Anavi quèrre l'Amorós a l'aeropòrt. Son avion èra tardièr. Aviái doas oras d'espèra, alara virèri.
Es complicat a l'entorn d'un aeropòrt : de grasilhas d'en pertot, de rotas, noses de rotas puslèu, i a pas gaire de plaça per se parcar, per la libertat ni la fantasiá. E aquí que te vesi al darrièr moment un panèu pichonet "pòrt de Peròls". Tè, i a un pòrt a Peròls?
Peròls per ieu, aquò's lo pargue de las exposicions e un grand centre comercial Alcamp o Caireforc, pas grand causa de polit polit a Peròls. Alara, ten, que i aguèsse un pòrt o sabiái pas.
T'arribèri dins un barri conhat entre la rota 2x2 vias, l'aeropòrt, l'infèrn... e l'estanh, son blau, sa calama, son infinitud.
Quand arribas en avion a Montpelhièr, veses pas que d'aiga : la mar, los paluns, los estanhs, aqueles estanhs lengadocians que l'Ives Roqueta ne faguèt un libre Vic, le Méjan, l'Or, les étangs de Montpellier. (Es mon país ! ). Los mai socitoses i veson tanben tot l'aucelum de la palunalha aquí dedins, becaruts, bernats, gabians, gavinas, gambets e autres ritons, e t'an pas qu'una paur : qu'un se venga fotre dins lo reactor de l'avion. Es benlèu pas lo reactor, qué te sabi ieu.
I caminèri un brieu per avançar dins mos 10000 passes per jorn.
Puèi ne li parlèri a l'Amorós, e i lo menèri a aquel portet victima d'una urbanizacion sauvatja.
E en broa d 'estanh , i aviá un pescaire, e coma l'Amorós es ben mai sociable que non pas ieu, se parlèron, ieu sorrisiái e capejavi. Lo tipe qu'aviá un bon accent occitan, nos parlèt de l'estanh, de la pesca, las anguielas aquò's los italians que las crompan totas, urosament que i a los italians, e del ròdol.
Sa familha es de Boirargues "ò pecaires", Boirargues èra un vilatge, un còp èra, quand èri pichòta, ara son d'immòbles de banlèga montpelhierenca, una cachavièlha de l'immobilièr capitalista totjorn mai. Nos parla de sa tatà qu'a un ostal amb un òrt, que a l'entorn i a pas que de bastiments nauts ara, que patís la pression immobilièra la paura tatà. Vendre una fortuna mas per anar ont? E mai amb una pichòta fortuna pòs pas pus crompar pel país. Se demanda ont lotjaràn sos enfants.
E l'avètz vist lo chaple que nos preparan alai ?
Quin de chaple? N'i a tantes pel país !
A òc, aquò's vertat que ne fan.
E nos parla que van metre l'equivalent de la populacion de Lunèu dins un barri que son a bastir ex nihilo a Latas. L'avètz vist lo buòu aquela esculptura que t'an fotuda a Peròls ? Son los promotors immobilièrs que l'an pagada. De qué se pensan ?
Nos explica totes los rècs a l'entorn de l'estanh que i jogava pichonet e que ara existisson pas pus. Nos parla de totas las bèstias que i trapava e que vei pas pus.
Pivelada per son occitan a pena amagat dins son francés, ipnotizada per lo blau de l'estanh davant, breçada per lo vonvon de las automobilas sus aquesta sembla-autorota darrièr, espaurugada per la realitat del país que matrassan, fau creire qu'aquò's la freg que me fa plorar.
Coma soi la companha ideala, faguèri present a l'Amorós per Nadal d'un pass per doas personas per un festenal de jazz al còr de Bretanha e de l'estiu, que i jòga un de sos grops favorits del moment.
Tuba Skinny i jògan los dos primièrs jorns, mas coma soi generosa, preni lo pass pels quatre jorns.
Anam al primièr concèrt del festenal que son una femna e son marit que jògan a dos sus un solet piano. Es meravilhós de tecnica, de virtuositat e de trabalh. Mas son biais de se crosar las mans, de se passar per dessús, me geina un pauc, ai l'impression d'espiar un parelh que fa sas causas.
Lo concèrt s'acaba e me'n vau cap a la beguda e cap als comuns, o l'invèrs.
E aquí te vesi una femna que buta una cadièra de ròdas que dessús i a un vièlh de l'atge de Totankamon que l'aviái reperat dins lo public a primièra fila pendent lo concert (nosautres eriam a la segonda, que la primièra la resèrvan al mond en situacion d'andicap e an ben rason).
Arriban a la cima de l'escalièr pas gaire segur, que la rampa es una còrda moligassa e la femna es entrepachada e lo papet ditz "Pòdi davalar a pè". Arribi darrièr, fòrta de mon experiéncia de vièlhs de tota mena, e li disi "vos ajudi? Me donatz lo braç?" E aquí davalam balin-balan el e ieu aquel escalièr bomba-cuol. E li fau "Aital se tombam, tombarem ensem" e risèm. Me demanda s'ai pogut escotar lo duo de pianistas, vau per respondre que sa filha arriba, una galeta a la man per lo gostar del papet (sèm en Bretanha! ), inquieta o rassegurada de veire que son paire davala pas solet. E li fau "on descend tranquillement". "oh vous êtes du Sud, vous." E li conta a son paire qu'a vist de mond de Brussèlas. E lo papet me fa "Ah vous êtes de Bruxelles?" "Mais non, elle est du Sud on a dit" "oui, voilà, du Sud de Brussèlas". A a a. Sèm arribats, daissi lo papet a sas dròllas, desiri a tota la familha de bons concèrts, un bon festenal, un bon gostaron, mercés, adissiatz.
Vesi qu'a la beguda, per lo manjar , i a solament de causas amb de lactòsi, e ara qu'i soi intoleranta, e qu'ai pas pres ma potinga anti-caganha pòst lactòsi., me demòra pas que de tornar a ma cadièra per escotar lo concèrt tant esperat.
Lo concèrt comença e a un moment fan montar sus l'empont lo papet, que va jogar amb eles.
Mas abans, lo papet a un parelh de causas de contar :
- a 93 ans. - lo mond aplaudisson
- es un dels darrièrs subrevivents de l'Olocauste. Sa maire l'escampèt del trin que la menava, ela e sos dos enfants, a Auschwitz. Aviá un desenat d'annadas. Sa maire e sa sòrre moriguèron assassinadas pels nazis.
Ieu demòri palficada, de l'emocion de l'istòria òrra, e que veni d'ajudar e de mancar de far tombar un òme de l'istòria tant importanta qu'a subreviscut als nazis.
Mas de qué fa sus l'empont ?
Contunha :
- sa sòrre èra una granda pianista, e en sovenir e en omenatge a sa sòrre , se botèt al piano e faguèt pianista de jazz e que se botèt aquí dedins per subreviure a aquelas pèrdas
- en 2020 amb lo confinament descubriguèt Tuba Skinny, tornèt ausir lo jazz de sa joinessa, faguèron de visioconferéncias lo papet e lo grop per jogar amassa, e una amistat nasquèt.
E ara que lo grop american es en Euròpa, l'an convidat lo papet a jogar amb eles sus un parelh de tròces.
Lo papet es al piano, la baile del grop agacha que lo papet es lèst e pòt ausir o veire las consignas e començan.
Aquò swinga coma cal.
La musica empòrta tot e totes, doblidam que lo tipe que jòga lo piano ten tot juste sus sas patas, qu'es lo primièr còp que jòga amb lo grop e que ven de nos contar una de las istòrias mai tragicas de nòstra epòca. Aquò fonciona.
Jògan un parelh de tròces.
Standing ovation. Lo papet saluda tant e mai, es una rockstar.
Fuck los nazis, visca lo jazz.
Lo papet, aquò es Simon Gronowski https://fr.wikipedia.org/wiki/Simon_Gronowski, enfant amagat salvat del nazisme, n'avètz benlèu ausit parlar, conta ara son istòria tan coma pòt. Es important, es totjorn estat important mas ara encara mai, que lo negacionisme naseja e l'extrèma drecha es encara ben installada. Soi esmoguda de l'aver crosat, d'aver escotat son istòria de sa boca e de l'aver vist se congostar de jogar amb son grop preferit, de lo veire complir un sòmi a mai de 90 ans, e d'aver una pensada per sa maire, qu'escampèt son dròlle del tren per li permetre de viure, e quina vida qu'aurà aguda l'òme.
Tot aquò es disponible sus youtube, perque ara, quand sès a viure de causas clafidas d'emocions, i a totjorn quauqu'un per lo filmar e lo metre en linha :
Kirk Doglaç fa mai de vint ans que lo te vesi dançar dins los balètis de la Talvera.
Es un crane dançaire, un borreaire de primièra borra, es polit coma un actor american, e mos fantasmas dison qu'es païsan. Totas las dançairas sòmian de dançar amb el.
Ven totjorn als balètis amb son collèga Mortadelo, que coma son escais o ditz, es grand, magre, amb un nas coma una branca que sas clucas s'i pausan, el a la dança de papet : de passes pichonets, virar pas gaire e dapasset, e causir de dançairas pas tròp esportivas e que li diràn pas de non.
La legenda ditz que trepan totes los balètis del país, que demòran fins a la fin e que l'endeman de matin, a 6h, son a las vacas.
Son un miti.
Mai que mai Kirk Doglaç. Es polit. A los uèlhs d'un blau que t'i nègas dedins. Es musclat, las mans de trabalhaire, siula entre doas danças e dança. Càmbia de partenària sovent. Agacha pas jamai las femnas, las fa virar, las fa dançar sens se fretar a elas, la distància que cal. Susa coma un ase e càmbia regularament de camisa. Un tipe coma cal.
Fa vint ans que l'agachi dançar.
Fa vint ans que totas dançan amb el e que el se ten luènh. Las qu'an agut l'astre de dançar amb el te dison qu'es un tipe plan respectuós, qu'ensaja pas res, qu'es pas brica dins la seduccion, e totas son ben contentas d'aquò.
Aquò l'interessa pas d'aver una femna, se vòl pas emmerdar amb una femna. Çò que vòl es de trepar los balètis, de coveiturar amb Mortadelo, ièr a Còrdas, uèi a Albi, deman a Colombièras. Perqué s'emmerdar amb una femna?
Intocable.
Vint ans que te l'agachi l'intocable.
E l'autre ser - fasiá moment que i èri pas anada a un balèti ! - qu'èri a l'agachar dançar, vielhís lo tipe mas es totjorn tan polit, dança totjorn tan plan, se regala de dançar coma ieu me regali de l'agachar, Bolhaca me diguèt qu'aviá una amorosa.
De qué ?
Una femna a gafat Kirk Doglaç?!?
E la te vesi qu'es a dançar amb el.
Aquela d'aquí te l'a tocat l'intocable, o sabiá pas, ela, qu'èra intocable.
Aquò vai?, "Va plan?, ¿Qué tal?, How do you do?, tot aquò es de convencion sociala.
Lo mond se'n chautan de ta vida.
Cal arrestar de respondre quicòm mai que "'quò vai ben e tu?" e de donar de detalhs. Lo mond se'n foton.
Vaquí, qualqu'un o deviá dire, ara, o sabètz totes.
Fin.
Non, galegi.
Perque a Besièrs, lo mond, aquò los interessa d'aver los detalhs, aquò los interessa de los donar, e ieu soi coma una bolhaca besierenca, pausi las questions que cal quand i a pas de detalhs.
Avertiment : armas sensiblas e delicatas, passatz vòstre camin. Umor negre e detalhs fastigoses.
Arribi a la caissa que la responsabla de la botiga es a charrar. Es mai charraira que responsabla aquela, t'o disi. Figura-te que se n'anèt en vacanças en Austràlia - amb mon argent que li crompi de pòrres que còstan un ovari e ieu que vau en vacanças a La Cauna, macarèl ! E ben, la tipessa se'n va en Austràlia per far una crisi cardiaca. E la podiás pas far a Boronhan ta crisi cardiaca ? As besonh d'anar al cap del mond per mancar de crebar quand o auriás pogut far a La Novèla un jorn de vent? E lo rapatriment sanitari, sabes quant aquò còsta? E quant costarà lo pòrre la setmana que ven amb tot aquò ? Mas tot va plan, es pas mòrta. Te li an fotut de ressòrts alai dintre e es partida per un torn de mai, ara pòt tornar vendre de pòrres per anar l'an que ven nos far un AVC a Rapanui,
E a sa bèla-sòrre, los mètges li diguèron pas qu'anava morir, que non pas, li diguèron de quin biais poiriá morir. Sens transicion. La bolhaca TDAH besierenca te fa pas de transicion. Te cal seguir. Sa bèla-sòrre t'aviá un càncer de sai pas quina partida del còs que coneissèm pas, es con lo càncer, te lo tròban a d'endreches que sabiás solament pas qu'existissián, e coma es quicòm que jamai degun n'ausís pas parlar, quand t'anóncian que i as lo càncer, te pòs considerar coma fotuda. Es crudèl, la vida es una putariá, portem planh contra nòstres parents de nos aver fotudas dins aquesta panada. Doncas, los metges li diguèron a la bèla-sòrre que crebariá o d'una oclusion intestinala o d'una crisi cardiaca de la paur que li fariá o de quicòm mai qu'ai pas comprés mas que fasiá pas gaire somiar tanpauc. E coma soi bon public, que seguissi e que de còps que i a, cal tornar metre un sòu dins la maquina, recapti mos pòrres e li fau :
- Mas fin finala, de qué moriguèt la bèla-sòrre ?
D'una oclusion intestinala. Una setmana que la metèron en suènh pallatius a l'ostal. E l'oclusion intestinala, aquò's pas polit polit e lo bèl-faire gausèt pas sonar per aver d'ajuda, e se deguèt netejar tot, n'i aviá d'en pertot. Non, mas a de qué servís de demorar una setmana a pas acabar de morir. E quin traumatisme per lo bèl-fraire, pecaire.
- E oè, cal esperar que càmbien la lei. O as d'argent per te pagar lo viatge a Soïssa per l'eutanasia, o crèbas dapasset e tot lo mond patís.
- A ben, figuratz-vos qu'es çò que nos faguèt una clienta ! Un jorn, venguèt per nos dire adieussiatz que se n'anava en Soïssa per se far eutanasiar.
E se vira cap a sa collèga, e te'n sovenes pas d'aquela clienta penchenada tot en amont, amb sa vestòta blava? E t'imita lo pel cap amont, la pichòta vestòta. L'autra sosca "a oè aquò me ditz quicòm..." e ben la primièra te l'agacha amb un aire de "ben, as mancat un episòdi tu, la veiràs pas pus".
- E de qu'aviá?
- Ò... una malautiá grèva... nos o diguèt pas. 54, 17€ Voldretz los tickets?
M'agrada ben d'agachar los films nomats per los Cesars abans la ceremonia, istòria de me far mon vejaire e subretot de me sentir legitima per bramar "Es pas possible!", per m'estrambordar "Segur, podiá pas èsser quauqu'un mai", per m'estonar "an begut?!". La vida fa que vau pas gaire mai al cinèma : los oraris, la canha, lo prètz, la manca de version originala dins los cinèmas de ma vila, e mai que mai lo mond que pudisson, fan de bruch, manjan de milh grasilhat, parlan, agachan son telefonet e fan de lum dins la sala, se lèvan abans la fin del generic e t'empachan de lo legir. Benvenguts dins ma vida. E me cal dire que l'engana de l'autre còp que faguèt una mena de stress pòst traumatic que fa que vòli pas pus anar al cinèma qu'es a un quart d'òra a pè de l'ostal. Òc, fau la drama queen, soi una femna de mai de quaranta ans, es temps d' èsser dramaqueen.
Doncas ongan, vegèri pas res al cinèma.
Agachèri - mercés a mon abonament que còsta un uèlh - Lo Comte de Monte Cristo. Tres oras que passèron en un pas res - benlèu perque èri a trabalhar sus l'ordinator a l'encòp - a! la jòia d'aver dos ecrans ! L'istòria, la coneissiái de luènh, lo libre l'aviái pas legit, e trobèri l'adaptacion meravilhosa. Vos cal pas venir agachar de films o de rescontres d'espòrt amb ieu, que parli : comenti, encoratgi, "nooooon", "mas quina putarassa aquel!", "atencion", sauti sus lo sofà, me lèvi, m'asseti e tòrni començar. E mai ieu me supòrti pas. Pierre Niney que tre la primièra scèna li vesèm totes los muscles - mas es aisit de lor veire los muscles als magrostèls coma a el o a TimotèChamalow - e vesèm coma nada plan. Perque ieu nadi mal alara, lo mond que nadan plan, los envegi. Mas en mai d'aquesta scèna sexi, sèm totes d'acòrdi, es magnific en Comte de Monte Cristo. Aquesta istòria es meravilhosa. Doncas se lo meritava lo Cesar de l'actor, lo public li a donat. E figuratz-vos que lo tipe que l'aguèt lo cesar de l'actor, l'aviái agachat la velha son film lo Roman de Jim, m'estrambordèt pas gaire e lo tipe, aviái l'impression de veire MossurPatata. Alara es un ròtle que valoriza un tipe brave que brave e aquò's una bona causa, que, malurosament, son sovent los missants, los mascles alfas, los omenasses missantasses, los malonèstes que pivèlan la societat e qu'interessan los realizators de film. E dins lo Roman de Jim es un bravàs qu'avèm, dels bravasses que degun ne parla pas jamai, ni dins los filmes, ni dins los libres, ni dins la vida "E l'autre? - Oc-ben tot parièr, totjorn tan brave." Fin de la convèrsa. Mentre que aguèsse batut sa femna, agut un accident perque aviá tròp begut, tirat sus un collèga caçaire e ben la convèrsa auriá durat plan mai. Emmèrdan aquel brave mond a venir pas apasturar la convèrsa. E lo personatge del Roman de Jim es un tipe brave que i a pas grand causa de li dire dessús. E es aquò benlèu tota la capitada del film e del jòc de Karim ai oblidat son nom e coma sèm pas dins los Quasèrns delCinèma e qu'avètz google, lo vos cercaretz son nom. Coralament. De còr e d'òc.
Cinc ans fa, aviái pres dos trens e un metro per rejónher l'Amorós dins son país per me far confinar amb el.
Sabiam pas de qu'èra un confinament, mas èri segura que lo caliá pas daissar solet l'Amorós, e que a èsser embarrats, tant val poder bicar de quora en quora, e que a poder pas sortir, tant val aver un jardin ont legir espatarrada dins un cadieràs. De rasons tan romanticas coma ieu.
Al trabalh, an expausat endacòm dins la decoracion d'un non-luòc voide un minitel. I crosi una collèga. Pas dins lo non-luòc voide, just a costat, aquí ont an amagat las doas fotocopiadoiras que foncionan totjorn perque son a costat dels tecnicians de las fotocopiadoras.
E estrambordada, un pauc tròp a mon gost, deu carburar a de causas illicitas o que te las donan solament amb una ordonància del metge, o benlèu las doas causas dins un cocktail malurós ; ieu preni de trescalan, me fa pas gisclar l'estrambòrd mas m'apasima los problèmas de femnas de mai de quaranta ans, viure tant per susar coma un ase sens pas res faire quand fa 4º de temps, quina injustícia de vida... me soi perduda, non?
E estrambordada, la collèga crida "as viiiiiiiiist, i a un minitèl!? ". Vòli pas imaginar çò qu'es quand es a gaudir. Que se ren que la vista d'un minitel li fa aquò de bon matin... Enfin, ela tanben a sos problèmas de femna de mai de 40 ans amb sos monta-davala irracionals. Ieu li fau coma responsa un bruch de singlar. Perqué far una frasa, aquí, a aquesta ora, aprèp son orgasme telematic, o pòdi pas.
E contunha.
- A ben tot lo monde se devon far de selfies de nostalgia davant !
- Ben non, n'aviam pas a l'ostal, objècte desconegut per ieu. (ok ai mentit un pauc, n'aviái tocat un al rectorat en 1997). Pas cap de nostalgia.
- A oè? Ben nosautres, n'aguèrem un tre qu'aquò sortiguèt !
- A ben tu veniás d'una familha.... -fau un gèste de la man "nivèl naut"- de l'elèit.
La drolleta de las annadas 90 vòl rebecar tot çò qu'a totjorn calat e aquò tomba sus aquesta paura collèga bravassa.
E aquela nècia, de contunhar :
- Non ! Mon paire s'èra crompat tanben un maquintòch. Sabes, l'arredondit.
Non, sabi pas.
- A ben, es ben çò que disi l'elèit.
E me cali. La reteni la drolleta de las annadas 90 que li vòl bramar dessús qu'avèm pas totes agut l'astre d'aver una familha rica, un paire geek e aimant, o un minitel, o una gameboy. Òc, ta colèra es legitima, mas pacienta un pauc, quand aurem 50 ans, levarem totes los filtres e aquò serà acabat d'èsser braveta, lor bramarem tot çò qu'avèm totjorn calat e lor bramarem l'astre qu'an agut eles. Lor escupirem nòstra colèra coma nos ploran sa nostalgia de drollets favorizats de la fin del sègle 20.
- Ben ieu aviái pas tot aquò.
A cambiat de subjècte en parlant de sos dròlles. Se sabiá çò que pensi del fach solament d'aver d'enfants e a quin punt val mai pas me venir ploriquejar a quin punt es dificil d'aver d'adolescents. Me cali. E li sortissi : "on n'est jamais trahi que par les siens."
Se'n va, nos disèm bona jornada amb lo sorire, en se pensant caduna que i a de jornadas mai polidas.
Romègui al mai dintre que sap pas çò qu'es es ela d'èsser transfuga de classa. Si, o sap, o aurà legit endacòm, mas sap çò qu'es de n'èsser, de s'o sentir al dintre e de trabucar dessús cada jorn.
Mas fotocòpias d'acabadas, la fau tanben la fòto del minitel, que vòli èsser de lor tribú.
Quand èri pichòta, i aviá doas categorias de familha : las qu'avián un Minitel e Canal + e la mieuna de familha.
Sabiái pas a de qué podiá servir un minitel, mas aquò marcava ben de n'aver un.
Sabiái pas de qué i aviá sus Canal +, mas se te criptavan los programas e se caliá pagar per l'aver, aquò podiá solament èsser meravilhós.
A la fin de l'adolescéncia, me calguèt far sai pas quina manòbra administrativa per Minitel, e coma n'aviam pas, me calguèt anar al rectorat. Aquò me semblèt pas brica polit ni intuitiu lo Minitel. Decepcion de las bèlas. Uèi encara, sabi totjorn pas de qué fasián lo mond amb son minitel. Me soveni de las afichas jaunas fluo amb una femna dessús "3615ulla", las vesiam pegadas de'n pertot. Ai ben comprés, un pauc tard, qu'èra una causa porcassièra... mas cossí se fasiá çò porcassièr amb un ecran sens color, sens imatge, sens son ? Alara, se sès un mascle de mai de 65 ans qu'anava far sai-pas-qué amb Ulla, explica-nos. #estudisociologic Benlèu èra un periòde meravilhós ont los òmes s'excitavan solament amb de causas escrichas?
E sus Canal, sabiái que i aviá un film porcassièr lo dissabte de ser, de rescontres d'espòrt e de films. Mai que mai de films, de recents, qu'èran al cinèma quauques jorns abans. Quand èri adolescenta, la sògra de mon fraire me passava de VHS de films que registrava sus Canal. 30 ans pus tard, me'n soveni encara, mercés a ela !
Lo minitel e Canal, aquò èra per lo mond que se podián permetre lo luxe d'aver un aparelh que servís pas gaire e una cadena de pagament a una epòca que i aviá solament 5 cadenas e totas a gratis.
La telé, l'agachi plan pauc. Quand partiguèri de l'ostal a 18 ans, quitèri d'aver la telé. E la tornèri aver la telé vint ans mai tard. E l'agachi totjorn plan pauc. L'Amorós agacha un pauc lo balon, ieu agachi un pauc lo rugbí quand i pensi, mas ara los rescontres que volèm veire son sus de cadenas de pagament. Soi pas una manjaira de serias, n'agachèri un parelh sus Arte, agachi quauques films a la demanda sus Arte totjorn e rai. De qué fariam sens Arte?
Me vos o cal avoar : fa quauques mes, aviái agachat per m'abonar a Canal, èra 40€/mes, me semblava ben tròp car per quauqu'un qu'agacha pas gaire la telé. Me fasiá pasmens lingueta e comptavi d'esperar la retirada per aver lo temps, o lo prene en tot cas, de demorar d'oradas a agachar d'imatges animats.
Puèi, fa un parelh de setmanas, un paure teleoperator expleitat me sonèt per me prepausar un abonament a Canal a mitat prètz. La drolleta de la debuta de las annadas 90 li respondèt plena d'estrambòrd dins la votz "a ben òc, soliiiiide".
Soi totjorn la drolleta de la debuta de las annadas 90 mas ara ai un salari, una carta blava e lo poder de decidir.
L'Amorós m'a fach present d'una mòstra intelligenta. Sabi pas ben perqué. Lo mond qu'an aquò, son lo mond que van córrer e que la maquina lor carcula sa vitessa, son percors, sa susada (figura d'estil : acumulacion). Ieu n'ai pas de besonh, perque córrer, ieu o fau pas, cal pas desconar. Mas ara, mercés a ma mòstra intelligenta sabi cada jorn que mon còr bat tròp lèu e que dormissi pas pro. O sabiái ja, mas ara, es l'objectivitat de la maquina intelligenta qu'o ditz. Morirai jove, fasètz-vos a l'idèa.
Rai.
La causa positiva de la mòstra intelligenta que còsta lo braç que i es acrocada dessús, es que me desrevelha d'un biais suau. Me vibra sul ponhet. E de pas pus ausir un bruch desagradiu que siá un bip bip, un bom bom, un tòm tòm , una lalalalèra, aquò me sauva lo revelh del matin.
Aqueste matin, la mòstra a vibrat qu'èri a me far chucar la popa drecha.
Èri dins un sòmi porcassièr erotic amb una femna. Una femna que coneissi. Non, vos dirai pas qual es, banda de curioses, daissem aquò al pati cerebral nocturn e a mos fantasmes venidors.
Aquò me confòrta dins l'idèa que l'Amorós serà lo darrièr. Perque dins la vida, es coma dins l'espòrt, cal demorar sus una victòria. Se cal arrestar en plena glòria. Acabarai mon eterosexualitat per aquesta relacion tan polida. Me li caldrà dire que son aucèl serà lo darrièr que me meti dins la man, dins la boca, dins la pachòla (figura d'estil : gradacion grossièra). Aquò li farà plaser, perque es un mascle e, o sabèm, son un pauc nècis los mascles.
Lo CAOC a engimbrat una campanha de publicitat que m'agrada fòrça : de frasas contrapublicitàrias coma "s'aprenes l'occitan , jamai poiràs pas parlar amb 300 millions de personas", "siá vintage coma nosautres, que parlam la lenga dels trobadors" "La Rosalía causiguèt zero cançon en occitan pel Piromusical". Las pòdes veire aquelas frasas sus la pagina Facebook del CAOC .
N'i a una que m'agrada encara mai que las autras :
