divendres, 12 d’abril de 2013

Ai capitat!



Lo tren de retorn, quicòm coma nòu oras.
Assetada.
Calada dins mon canton per associals.
I a plan de mond.
Pas a ne petar, mas pro de mond e pas pro de plaças.
Dins mon canton dels associals, un parelh, jove, ven s'assetar pel sòl a costat de ieu.
Ela, cagolassa que se la peta amb sas botassas, que deu faire d'estudis de drech o de finanças, charra de contunh. Parla que parlaràs : a sa trèva de tipe, a sa mamà, a sa tanta Agata, al telefonet. 
L'ausissi a travès los escotaires de l'Ipòd. 
A una votz grèva de fumaira. 
Deu èsser dau genre a fumar, a virar lo cap en tibant lo menton en se passant la man dins lo pèl. 
Parla fòrt. 
M'emmèrda.
Que parle a son tipe, a sa maire o al papa, rai, mas o poiriá far d'un biais mai … discret?
O al mens faire semblant.

La femna assetada davant ieu davala.

Trenta segondas aprèp, la conassa se lèva. Me parla en m'agachant drech dins los uèlhs - maaaa, coma n'a de grands d'uèlhs ! - en me demandant, plan aimabla, se pòdi anar sus un autre sèti per lor daissar la plaça a ela e a sa trèva.
M'anavi levar. A racacòr.
Inercia d'unas paternas tròp pesugas ?
Signe de la man, votz rauca montada de la caforna budelica  : « Avètz dos sètis de liures, alai »


Ai capitat de dire non.

Blanqueta !


2 comentaris:

Anònim ha dit...

Del matin o del ser ?

Anònim ha dit...

felicitacion!!!!