BD Portugal

Ai legit sens ne levar lo cap las dos cent cinquanta paginas de Portugal de Pedrosa.

Es una benda dessenhada un roman grafic que lo personatge principal, Simon, dessenhaire, en depression, va descobrir l'istòria de sa familha, el, felen d'immigrats portugueses, aquela familha plena "d'amor e de vergonha coma totas las familhas d'immigrats".

Lo prenguèri per asard a la mediatèca perque i aviá marcat "portugués" dessús e o regreti pas!

Mai d'un estil grafic, quina riquesa dins los dessenhs, una soscadissa vertadièra amb una evolucion al fial de las paginas, pas un moment ni una pagina ni una vinheta de tròp e tot plen de portugués dedins!

Me soi regalada.

Una òbra d'art, un cap d'òbra.

Uèi a Pesenàs

Uèi, a Pesenàs, a mon cuol metràs lo nas, i a Martròr, la fèsta dels mòrts.

Rendètz-vos a 7h davant la plaça de la Comuna!

La pagina Facebook de l'eveniment amb una vidèo de la banda anóncia que pòdi pas raubar de Facebook perque Facebook es una gorrina rachosa, alara vos meti la banda-anóncia de 2010, aquò farà :

Rendètz-vos a 7h davant la plaça de la Comuna!

(ieu serai vestida coma un podaire, que a Pesenàs, i fa un freg que pela dins aquelas carrieròtas!!!)

Figueres amb La Jefa e Pomponeta

Dissabte passat, anèrem a Figueres amb la Jefa e Pomponeta per crompar de tabat, de ricard e anar a las putas.
Lo programa èra pas complicat : crompas de tabat e de ricard e anar a las putas de matin puèi musèu Dalí de tantòst. 

Entre la sortida del supermercat e la dintrada del musèu, passegèrem per la ciutat. 
E crosèrem Sant Jòrdi qu'anava tuar lo Drac: 

 una estatua plan polida que lo mond s'i assetan dessús, que los enfants i montan dessús. M'agrada! 

Es polit aquel Sant-Jòrdi, tot musclat e mai que mai nus... Quin polit cuolet! 
Daumatge que i aguèsse un chewing-gum d'empegat :D 

Podiái pasfar lo verso sens far lo recto : 

Aquel blòg, totjorn tan fin e totjorn tant artistic... 




E, plan solide, la fòto de pès : 

Lectura d'Halloween

Coma me soi regalada de legir dins la nuèch del 31 d'octòbre al 1èr de Novembre Enclave de Philippe Carrese! 

Philippe Carrese, lo coneissètz, es lo tipe qu'a fach Malatèrra, que, a una epòca, èra THE solet film in occitan language (perque lo mond an pas de memòria ni de cultura, i aviá agut L'Orsalhèr plan abans, mas rai, val mai Malatèrra, al mens, i veses pas coma li copan los colhons a un ors). 

Philippe Carrese es un dels noms de la cultura a Marsilha. Rai, nos en cagam, sèm pas de Marsilha e ai pas cap legeire marsilhés.

Philippe Carrese es tanben lo realizator de Cassos, qu'ai totjorn pas vist, qu'es pas en locacion sus Itunes, que la mediatèca l'an pas e que lo DVD es tròp car, restriccion budgetària rigorosa ma paura Luceta. 

Philippe Carrese es mai que mai un putan d'autor. De libres d'eles, ne legiguèri quatre. M'agrada son umor. Sos libres fan pensar a Izzo un pauc (un pauc). FAguèt tanben de libres per la joinessa que lo parelh que legiguèri m'agradèron (ops, fa sièis libres alara!). Rai, soi pas una experta de literatura joinessa.

En general, sos libres, e ben son coma los d'Izzo (lo deu conflar d'èsser comparat de longa al paure Izzo): un encastre marsilhés, una situacion que fa pas rire amb tot plen d'umor dedins. 

E ben Enclave es pas brica aquò! Es completament diferent de çò que fa de costuma. M'agrada quand lo mond sortisson de çò costumièr. Es pas evident quand as un biais, e que marcha, de far quicòm mai. (soi a i perpensar pel blòg, n'ai mon confle de far parièr dempuèi sèt ans!).

En mai de sortir de son biais de faire costumièr, lo tipe se risquèt a un genre subreescrich e subrelegit : los camps de concentracion. Francament, quantes libres, films, documentaris, ficcionats o pas, nos sèm engolits sus aquò ja? E ben capitèt de far original. "Ils sont partis ce matin" es la primièra frasa. Los nazis an daissat lo camp a tota zuèrta. Los presonièrs del camp sortisson, ensucats, estabosits, palficats. Sabon pas, comprenon pas. Mas aquel camp perdut dins una montanha cubèrta de nèu, es ligat al mond per un pont que los Alemands i an fotut de dinamita. Lo mond son liures... mas empresonats geograficament dins de son camp.

E ieu, m'agradan los huis clos en literatura. M'agrada aquela tension que crèa. M'agrada de veire cossí lo mond van evoluir. 

E Enclave, a despart d'èsser plan escrich e plan montat, nos mòstra aquò : cossí un tipe, presonièr entre los presonièrs, va prene lo poder fins a n'establir una autra de dictadura e cossí los autres, tucles o nècis, lo seguisson. Sulpic, pensam a La bòria dels animals de George Orwell, solide. L'istòria es contada per un dròlle de tretze ans qu'escriu tot çò que se passa al fial dels jorns, enfin, lo dròlle de tretze ans vengut vièlh. Vos vau pas contar la fin, è. En tot cas, lo començatz e lo daissatz pas fins a la fin lo libre!

Publicat per Plon en 2009, coma còsta un braç perque es pas sortit en pòcha, lo podètz prene a la mediatèca. 

Una vidèo de l'autor que presenta lo libre: 

Philippe Carrese présente Enclave par blogsdeplon

Lo site de Carrese : philippecarrese.com

Webdocumentaris

M'agrada aquel biais novèl de far de jornalisme e d'agachar la tele : lo webdocumentari.
Es coma un reportatge video levat qu'as a l'entorn tot plen de causas autras que pòdes anar veire se vòles e que completan lo reportatge "principal". Ai pas la television e amb aquò, me manca pas brica! Dos exemples legits e vistes recentaments :

- Duce Vita, un documentari sul vilatge ont es enterrat Benito Mussolini, lo Lorda dels fascistas. L'orror. 

- Alma, hija de la violencia, o cossí voldràs pas jamai anar faire un torn a Guatemala o cossí l'expression espanhòl "de Guatemala para Guatepeor" pren tot son sens. Legeires sensibles, mèfi!

Memòria d'immigrats

Prenguèri a la seccion "sociologia" de la Mediatèca de Chicago lo DVD Mémoires d'immigrés, l'héritage maghrébin de Yamina Benguigui (que, en la googlizant, ai descubèrt qu'èra la meteissa que la qu'es al govèrn, de còps que i a, soi completament tònia). Es un documentari compausat de tres capitols d'un cinquantenat de minutas cadun : "los paires" que parla dels primièrs immigrats magrebins, "las maires" que rejonhèron "los paires" quand se metèt en plaça lo regropament familial e "los enfants", la famosa segonda generacion. Testimoniatges, emocions, explicas. Un documentari fòrça interessant. Benlèu lo coneissètz ja que data de 1997 (òc, ai tres trins de retard mai!), mas se lo coneissètz pas, agachatz-lo. Es tanben de mostrar a totes los freules de l'opinion politica que pensan que "d'arabs, n'i a tròp". Benlèu qu'aquò los farà soscar. 

Rai aquí parla dels arabs, mas es un testimoniatge de totes los qu'emigran...
De qué chifrar un pauc.

Agachable sus Youtube, trobable dins totas las mediatècas : 

Puèi que i soi, vos tòrni metre lo ligam del trabalh de memòria que faguèt tanben la region Lengadòc-Rosselhon suls immigrats espanhòls e suls carbonièrs que ne vos parlèri. 

Mòrt aqueste matin, vaquí de qué ne vira...

Un pauc d'umor negre e d'informacion per aquesta sason plena de cementèris : 
Thanatorama.com

Falhas espacio-temporalas

Dempuèi dimenge passat, sauti entre las falhas espacio-temporalas.

L'ordenador s'es mes a l'ora tot solet (l'aimi).

Lo revelh dins la cambra es a l'ora anciana.

Lo relòtge de la sala de banhs, me'n cagui, l'agachi pas, que, dels cagadors, i vesi pas l'ora, a de qué servís d'i aver un relòtge se lo podèm pas agachar quand sèm a cagar? Rai. Mas botèri lo relòtge ont i aviá ja un clavèl. 

Lo telefonet es a l'ora novèla, la de la gara, la sola, la vertadièra, la que compta.

Lo micro-ondas a un sistèma orari diferent qu'es ni en basa 12 ni 60, mas de còps que i a, coincidéncia urosa, te ditz l'ora coma cal. Mas sovent, es free-style dins son biais de far virar lo relòtge.

L'ipòd es a l'ora, sabi pas se s'es actualizat tot solet o s'es que l'aviái pas passat a l'ora estivala.

La veitura es a l'ora anciana.

Per çò qu'es del relòtge de la cosina, es pas jamai estat a l'ora : abans recuolava d'un vintenat de minutas... supausi que ara deu avançar de quaranta minutas, es aquò? 

Tot aquò va pas adobar ma ponctualitat legendària.

Soi pas jamai dins los bons còps

Un article dins Liberation suls blogaires que ganhan tot plen de causas e mai que mai d'argent mercés a son blòg.

Pffff, pas degun me manda d'iFòns, de Cds, de libres, de perfums o d'Ipads, e mai minis, per ne parlar. 

Rai, contunharem aital e cromparem pas de bòria :)

Seguida e fin de cossí manquèri morir de freg

Dimenge, manquèri morir de freg. Tot lo mond se'n caga mas ieu èri amb quatre tricòts, tres caucetas, los gants e lo plumon sul cap, en mòde igloo. E romegavi grèu. Podiái pas solament plorar que las lagremas se me congelavan sus las gautas!

A mon ostal chicaguenc, ai lo caufatge central, de gas, amb de radiadors dins cada membre de l'ostal. 

E l'estiu, quand o volguèri tot destapissar (ieu e mas idèas...), me calguèt desmontar los radiadors per levar la tapissariá afrosa que i aviá darrièr. Los caufatges son mai vièlhs que ieu, son de fonda e pesan un ase mòrt. Lumbago actitud. Per los levar, los cal desbrancar. 

Per los endecats de la vida coma ieu, vos expliqui lo principi del caufatge central : es un circuit d'aiga que passa per de tudèls e que passa al dintre dels radiadors, l'aiga se passeja : va d'un radiador a l'autre sens doblidar de passar per la caudièra, se passa pas per la caudièra, serà pas cauda, segur. Es lo principi de la caudièra : te caufa l'aiga que aprèp anarà dins tot l'ostal. Doncas quand desmontas los radiadors en fonda per destapissar darrièr perque siás una maniaca psicorigida, te los cal desbrancar dels tudèls d'arribada e sortida d'aiga, te los cal joslevar, es aquí, te cal aver Hulk dins tos amics intims, que son pesucs perque son de fonda e en mai d'aquò son plen d'aiga que pas degun t'o aviá explicat que sus la caudièra i a un boton "vidange" que o vuèja tot. Rai. 

Doncas, al mes d'agost, vuegèri tot aquò, tornèri tot aquò a sa plaça, e fai tirar Marius. E tot de long, ma maire que legissiá lo MidiLibre mentre son amorós e ieu eriam a trabalhar, nos disiá "ieu o sabi far, i a lo meteis sistèma en cò de la Mamet". E de me far la leiçon "te cal purgar, te cal levar l'aire, sequenon caufarà pas plan". E d'afortir mai : "ieu o sabi far, i a lo meteis sistèma en cò de la Mamet". Un jorn o vos explicarai mai en detalh, ma maire dins la vida, en mai de legeira fisèla de Midilibre, es inspector de las òbras acabadas. 

Dimenge, en tota logica, li telefonèri a ma maire :

-Alò mamà? Marcha pas la caudièra, cossí fau? 

- E ben aluca-la.

- Ben òc mas marcha pas.

- A ben sabi pas. La de la mamet es tota electronica. 

E aquí bramèri genre "nos emmerdères tot l'estiu a nos dire que en cò de la mamet es parièr, e que tu o sabes tot, e ara o sabes pas?!?!?! Mas aviás pas que de te calar mentre eriam a los levar aqueles radiadors de mèrda!!!"

Per me calmar, sortiguèt son joker "aspasquededemandaratonvesin,ilestcharmantcethomme", de dire d'un buf, en una sillaba, sens respirar. Çò que me faguèt bramar mai, que lo vesin es pas a mon servici e tant que bicam pas ensem, li pòdi pas tot demandar aital.

Aviái cramat la carta "mamà". 

Me demoravan las cartas "petaça-te soleta", "lo vesin", "morir de freg", "lo caufagista".

Prenguèri la primièra carta. Anèri al mini-supermercat tot nòu qu'aviá dubèrt la velha, dubèrt cada jorn, mai que mai lo dimenge. Crompèri de luquetas. Que n'aviái solament pas de luquetas dins aquel ostal. E amb una sola luqueta dels quatre paquets crompats, capitèri d'aver una flama dins ma caudièra.

A ben èri contenta ten!

Mas aquò caufava pas.

Prenguèri la tresena carta "vida de mèrda, vau morir de freg", perque la quatrena carta, un dimenge, còsta tròp car, tot en me dire ma devisa de procrastinaira optimista "deman, farà jorn".

Diluns. Fin finala, prenguèri la carta "vesin" qu'es mens cara que la carta SOS caufagista.

- Alò lo vesin? Es Melania. Anatz plan?

- Òc (un "òc" genre "de qué li arriba encara?")

- Per asard, la sauriatz pas faire foncionar ma caudièra?

Lo tipe s'escacalassèt, diguèt "acabi mon cafè e arribi".

L'aimi.

Aquel tipe es un gentleman coma ne fan pas mai. 

Las doas minutas per acabar son cafè me bastèron pas per faire de bandieròlas "Vesin, t'aimi", ni per cargar mon vestit de pompomgirl per li faire una coregrafia "I can't stop loving you". De tot biais, tan melhor, qu'èri pas despilada, nimai dochada (mèrda ,fasiá freg! M'anavi pas dochar dins aquela sala de banh ont fasiá - 48º!!!! ). Puèi, compren pas l'anglés lo tipe.

Comença de me tocar la caudièra (òc, pas que la caudièra), de dire que tot sembla normal. 

- Pòdi agachar los radiadors?

- Segur, podètz agachar tot çò que volètz! (compren pas las indirèctas aquel con)

E aquí, demòra perplèxe e tròba lo problèma : quò's la fauta de mon desmontatge estival. Cal tornar botar en marcha lo circuit e aquò, val mai o far far per un professional, que el o a agut sabut, mas ara n'es pas segur, e vòl pas faire una conariá. A ben ok, telefonarai a un professional deman. Òc, val mai.

Charram un moment.

Se'n tòrna a son ostal e lo granmercegi tant e mai.

E vaquí qu'arriba lo Gentleman de las Vacanças que li agradava pas gaire l'idèa que faguèsse freg a mon ostal. 

Arriba, agacha la caudièra amb son aire colhon.

"De qu'es aqueste boton?" e sens esperar la responsa, apuèja dessús.

Ò 'fant, èra lo boton d'Hiroshima, l'explosion, lo fuòc, lo despegatge de la caudièra. 

Doas minutas aprèp, fasiá 20ºC dins totes los membres de l'ostal. 

Lo primièr que fa una remarca desagradiva sus mon incapacitat a apuejar sus un interruptor plaçat a cinc centimètres de la caudièra es fòrabandit dau blòg.