pompom popom pompom popom

ò 'fant de lop, sabi jogar aquò a l'autbòi:

Zo! Bramem totes en cuolejant coma un travesti brasilièr nus : 

Pòmpam pòpam pòmpam pòpòm Pòpòm pòpòm pòpòm pada padadada dada dadidada dadidadaaaaa samba!

Simbolica de l'urgéncia

A la caissa del supermercat: 

- servietas igienicas

- chocolat negre

ont vesèm que los catolics sabon dançar e an d'umor

I a quauque temps , vos metèri la vidèo dels Bastisseires de Mostièr ,  coma tòrni pas trobar lo pòst (es lo bordèl sus aquel blòg!), vos la tòrni botar :

   

Puèi vos parlèri d'aquò. 

Contunhi lo proselitisme amb lo darrièr buzz del jove catolic francés, lo grand flashmob amb 600 religioses dabans Nòstra Dòna a París :

Flashmob "Brother & Sister Act, missionnaires de... par corref

Aiiiii se eu te grallo

Jos mon aire de legir de libres, d'atudar la television e de boicotar Telerama, soi una paura victima de la mòda que, fins ara, s'o voliá pas avoar.

Es vengut lo moment de far mon coming-out : m'agrada la Lambada, coneissi la coregrafia de la Macarena e ara, soi a encapar las paraulas (e mai la coregrafia ) de Ai se eu te pego de Michel Teló. Pièger, ai crompat lo mp3 sus istore. Soi tombada al mai naut del marrit gost.

Per los que coneisson pas :

e ben figuratz-vos qu'en rabalar sus internet, n'ai trobada una interpretacion a la gralla :

Els Laietans ne vos aviái ja parlat, m'agrada çò que fan, capitan quasi de me far dire que la gralla es un instrument civilizat. 

Son eles que faguèron aquò :

Soi fan fan fan

Cuolejar disco

Mon Caulet Sucrat qu'a decidit de m'ensenhar tot plen de lengas d'un biais ludic me manda aquesta vidèo per me far encapar cossí se ditz "un, dos, tres quatre" en finés.

Petada de rire en veire lo morre del tipe. Es allucinant, an totes la meteissa cara los Finlandeses. E la mostacha e lo tricòt... sabi pas de quina epòca es, de las annadas setanta? d'ara? De tot biais, lo finlandés es intemporal.

Primièr movement : un pauc sexual aquel anar-venir, non? Se prendriá pel sexy Michel Teló lo tipe?  Un pauc regde dels ronhons, diriái. Bica pas a la brasilièra lo primièr nordista que passa, òu!

Puèi arriba lo plan sus las sabatas. Lo tipe tot pròpre sus el, tot de blanc vestit e las sabatas? E ben las deguèt raubar a un docker sul pòrt.

Çò melhor de la vidèo es aquela mena de moonwalk de revèrs que fa tot solet a 3'15 sus una cançon disco cantada pel Còr de l'Armada Roja.

E vos parli pas de la femna, perque es pas polit de se trufar del mond.

Yksi, Kaksi, Kolme, Neljä

M'a botada de bona umor per la jornada!

Lo film cuol del dissabte de ser : l'orgia lemosina

Aviái ja mesa una vidèo de la sabotièra mas ai pas trobat lo ligam, èra una vidèo amb pas que d'òmes.

Aquí, n'ai trobada una version mixta.

Sabi jogar Brassens a l'autbòi (enfin, quasi! )

Jogat per un mèstre de l'autbòi, Felip Carcassès, dona aquò :

lo ligam dirècte se per cas marcha pas 

Es tirat del primièr disc de Corne d'Auròc.

L'original per Brassens :

lo ligam dirècte se per cas marcha pas

 I soi pas encara, mas ne soi pas lùenh!

De la cerièira e de chucar l'òs o Cerièira, la legenda del bassin de Taur.

L'autre jorn, vos diguèri que vos parlariái de Cerièira.

Cerièira es una legenda del Bassin de Taur. 

D'unes se pensan qu'es una legenda urbana.

Mas non, n'es pas una de legenda urbana, n'es pas una de legenda, o vos disi ieu.

A l'entorn de bassin de Taur, i a de luòcs mitics: pas coneguts del torista, mas iperconeguts per l'autoctòn. Perque de còps, o podèm pas mostrar tot a la toristalha.

Un d'aqueles luòcs es Issanka. 

Ja, Issanka, i a una k dins lo nom, e aquò's pas gaire normal per aquel país. Tot lo mond se pausa la question : mas perqué i a una K dins Issanka?

Issanka, es una referéncia del comunisme local a l'epòca que lo mond de l'estanh votavan coma cal. Dins la segonda mitat del sègle passat, s'i fasiá cada annada una festassa, la fèsta d'Issanka que los vièlhs, emai los joves, o vos diràn “a! la fèsta d'Issanca, èra quicòm!”.

Mas Issanka, a la fin del sègle passat e debuta d'aqueste sègle, es conegut perque i a la nacionala que i passa tot pròche. 

E sus la nacionala, i a los camions. 

E sus la nacionala, i a Cerièira. 

E sus la nacionala, i a los camions que klaxonan Cerièira. Los camions e mai las autos. Se te coneissiá Cerièira te saludava de la man ; se te coneissiá pas, te fasiá un fuck del det.

Issanka, per ieu, es ligat a la figura de Cerièira.

Cerièira, es lo chuca-vièch de la nacionala 113, conegut de Fabregas a Pesenàs e benlèu mai luènh encara.

Cadun dins lo país a son anecdòta de contar sus Cerièira, mas pas degun te dirà que te fa las chucadas melhoras del país. Pasmens, quaranta ans de carrièra aquí dedins, es que deviá èsser campion totas categorias. 

Cerièira, èra puta a mièg-temps.

L'autre mièg-temps, èra pobelaire dins un vilatge ostreïcòl que ne vos dirai pas lo nom : Robèrt a 5h lo matin dins sa combinason jauna fluorescenta, Cerièira la tantossada.

La legenda ditz que lo mond del vilatge li fotián la patz perque ne sabiá tròp sus l'intimitat dels mascles del país.

E, regularament, i a la granda rumor que s'espandís : “Cerièira es mai mòrt. Assassinat”, aquò fa parlar un bricon a l'entorn del comptador. 

Dison qu'a presa la retirada, qu'es pro ric ara, e que fa pas mai lo tapin sus la nacionala. 

Mas se un jorn te passejas per Issanka, sul parcatge bèl e desèrt, solet, amb ton chin e ton telefonet, benlèu ausiràs un convit : “venètz per la chucadeta?”

Ieu, lo solet còp que lo veguèri Cerièira, aviá los debasses de traucats.

Colèra del dimars

Uèi, entre 08h00 lo matin et 02h00 del tantòst, sus Ràdio Lenga d'Oc, ai ausit al mens dètz còps l'emission genealogica en francés sul nom d'ostal "Roques" que lo tipe pronóncia "ròc" perque parlar ponchut quand parlas dels noms occitans, aquò marca melhor. 

Ai patit en ausissent un brave detzenat de còps tanben una cançon d'un grop de las valadas que brama "montsegur" (i a dètz ans, sabi pas qual me disiá que los grops de las valadas son de musicaires dels bons mas de missants cantaires, aquò a pas cambiat). 

Alexis m'a wished an happy new year una brave detzenat de còps tanben, mercés a ela. 

La Marineta m'a donat l'agenda d'Alès, mercés a ela, mas ai pas previst d'anar a Alès aquesta setmana, es daumatge. 

L'Alan s'es enfuocat sul rugbí de 13, i compreni pas jamai res, me'n bati completament mas lo tipe a una bona lenga, alara me regali de l'escotar mas al cap de dètz còps, ai totjorn pas retengut los noms dels clubs.

La Rosina (o sa cosina, las confondi totas) a cantat l'istòria de Joana que se solelhava, que un Monsur passèt, la regardèt ençà e la regardèt enlà e que la volguèt bicar.

L'avantatge es que ara coneissi plan la cançon novèla de Du Bartàs... es aital que fargan los tubes : los ausisses dètz còps per jorn a la ràdio.

23h49, ai drech a la meteissa causa qu'aqueste matin.

Los problèmas tecnics, rai. Un bug sus la playlist, rai. Aquò arriba. 

Mas que dins una jornada tota, que las causas càmbien pas, aquò me sembla problematic. 

Lectura ivernenca : Xocolata desfeta de Joan-Lluís Lluís

Sabi pas se n'aviái ausit parlar a la ràdio o legit un article dessús sus Vilaweb, mas quand lo veguèri sus la laissa de la librariá, lo prenguèri sens soscar, que sabiái que me regalariái.  E coma de costuma, m'enganèri pas. Xocolata desfeta es una beguda de cacau amb de lach mas es mai que mai lo darrièr libre de Joan-Lluís Lluís, un exercici literari plan capitat. Joan-Lluís Lluís lo coneissi perque, lo paure d'el, a un nom que se doblida pas, mas tanben perque legiguèri son excellent Conversa amb el meu gos sobre França i els Francesos. Aquí, Xocolata desfesta, es una causa del tot diferenta.

M'agrada de legir. Mas çò que m'agrada dins la lectura, es que me conten una istòria. Legissi mai que mai de romans o de novèlas, e totes los libres de poesia que crompèri per far genre soi una intelectuala, e ben prenon la posca dins ma bibliotèca, que los ai pas jamai dubèrts. Ai totjorn l'esper de los dubrir quand lo vielhum me farà apreciar l'art poetic. M'agrada pas la poesia, pas gaire la critica, un pauqueton los panflets, los libres intelligents me tomban de las mans, mas de mens en mens (lo vielhum vos disi ! ). M'agradan las istòrias. E fin finala, la Literatura, me'n tamponi lo dardalhon : çò que m'agrada son las istòrias e cossí me las pòdon contar.

Mas i a una causa que m'agrada de la Literatura. La sola causa que val lo còp segon mon pichòt vejaire a ieu completament egocentric, es l'OULIPO.

Coma as pas fach un DEUG de Letras Modèrnas que te servís pas a res tu (una error d'orientacion, aquò arriba a tot lo mond) , benlèu que sabes pas de qu'es l'OULIPO. Òsca Manòsca, siás tombat sul blòg pedant de la blogosfèra occitana (en segonda posicion aprèp Lo Blòg deu Joan dins la pedantariá occitana).

OULIPO aquò vòl dire enfrancés Ouvroir de Littérature Potentielle. Rai, aquò te deu pas gaire avançar.

Se te parli del tipe que faguèt tot un libre en francés sens utilizar la letra e ? Aquò te parla ? La Disparition de Georges Pérec, lo manlevaràs a la mediatèca de ta Comunautat de Comunas.

Se te parli dels Exercicis d'estil de Raymond Queneau, aquò te parla ?

L'OULIPO son de cabordasses que jògan amb la lenga, que se meton de règlas de cabords per escriure. Jògan e soi segura que se regalan.

Joan-Lluís Lluís, dins Xocolata desfeta, fa un Exercici d'estil a la Queneau mas en catalan. Lo principi : donar un raconte primièr e lo declinar de mai d'un biais. Cent vint e tres biaisses diferents per nòstre autor rossellonés.

La lectura de Xocolata desfesta es un regal lingüistic, un plaser intellectual, plen d'escacalasses e d'exclamacions al geni.

Lo raconte inicial, onze linhas, es l'istòria d'un tipe que se'n va prene una xocolata desfeta carrièra Petritxol, una dròlla li clava un còp de cotèla dins los budèls, se desrevelha a l'espital amb un policièr que li demanda se la dròlla sorisiá.

Aquel raconte serà declinat de mai d'un biais, d'unes de bon comprene e d'autres un pauc mens.

E coma l'autor sap que los legeires sèm d'ases, a la fin, explica per cada tèxt de qu'èra la constrencha. E borricassa que soi, es pas qu'a la mitat del libre que me mainèri d'aquel « Making-of alfabetic », çò que fa que tornèri legir tot amb a la fin de cada tèxt verificar s'aviái plan compresa la constrencha.

I a de tèxtes que me chalèri de los legir, e mai d'unes que tornèri legir. Mas per d'autres, me mancavan las referéncias. I a una tièra de tèxtes que son escriches « al biais de », e segur, s'as pas jamai legit los autors catalans classics, incultassa que siás, te pòdes pas congostar del pastiche coma cal. Mas a despart d'aquel detzenat de referéncias tròp intellectualas per ieu, la rèsta es de bon legir per tot catalanofòn.

Xocolata desfeta aurà una plaça de tria dins ma bibliotèca catalana e lo tornarai legir mai d'un còp amb plaser.

E soi contenta de pensar que Joan-Lluís Lluís dubrís la literatura catalana al biais de l'OULIPO.

S'aquò pòt permetre als catalans de cagar l'escoba qu'an dins lo cuol e de tombar las ulhièiras qu'an dins la lenga, e ben ieu, li doni lo Prèmi Nobèl de Literatura al tipe !

E la paura occitanofila que soi plora d'aver pas l'equivalent en occitan.

Joan-Lluís Lluís, Xocolata Desfeta, la Magrana, 2010