Confiteor

L'autre jorn vos anonciavi qu'aviái començat mon futur bestseller.

Çò que vos ai pas dich, es que mon bestseller, lo volguèri escriure per ganhar d'argent.
Oè, soi venala. 
O paura. 
O los dos. 
E entre trabalhar mai per ganhar mai, ganhar al lòto e escriure un bestseller, causiguèri l'opcion mai aisida. 
Mas per ganhar d'argent amb un bestseller, lo cal escriure al mens en francés. 
Alara mon bestseller, lo comencèri en francés.
Aviái las idèas, l'estructura, los capitols, aviam tot preparat amb La Jefa e Pomponeta.

Escriguèri 4 linhas.
Puèi pas res.

Sosquèri.
Piquèri quatre còps sus Enter.

Tornèri legir.

Me levèri.
"È, ai escrich 4 linhas ja".

I tornèri.

Pas res.
Pas res.
Pas res.
Lo nonres.
Lo cursor que parpadeja dins l'immensitat de la pagina vuèja.

Alara, las 4 linhas ja escrichas, las metèri en occitan. 

E la seguida venguèt. 

Ara, ne soi a la pagina 22 de mon bestseller.

Rai, ganharai pas d'argent.

Tròç de vida - 001

Damian arriba que ranqueja. Es polit. 
Lo pel cort.
La saca d'espòrt sus l'espatla.
Musclat.
Pas tròp grand. 
A un fisic perfièch. 
Soritz. 
A ieu, a la vida, a la situacion.

A mancat lo TGV que lo deviá menar a Marselha.
S'es fach enganar per los contraròtles de securitat que t'an fotut ara a la gara de Sants per los trens transfrontalièrs. Ara, i fan coma als aeropòrts. Te disi pas la mèrda.

Ven a Barcelona que i a son amorosa.
Es espanhòla l'amorosa.

El parla pas espanhòl.
Ela parla pas francés.
Mas se comprenon.
Comprenes lèu que fan quicòm mai que parlar aqueles dos.

Es pompièr.
Te ven un jòc de mots porcassièr mas te calas.

T'explica la vida de pompièr. 
A Marselha, coma a París, son considerats coma militars. 
Te confirma çò que sabiás ja: l'armada, asiras aquò.

Va a l'escòla dels pompièrs deman de matin. 
I deu èsser a 5h30.
Sortissèm de Barcelona a 22h. 
Dormirà pas gaire lo pichon.

De longa es a mandar o a recebre de messatges sus son telefonet. 
Deu èsser l'amorosa que languís.
Fa d'estudis l'amorosa.
De qué?
D'estetica.
Mancas de t'escanar de l'escacalàs que retenes. 

Quand ven a Barcelona, visita pas grand causa.
Fòra las caunas epiladas vòli dire.

E manda que mandaràs, recep que recebràs, lo telefòn quita pas de s'alucar dins la nuèch de l'auto.
Profièchas de l'autorota drecha per agachar de coa d'uèlh l'ecran del telefonet. L'amorosa li manda de fòtos. 
Es polida coma una cagòla fotoshopada.

Aprenes qu'en mai de sos estudis d'estetica, trabalha dins una discotèca.
Te dises que val mai cambiar de subjècte, començariás de venir sarcastica e aquò's pas bon per tos comentaris sul sit de blablacarreja.

Ara dormís.
Ben òc, o sabes ben, los mascles, quand an los colhons de vuèges, an la sòm que los emplís. 

La nèbla espessassa del delta d'Aude, la sòm espessassa que te pica los uèlhs, sabes pas tròp de qu'es pièger, urosament que las linhas blancas son aquí. 
Siás a avançar a 50km/h dins una nuèch blanca e te veses pas avançar. 
Tot es blanc. 
E l'autre que dormís.

Sa maire es a l'esperar a Besièrs, es venguda de Marselha per que lo pichon siá a l'ora a l'escòla. 
Son 2h del matin quand monta dins l'autò de la mamà.
Serà a l'ora a l'escòla.
Lo puniràn pas. 

Te dintras a l'ostal.

Sul sèti, lo pompièr a oblidat son briquet del Barça.

del fotbòl e dels principis

Corneille, sauva-me! 
Figura-te que Zidane, Zizon, mon Zizonet, lo tipe polit de Marselha, lo dels uèlhs tendres e e de la votz tròp raaaaaaaaa, macarèl de dieu, figura-te que ara farà l'entrainaire del Real Madrid !
De M A D R I D.

Mas mila dieus, soi del Barça ieu!!! 
De qu'es aqueste plan merdic? 

Oè, Corneille, o sabi, me vas dire que fa moment qu'o sabèm qu'es del Madrid lo Zizon, que i foguèt jogaire, que ara i rabalava coma conselhièr, son dròlle i jòga, patin cofin. 
Mas ARA, entrainaire, aquò's mega oficial coma posicion!

E se lo Madrid ganha lo Barça... serà sa fauta !!!

Corneille, sauva-me! 

Vòts

Ongan, aquò m'a petat, escrivi de cartas de vòts. 
O aviái agut fach...
Aviái mon repertòri amb totas las adreiças. 
Cada annada, crompavi las cartas de bona annada al tabat del vilatge, èran pas gaire polidas, de causas dauradas, vèrdas, o rojas, "meilleurs voeux", "bonne année" escrich dessús. Rai, es l'intencion que compta. 

Puèi internet, l'email, los SMS, Facebook. Rau, un pauc coma totes, quitèri d'escriure amb un estilò sus de papièr.

Ongan, ai trobat l'estilò. 
Ai crompat quauques cartas, de polidas, de fotografias del país, de cartas caligrafiadas. 
Mas l'ai pas mai mon repertòri.

Escrivi.

Un mot mai o mens long, mas personalizat a cada còp.
Pensi a la suspresa e al plaser de la persona quand recebrà ma carta. 
Pensi al temps que se susprendrà lo temps de legir ma carta.
Pensi al risolet que se dessenharà sus sas bregas.
Pensi a çò que dirà dins la jornada o l'endeman "ai recebut una carta de vòts". 
Qual pòt dire aquò a l'ora d'ara ?
Pas ieu.


Quand èri a escriure a ma grand, la primièra carta qu'escriguèri ongan, me diguèri que la letra manescricha, aquò manca crudèlament d'intimitat. 
Sabi que mas tantas la legiràn ma carta, me geina pas, mas quand meme. 
Tot lo mond pòt legir una letra que rabala, e mai las que rabalan pas. 
E quand crèbas, te lo pòdon legir ton corrièr.
Pensi a totas las correspondéncias qu'avèm dels escrivans. Una letra escricha per un òme, una femna, per quauqu'un mai. Una comunicacion intima entre doas personas. E nosautres, bim, las podèm legir, agachar la caligrafia, se trufar de las errors, comentar lo fons, las publicar per ne far profechar lo mond entièr e tot aquel mond que legís l'intimitat d'aquelas doas personas qu'avián pas previst aquela veirina. 
Plan segur, degun publicarà mas cartas de vòts a ma mameta o a mas tantas. Mas quand meme.
Benlèu que mon conàs d'oncle la legirà tanben. A ben oè, causisses pas los uèlhs que se pausan sus ton escritura. 

Sabi pas se l'assumissi aquela exibicion non desirada.

Vertat qu'aquò arriba pas amb l'email. 
Pas degun te pòt legir lo corrièr electronic quand siás mòrt. Nimai quand siás viu.

Tè! Aquela empega! 
L'email tan freg, tan pauc tocable, seriá lo mejan de comunicar mai intim?

Bona annada!

Cars legeires vos desiri a cadun de vosautres una plan bona annada, plan granada ! 

Nos desiri de tornar trevar aqueste espaci qu'avèm totes un pauc abandonat. 
Rai vosautres l'avètz abandonat perque l'ai abandonat primièra...


Sabètz, pendent las vacanças de Nadal, faguèrem una residéncia d'escritura a l'ostal de La Jefa e Pomponeta. 
"Residéncia d'escritura" es lo nom pompós que trobèt La Jefa per nos amassar totas tres a parlar, legir, manjar, dormir, charrar, rire, manjar e a un moment faire de mots crosats, jogar al Trivial e escriure tres conariás sus un document Word mièg vuèg en te levar cada cinc minutas per anar pissar o per dire "ai ja escrich 4 linhas", "e lo fasèm lo vespertin?"

Tot aquò foguèt de grands moments. 
Un dels moments importants foguèt lo sopar del diluns. 
Important per doas rasons: La Jefa aviá fach un caçolet a tot petar (ahahah) e aviam convidada LaSuperbèla qu'es una persona qu'aimi fòrça e que correspond per ieu a un ideal femenin: cultivada, artista, polida, sensuala, generosa e poparuda.

Tot aquò per dire qu'ai un pauc soscat a l'escritura. Amb La Jefa e Pomponeta, aviam trobat una idèa geniala per mon futur best-seller, aviam los capitols, lo contengut, tot. 

Bastava de l'escriure. 

E aquí, pecaira, que d'alas! 

Puèi aquò venguèt. 

Mas me mainèri que çò qu'escriviái èra dins l'estil d'aqueste blòg. 
Sabi pas escriure quicòm mai, sabi pas escriure amb un estil diferent, sabi pas escriure de tèxtes tròp longs. Sabi pas dintrar dins de frasas descriptivas. Sabi solament pas escriure un paragraf de mai de quatre linhas.
O benlèu que vòli pas. 

E quand arribèri a la setena pagina, me demandèri se lo legeire lo podiá téner aquel estil d'apnèa sintaxica, d'apnèa del detalh e d'estofament suggestiu. 

Arribèsse a escriure un centenat de paginas, al cap de quantas paginas lo legeire
l'escampariá lo libre en se dire qu'aquò lo confla, qu'aquò l'alassa, qu'aquò's totjorn çò mème?

Del còp, quitèri d'escriure. 

Lectura nadalenca

Dix idées bizarres sur la vie religieuse es un dels libres qu'ai legits pendent las vacanças de Nadal entre un molon de policièrs.
L'ai legit perque es cortet (70 paginas) e qu'es una amiga que l'a escrich.
"Quand j'ai appris que 2015 allait être l'année de la vie consacrée, j'ai pris cela comme un défi. Pourquoi ne faire quelque chose sur le sujet, quelque chose de simple et un peu décapant?", aquò dubrís lo libre. Aprèp, avèm dètz capitols, dètz subjèctes, que religa la vida religiosa a la vida e a las interrogacions de cadun. "une famille recomposée", "les religieux ne sont pas des religieux", "génération Y: une chance", "argent, sexe et liberté ou la difficulté d'être un rosier dans une vigne" ne son d'exemples. 

De l'oreta de lectura que passarà plan lèu, ne sortiretz contents e curioses. Lo mond que seguisson la dralha de se dedicar a la religion, son pas que nòstre rebat exagerat, amplificat e benlèu devancièr. 

Los amics, aquò te permet de'n descubrir de causas novèlas! 

:)


Lo podètz crompar en linha! 

E de nòvas del vesin, ne volètz ?

Vos sovenètz de mon vesin que ne vos parlèri tant? 

Sabètz lo qu'a un eslip e un pijama vèrd afrós? 


E ben figuratz-vos que las causas an cambiat! 

Los eslips, los vesi pas mai. 
O a quitat de ne cargar o los amaga plan sus la còrda per pas que los vegèsse. (aquò's viciós!)

Per lo pijama, e ben lo pijama vèrd a de-sa-pa-re-gut. 
Tòrni dire:  pijama vèrd de-sa-pa-re-gut.

Aquò's un drama per ieu.

L'a remplaçat. 

Ara sus la còrda, te vesi secar un polit pijama normal, negre. 


Quand vesi secar la bugada del vesin, vos disi pas la decepcion a cada còp.



Dau còp, me pausi de questions... per explicar aqueles cambiaments...
Primièra teoria: legís mon blòg.
Segonda teoria: ai desparlat, un moment d'inatencion, e bim, li diguèri.
Tresena teoria: a remarcat mon agach de caçaire tucle sus sa còrda e se mesfisa.


Sèm pas dins un libre de Ganhaire, mas seguirem l'afar !

Bon Nadal !

M'agradava d'anar d'en pertot dins l'ostal e de furnar.
Rai que quand i a pas qu'una tele a l'ostal e que ne siás la telecomanda, te trissas lèu dau salon.
Aviái l'astre de viure dins una gara de vilatge, al primièr estanci.
Lo plan-pè èra la gara, ont ma maire vendiá las bilhetas, la sala d'espèra, un membre qu'ai totjorn pas comprés de qu'èra, mas s'i vesiá la tèrra  un vintenat de centimètres jols malons e aquò me fasiá un pauc paur que m'imaginavi que i aviá de ratas a bodre (e i èran, aquò's segur!) e un membre bèl que lo fasiam servir de talhièr, de cava e mai i aviá lo congelator dedins. 
E las vacanças, lo dimècres e la dimenjada, coma aviái de parents que se preocupavan pas de me marcar a d'activitats extraescolaras per far de ieu una adulta equilibrada, cultivada, esportiva e dubèrta, me las trobavi soleta las activitats. E l'activitat mai bèla qu'aviái èra de furnar. Furnavi dins los tiradors del bufetàs del salon, que t'i aviá un bordel aquí dedins! Mas sonque quand i aviá pas degun dins lo salon, que sequenon, fasiái telecomanda. Furnavi dins l'armari de mos parents e mai dins la cambra tota. La cambra de mon fraire, l'auriái plan investigada mas m'i daissava pas dintrar e de tot biais pudissiá qu'engaronava sa tuta. Alara davalavi. Fasiái lo tipe qu'espèra lo trin dins la sala d'espèra. Tocavi los papafars dels oraris, los papièrs per la carta Kiwi. Dubrissiái los cartons, los tornavi tancar "aquí i soi pas passada", descubrissiái, legissiái lo libre dels comptes que teniá ma maire per la sncf. Passavi lo temps. Mas çò que m'agradava mai èra d'anar dins aquel membre fosc dels contravents totjorn tancats, que i aviá un rambalh sens nom mas plen de posca. I aviá lo congelator, mas lo dubrissiái pas, qu'aviái paur de tombar dedins, segura que mon fraire m'aurà contat qualque salopariá d'enfant que sos parents an congelat... Los fraires bèls, te dison qu'es per aparar los pichons... te cresi! mon fraire ieu, m'espaurugava a me contar de salopariás de Dòna Blanca o me fasiá telefonar al Paire Nadal per li comandar de putas. 
Dins aquel membre fosc e poscós, i aviá los otisses de mon paire, Oedipe oblija, aquò ne fasiá un luòc benesit. I aviá d'armaris bèls, nauts fins al plafond, que te prenián tota la paret. Los dubrissiái totjorn e agachavi çò que i aviá. Las causas cambiavan pas gaire, mas quand siás enfant, la repeticion, aquò deu ajudar. 
E dubriguèri l'armari. 
La primièra pòrta.
E aquí te vegèri de jòcs. 
Tot plen. 
Entre eles, lo tan desirat Docteur Maboul e un Quiest-ce?
Ne demorèri bocabadada. 
Aviái trobat un tresaur!
 Montèri lèu al primièr per dire a ma maire qu'aviái trobat un tresaur. Oè, quand tròbi un tresaur lo partatgi ieu. 
"Mamàaaaaa, ai trobat tot plen de jòoooooocs" cridèri estrambordada. 
Ma maire demorèt muda. 
Mon fraire que (ja a l'epòca) èra un conàs me faguèt trufarèl "ben oè, colhassa, son tos presents de Nadal". 


Mon fraire tuèt lo Paire Nadal.
Lo Paire Nadal, es mon fraire que lo tuèt. 


Se cercatz l'assassin, ai son nom, son adreiça, digatz a la gendarmariá de me contactar, dirai tot çò que sabi. 

28 ans aprèp, me disi qu'es ben per quicòm se deman, mos vesinòts trobaràn dins mon salon, entre autras causas, un Docteur Maboul tot nòu.

(e òc, plan solide que i ai pensat a crompar las pilas tanben! )

Vincent (lo) Limbèrt

Lectura estivala legida aprèp la lectura estivala: Marevà o lo lagui de l'iscla de Jòrdi Peladan

L'autre jorn, vos parlèri del darrièr libre del Jòrdi Peladan Merièm o la botelha dins la sabla e vos disiái que teniam aquí un concèpte de "club dels cinc" en occitan. 
E ben, pas degun me diguèt que i aviá un episòdi anterior a Merièm o la botelha dins la sabla! Aquò's Marevà o lo lagui de l'iscla que legiguèri pauc aprèp e que poiriam veire coma la primièra pèira d'aqueste club dels cinc occitans. 

Es un libre que passèt un pauc desapercebut, per pas dire que n'ausiguèrem pas brica parlar. En tot cas, ieu n'ausiguèri pas parlar. 
Aquel d'aquí, sus la quatrena de cubèrta, es plan presentat per un roman per adolescents. 
I fasèm la coneissença de Marevà, la que vendrà la cap de la chorma CLub des Cinq dins La Botelha dins la sabla, una adolescenta plena de questions, abalida per una maire taiciana e per un paire adoptiu blanc, amb la preséncia estranha d'un òme que la ven veire jogar al balon. Es plan mens Club des Cinq que Merièm o la botelha dins la sabla, mas ne dessenha la seguida. Auretz ben remarcat l'estructura dels títols pichòt nom + jostitol que nos dubrís benlèu una seria de libres (çò qu'a l'IEO edicions an pas comprés qu'an oblidat lo pichon nom dins lo títol sus la cubèrta #borricòts), en tot cas, o espèri. Coma tot libre de Peladan, la lenga es plan bona e es de bon legir, aurà pas lo Prèmi Nobèl de Literatura amb aquò, mas aquò se legís plan.
Es una version bilinguä, coma la màger part dels libres publicats per l'IEO Lengadòc. 
Regretarem que i aja pas una mencion vesedoira "literatura joinessa" dessús e que la causida de la cubèrta, abstracto-colorada, siaguèsse benlèu pas una capitada per un roman joinessa, rai !

M'agradariá d'aver lo punt de vista del public-cible, mas ai pas aquò jos la man.

Jòrdi Peladan, Marevà o lo lagui de l'iscla, Edicions IEO Lengadòc, 2013