Sine die - Jorn 3

Uèi, votam per las eleccions municipalas.

Uèi, soi assessora de mon burèu de vòte. 

Uèi, vau èsser en contact amb de centenats de personas.

De centenats de personas que la màger part votaràn per l’extrèma drecha. 

Del còp, trantalhi. 

Anar, o i anar pas? Trantalhi pas, i anarai. Que cal mostrar al president del burèu de vòte, qu’es tresen o quatren dins la tièra del conse d’extrèma drecha, que l’esquèrra es aquí. 

Trantalhi entre metre una masqueta de proteccion o pas.

Sabèm que la masqueta protegís pas se lo mond te tossisson dessús. Mas protegís lo mond se ieu tossissi.

E fa doas setmanas que tossissi.

Òc, la metrai pas la masqueta, me tossirai pas dins lo coide, de tot biais, soi pas pro sopla per aquò far. Lor vau tossir dessús a aqueles 75% que vòtan per l’extrèma drecha e que li fan de selfies e de potons al conse quand passeja.

E los 25% que vendràn votar per quicòm mai que l’extrèma drecha, pecaires?

Domatges colaterals !

Sine die - Jorn 2

Dempuèi dijòus que lo President a anonciat la barradura de las escòlas (que son nom siá santificat!), es la panicassa dels parents a l’idèa d’aver sos dròlles a l’ostal tre diluns per un temps indeterminat.

Explicatz-me, los parents, vos sètz reprodusits per aver l’astre de metre vòstras putas de dròlles a l’escòla? Èra aquò la tòca de la reproduccion? Èra aquò que vos fasiá pantaissar? “mon dròlle , oòòòòòc, mon dròoooolllle, annaràaààààààà a l’escòòòòola” Giscle. Raaaaaaaa.

Me trachi que fin finala, los parents asiran pas los ensenhaires per sas vacanças. “oè, los pròfs sètz de longa en vacanças”. Non, asiran los ensenhaires pas perque an mai de vacanças qu’eles, que non pas! Mas perque, regularament, lor gardan pas mai los dròlles. Asiran los ensenhaires de pas mai prene en carga lors enfants. Los parents asiran los ensenhaires perque los obligan regularament a assumir sa conariá de s’èsser reproduches, los obligan a assumir d’èsser parents ! 

Soi pas de marrida fe, vos parli pas del mond que dison que serà complicat d’assumir teletrabalh e enfants a l’ostal, mas ben de los que se demandan cossí van faire, van subreviure amb los enfants a l’ostal H24, sèt jorns a la setmana. Sabon pas qué faire de sos dròlles, sabon pas èsser parents.  Qué te cresiás? Que d’aver un dròlle èra de lo far gostar, sopar, de lo metre davant la tele/la tauleta/lo jòc vidèo e al lièch? 

Mas ne caliá pas far de dròlles! Aviás la causida per ne far pas : sodomia, abstinéncia, sega, autofellacion. T’ o disi de solucions, n’i a mai que de liquid antibacterian dins los espitals.

Quand vesi la reaccion dels parents, compreni perque avèm dempuèi quauques annadas d’escolans abestits. Es pas sa fauta. Pauròts, n’an pas de parents, t’an de genitors colocataris. 

Aquò's n'es una de descobèrta sociologica ! 

Nos cal ab so lu da ment reprene lo libre de Bordieu La reproduccion : elements d’una teoria del sistèma d’ensenhament.

Sine die - Jorn 1

Uèi, de tantòst, deviái aver un acamp al trabalh. La màger part dels participants an escrich que poirián pas venir, qu'avián sos dròlles de gardar. 
De tot biais, de qué far d'un acamp la velha d'una clavadura longa sens data de reobertura? Tant val lo far quand tornarem, serà mai util.
Se tornam.
Benlèu d'unes de nosautres auràn crebat entre temps ?

Cresètz que ne farem una de ceremonia al trabalh d'omenatge als collègas mòrts del colhonavirus ?
"Soven-te coma tossissiá."
"Aviái assistit a un acamp amb el la setmana de la barradura". 
"Soven-te coma èra brave."
E tu, gausas pas dire qu'èra un pauc puta totun.
Rai, ai agut lo bon gost de pas pausar la question en responsa als emails d'anullacion. Ai pas respondut. De tot biais, aviái pas respondut que i seriái a aquel acamp.

Uèi, de matin, deviái aver un acamp associatiu amb mon tresorièr clavaire preferit.
E ben avèm fach coma de costuma : trabalham un bocinon, chapam coma de capelans e charram coma de putas sens practica. Puèi anam caminar un pauqueton, istòria de nos donar bona consciéncia aprèp tot lo gras d'engolit. E aital fau de fòtos per Facebook per mostrar al mond que ma vida es magnifica e que son de conasses de pas faire #10000passes per jorn.

E coma a cada còp qu'ai un acamp amb lo clavaire, passi en cò de la maire. Que segon lo President Macrolhon deuriá pas mai sortir de l'ostal. En mai d'aquò, es enraumassada. Puèi l'espitalizèron la setmana passada. Durarà benlèu pas coma los impòsts.
Alara, brava filha que fa çò que cal, li ai demandat se me li caliá far quauques crompas. 
E de qué te voliá la vièlha? 

De papièr cuol ! Of course! 

Oè, sabi que cal dire de papièr igienic, mas m'agrada tant de dire papièr cuol ! 

E me vaquí a Intermercat a far la bediga a crompar de papièr cuol. 
Urosament, m'a pas demandat de pasta, macarèl ! 
Bon dieu que me sentissiái colhassa a la caissa. Aviái enveja de dire a la caissièra, a la practica de darrièr, a la femna de la davant que contava sa vida al telefonet "Es pas per ieu, es per ma maire, ieu soi pas una bediga mas ensagi d'èsser una filha corrècta !" 
Rai.

Pasmens, m'o cal ben dire que i soi passada a la seccion "neteja" d'Intermercat, que i ai cercat de toalhetas antibacterianas, que i demorava pas que de toalhetas desgraissantas e qu'èri ben decebuda. 
Perque, fau ma fièra, mas, soi coma los autres, la peta comenci de l'aver. 
Dempuèi dimècres.
Lo TER. 
Lo tram.
Tot aquel mond amolonat.
Lo fial Facebook clafit de chifras espaurugantas. 
Lo titol de premsa putaclic que ditz que Lo Clapàs es ara considerat coma un fogal. 
E ièr me disiái que vendriái pas trabalhar la setmana que ven al Clapàs. Cal pas desconar. Anam pas anar trabalhar per crebar.

L'ànsia comença de montar.

Ai los paumons que me fan mal. 

Chut, es psicologic ! 

Inspiri. 
Expiri.
Non, es pas un exercici de meditacion.

Ai-legit-sus-internet qu'una de las pròvas per veire s'avèm lo Colhonavirus es d'inspirar. 
Reténer la respiracion dètz segondas. Se pòdes pas, e ben, siás bon. 

Inspiri.
Blòqui dètz segondas. 
Quinze
Vint. 
Vint e cinc.
Trenta. 

Soi bona per lo Grand Bleu me disi.

Trenta-quatre, tossissi ! 

Ai vint e quatre segondas de marge. 

Va plan. 

Lectura traminòta

7h15 dins lo tram clapassièr.

Lo tipe profiècha que los escolans del licèu privat son davalats per se trapar una plaça assetada. 
De sa saca sortís un libre.
Coma a cada còp que lo mond legisson, agachi de qué legís. 
Les Kamas sutras.
Lo tipe a 7h lo matin te sortís, au mitan d'un tram clafit coma un uòu, lo Kamasutra.
Del còp, agachi a de qué sembla lo tipe.
Perque ne cal aver de colhas o d'inconsciéncia per aquò far.
Sortís d'una missanta seria de las annadas 90. Un anorak jaune e blau, de lunetas de guingòi e una calvicia del pel long.
E son libre tanben sortís de las annadas 90, es la colleccion Libro amb sus la cubèrta estampilhat vint-e-cinc còps "10Ff".
La coneissi aquesta colleccion : ne crompèri tot plen de libres a dètz francs quand èri al licèu, fasián totes los classics, dins una edicion pas polida, pas de bon legir, una colleccion merdica mas bon mercat. Perque los paures tanben an lo drech de legir.

I a pas d'imatge dins la colleccion Librio. 

Mas a de qué li servís de legir lo Kamasutra sens los imatges? 

E vaquí qu'aquel endecat de la quèca me fa de guinhadas! 

L'anóncia de l'arrèst St Elòi me tira de sos fantasmes lowcost e d'aquela falha espaciotemporala. 

Deman, i anarai a pè.

Revelh reglat a 3h del matin

372 jorns fa, prenguèri lo TGV a 4h30 del matin per anar dins un país desconegut per rescontrar un òme desconegut. 

Aviam charrat sus internet. 

"pòs venir se vòs" 
"es una convidacion oficiala?" 
"òc". 

La causa se pleguèt en una minuta. 
Trobar un trauquet dins mon agenda plena. 
Trobar de bilhetas pas tròp caras. 
E partir.

Quand i pensi, me trachi del baujum de l'afar. 

Aviái besonh de cambiar. 
De cambiar d'aire. 
De cambiar çò qu'anava pas dins ma vida. 
De trapar la solucion. 
D'assanir tot aquò. 

O sabiái pas, n'aviái pas consciéncia, mas se o faguèri, es que o caliá far. 

E dempuèi ? 

E ben tot va plan ! 

E saique lo regreti pas mon baujum  ! 

Ai rescontrat l'òme que me caliá.

Me dison qu'ai ganhat en serenitat. 
Ieu me sentissi subreplan e benurosa de cap a cima. 
E el tanben ! 

Ma vida es plena d'amor e de pampalhetas. 

Tot plen d'amor e de pampalhetas sus tu, amic legeire! 

10 000 passes a Maraussan

2019 serà un còp de mai l'annada de la caminada! 

Aquí un pichot visual cargat de vertat raubat sus la pagina facebook de la Federacion Francesa de Randonada. O cal ben dire, es completament vertat. La sola causa es que te cal trapar una ora o un parelh d'oras per jorn per anar caminar, e amb nòstras vidas de caluc, es pas totjorn aisit. Mas, fin finala, en daissant tombar d'unas causas, aquò se pòt far, tot es question de prioritat.

La primièra passejada d'ongan, èra corteta. L'òme voliá començar dapasset 2019 e causiguèt de far lo torn de Maraussan. Encara una passejada trobada sus Cirkwi.

Son ben agradivas l'ivèrn aquelas passejadas urbanas : 1h -1h30 per far lo torn d'un vilatge lengadocian pas luènh de l'ostal. Vau enquistar per ne trobar d'autras! 

Maraussan, lo coneissiái lo vilatge, qu'es istoric per sa cooperativa. Primièra cooperativa de França, l'inauguracion amb Jaurès que i parlèt occitan. Aviái las referéncias. Mas çò que sabiái pas e qu'aprenguèri pendent la passejada, es qu'a Maraussan, faguèron encara mai que la cooperativa, organizèron mai d'una causa d'"union", entre autres, una especiariá. Tot aquò a desaparegut , a despart de la cooperativa, mas demòra de panèus dins lo vilatge per explicar tot aquò. Poiriam pensar qu'aquò servís per lo torista que visita, mas cresi que servís mai que mai al mond del país per pas doblidar aquela istòria excepcionala.+

Lo punt de depart regaudiguèt l'òme : se fasiá a una popa enormassa del tetonet ben redonet.

Calmatz-vos, aquò's un castèl d'aiga. 

Aprèp, tirèrem cap a la Cooperativa e faguèri mon pichòt cors a l'òme sus l'importància d'aquel bastiment. Vegèrem puèi lo panèu explicatiu ont i aviá marcat çò qu'aviái dich. 

Puèi me trachèri qu'aviam pres l'itinerari al revèrs. Tornèrem en rè per prene la caminada dins lo bon sens. 
De la passejada, servarai la rengada d'ostals borgeses tras que polits ont te dises que la vinha faguèt quicòm mai que los crèba-la-fam de 1907, lo passatge pel cementèri amb aquela tomba del caçaire e la quantitat d'aiga a la font e al lavador amb aquel caminòl ribejat d'aiga al mitan del vilatge. 

10000 passes a Crusi

Al mes de setembre, me congosti d'anar passejar per las vinhas e de manjucar lo rasim oblidat...

Trobèri sus Cirkwi aquesta passejada "Défilé de Marie-Coquette", lo nom m'agradèt e aquò me bastèt per i anar. 

Los païsatges càmbian, aquò monta un bocin fòrt a un moment, mas va plan. Los camins son diferents, rotas, camins bèls, caminòts. De passatges solelhoses e d'autres plan a l'ombra. Aquò èra los darrièrs jorns caudasses de setembre, en caminant, faguèri volar un fum d'insèctes, es totjorn bon signe.

Faguèri puòi un torn dins lo vilatge que lo coneissiái pas, e ben es plan polit lo centre, amb de bastiments vièlhs. 
Sabiái qu'a Crusi i a un musèu que i sèrvan de plancardas de 1907, mas i èri pas jamai anada. E i poguèri pas anar, que dubrís solament lo dissabte de tantòst e ieu i anèri lo... dissabte de matin! Serà per un autre còp!

Ai estampat quauques passejadas mai prepausadas per Cirkwi a l'entorn de Besièrs. Una per dimenjada, aquí l'idèa! 

10000 passes a Banyuls

Un torn a l'aquarium del Biodiversarium qu'es un aquarium mediterranèu. Dedins i trobaretz solament des bèstias que podètz trobar dins l'aiga que i a en fàcia. Pas de làmias grossassas, pas de peisses exotics mirgalhats, non, solament la fauna del país. E tant melhor ! Las installacions son polidas, los aquariums son plan cranes, las explicacions son claras per poder reconéisser los peisses dins l'aiga e mai per de mond coma ieu que i comprenon pas res.

I a tanben un tipe jove que fa d'animacions per explicar las causas al mond o per respondre a las questions.

Aqueste aquarium es restacat a un laboratòri de recèrca universitària e se vòl un endrech de difusion, de vulgarizacion de la recèrca scientifica. Vesèm las installacions e explican l'interès de sas recèrcas.

Lo Biodiversarium, aquò's doas causas: l'aquarium, crane, que ne venèm de parlar per la partida maritima e i a tanben una partida terrestra, lo jardin mediterranèu. E ben pecaire! Rai, i anèrem pas a la bona epòca, i anèrem aprèp la secada de l'estiu doncas, de flors, ne podiam pas aver, e la femna de l'acuèlh, plan aimabla, nos o diguèt plan qu'èra una epòca rufa per la vegetacion. Rai. Mas dona quand meme l'impression aquel paure jardin d'èsser abandonat e que i fan pas grand causa... Tant vesiam ben la recèrca scientifica e l'activitat ligada a l'aquarium, qu'aquí, pecaire, avèm pas ben comprés.

Pasmens, la causa bona d'aquel jardin, es la partida pels escolans : de pèças bèlas e renovadas amb tot plen d'activitats e de bestiòtas de descubrir. 

Vaquí una estructura bicefala un pauc bancala mas ben interessanta malgrat tot. 

Banyuls, i tornarai per crompar de vinagre e per visitar lo musèu Maillol qu'aguèrem pas temps d'o far lo còp passat ! 

fins al 4 de novembre a Ceret

Avètz encara tres setmanas per anar en Vallespir veire una mòstra plan interessanta de l'artista Najia Mehadji. Benlèu vosautres sètz de mond cultivats e la coneissètz aquesta artista, mas ieu que soi una paura innocenta, la coneissiái pas e son òbra bèla, la descubriguèri dins la mòstra impressionanta que i a a Ceret. Me diguèri que tot plen de tablèus anarián ben dins mon salon, mai que mai los que son sus la fòto, mas ai pas los mejans ;) 

Trapi aquò complicat de parlar d'art. "m'agrada / m'agrada pas", mas perqué? De que nos tòca e nos sedusís, o pas, dins l'art contemporanèu? De qué fa que quicòm que sembla simple, simplàs, simplista nos pòt tocar e valer tant d'argent?
O sabi pas.

Dins l'òbra qu'ai vista a Ceret, en mai de las colors que son las de mon salon, m'agradèt lo trabalh sus lo trach del pincèl e las formas creadas que semblan fachas sens l'aver levat lo pincèl, que semblan quasi en relèu.

M'agradèt plan mai que la collecion permanenta del musèu, que fòra las ceramicas de Picasso, e ben...

10000 passes per Arle