bic negre. E las causas se fan, de 8h lo matin fins a 7h lo vèspre.
Puèi lo despolhament.
Aviái prevengut los dos assessors que representavan lo borgés blau : dins aqueste burèu d'aquí, auretz una majoritat enormassa pel conse. Es plan depriment d'aver l'impression de sortir solament de butletins d'extrèma drecha. Sabi que per las primièras eleccions que i foguèri assessora, o aviái mal mal viscut. Semblan pas inquiets. Innocents que son.
Fasèm pas lo despolhament eficaç que fasèm de costuma.
Fasèm coma cal faire oficialament. Lo mostachut a agut la peta, amb rason, qu'un tipe delegat d'una autra lista passèt cinc còps dins la jornada per verificar sai pas qué, cercar de pesolhs ont n'i aviá pas e petar los colhons menuts. Cercava segurament de rasons per invalidar las eleccions que la resulta, li agradariá pas. Mas non, se l'extrèma drecha ganha, es perque lo monde vòtan per eles. Doas personas dubrisson las envelopas, me passan lo butletin que passi a una tresena que crida lo nom del cap de lista. La paura femna a degut somiar en cridant lo nom del conse. 253 voses sus 402 butletins, 884 inscriches.
Lo conse mediatic de l'extrèma drecha fa quasi 69% sus tota la vila.
Podèm dire que las auriá calgut anullar aquelas eleccions. Òc, las auriá calgut anullar. Avèm un governament de caramentrans.
Podèm dire qu'un fum de mond se desplacèron pas. Es vertat.
Mas quinas que sián nòstras idèas, es un plebiscit. Los besierencs an votat en massa per prene sièis ans de mai. Son d'acòrdi amb la politica menada pendent sièis ans, de causas bonas ne faguèt, segur, mas de missantas tanben, mas lo mond ne vòlon mai. An pas volgut d'una esquèrra socialista e comunista, ni dels ecologistas insomeses, ni d'una tièra ciutadana ben simpatica.
Aurem 42 conselhièrs municipals de la tièra d'extrèma drecha sens etiqueta, aurem 4 conselhièrs d'oposicion de drecha, 2 d'esquèrra e 1 ecologista.
46 conselhièrs de drecha sus 49.
Quinas putassariás nos sortirà per son segond mandat?
Subscriure's a:
Missatges (Atom)