Sara a viscut dins un molon de vilas bèlas d'Occitània, Tolosa, Montpelhièr, Albi, e ara per son aprendissatge, demòra a Masamet. E aquò li agrada pas gaire.
Se coneisses Mazamet, la comprenes.
Fa un aprendissatge de cosina dins un restaurant modèste.
Abans, lo fasiá dins un restaurant gastronomic albigés. Mas lo patron èra un conàs e lo suportava pas mai, rompèt lo contracte.
Perqué Mazamet?
Perque son amic n'es originari.
Demòran amassa.
De qué fa el?
Pas res.
Pas res.
Pas res.
Cèrca solament pas de trabalh.
Es ela que paga tot.
A pres l'apartament a son nom a ela que lo tipe, l'aviá ja escampat un còp.
Fa pas res.
Trabalha pas.
Cèrca pas de trabalh.
E romèga quand arriba tard.
Ela se lèva, va a l'escòla, va al trabalh, s'empega los desplaçaments e el jòga a la consòla en se gratussant los colhons.
Mas cèrca pas una formacion?
O deviá faire, o deu far, o farà.
O pas.
Li dises qu'es tròp jovenòta per s'anar emmerdar amb aquela langastassa.
A 18 ans, lo pòt escampar, ne trobarà d'autres.
Davala de l'auto qu'a pas gaire enveja de montar lo retrobar.
L'experiència o lo pessimisme te fan dire que jamai l'escamparà pas.
dilluns, 23 de maig del 2016
dijous, 19 de maig del 2016
Tròç de vida 015
Abdalkabanasta me telefona la velha perque coneis pas la vila e a pas comprés ont lo pòdi prene.
Me telefona 5 minutas abans lo rendètz-vos. Es a córrer per arribar. Es a La Poste. Qué? La Poste qu'es a al mens 3km? LOL
"Espèri 5 minutas e me'n vau." Ben oè, vau pas arribar en retard per un innocent que sap pas gerir sos desplaçaments.
Me telefona a l'ora del rendètz-vos en me suplicant de lo prene a un autre endrech, çò que me geina pas, es sul camin.
Abdalkabanasta comença per criticar la vila ont demòra. Annecy èra tan melhor. Ben tòrna-i, conàs.
Perque francament Besièrs, aquò marca mal. Totes aqueles paures, aquò fa paur.
Ah, los paures fan paur?
E puèi, i a de vendeires de dròga a cada canton.
Mmmm, non.
E puèi los paures.
Dins pas gaire, amb son morre bronzat e son pichon nom imprononciable, me va sortir que i a tròp d'arabs dins aquesta vila. Se ne reten tot juste.
A posteriòri, me disi que en quauques setmanas de vida a Besièrs, s'es ja embugat del tot de la comunicacion municipala.
O alara, i venguèt a Besièrs per adesion a las idèas municipalas?
Sus lo moment, me disi qu'es tan con coma un francés. Me disi que deu èsser aquò l'integracion capitada : quand siás tan mespresós coma los franceses e que doblidas que ton paire, ton rèire e ton vesin arribèron aquí sens pas res, parcats dins de barris paures, a l'epòca, èran eles que fasián paur.
La memòria corta, lo mespretz, lo vòte FN, l'integracion venguda alienacion?
dilluns, 16 de maig del 2016
Tròç de vida 014
Parla.
Tròp.
Monològ intens e nombrilista.
Es a estudiar lo solfège perque vòl far de violon.
E perque lo violon?
Perque un jorn, assistiguèt a una messa acompanhada al violon.
Oè, ieu tanpauc saupèri pas qué dire a aquò.
Mas fa pas res, ela aviá ja encadenat.
Tròp.
Monològ intens e nombrilista.
Es a estudiar lo solfège perque vòl far de violon.
E perque lo violon?
Perque un jorn, assistiguèt a una messa acompanhada al violon.
Oè, ieu tanpauc saupèri pas qué dire a aquò.
Mas fa pas res, ela aviá ja encadenat.
dijous, 12 de maig del 2016
Tròç de vida 013
Aquela d'aquí, èra plan simpatica.
Sorisenta.
Estudianta.
En teatre.
Mas vòl cambiar.
Per anar en AES, Administracion Economica e Sociala.
Cossí se pòt passar de teatre a AES???
Cossí se pòt imaginar se regalar mai a far d'economia e d'administracion puslèu que de teatre?
Urosament que soi ja assetada darrièr lo volant, que ne demòri de cuol.
Tot aquò perque li agradèt fòrça pendent l'estiu d'èsser la gerenta d'una pizzeria de plaja.
Nos abandona la creacion e la cultura per lo capitalisme.
Soi desesperada.
dilluns, 9 de maig del 2016
Tròç de vida 012
Mirza me demanda ont es lo rendètz-vos.
Es marcat sus l'anóncia.
Mirza me telefona e me ditz qu'es al luòc del rendètz-vos.
Ieu tanben.
La veirai, qu'a lo pel blau, me ditz.
A una bóstia de muffins a la man. Aquò fa que m'es simpatica sul pic.
La prenèm al Clapàs per la menar a la Primièra Filha de Roma (Narbona, banda d'incultes!).
Fa un aprendissatge de pastissariá.
Aquò fa que m'es encara mai simpatica.
Se vòl especializar dins la pastissariá artistica.
Soi estrambordada per l'idèa.
Puèi sortís un freg "non, mas ieu, la pastissariá, ieu vòli pas far aquò tota ma vida. Ieu vòli èsser mangaka." E coma pensa que soi una vièlha cona inculta precisa, desdenhosa "aquò vòl dire autor de manga". O sabiái, conassa.
Segura de son projècte de vida, nos explica que vòl partir aprèp aquò a Japon, perque "son minucioses".
La passatgièra saluda la volontat de voler partir a l'estrangièr.
E nos clava un "mas ieu soi dobèrta d'esperit perque ieu ai ja fach lo torn del mond."
Lo ton daissa pas la plaça a una responsa.
E aquí comença de nos donar son vejaire sus son torn del mond.
"Tailàndia? Magnific. E pas car. Enfin, ÈRA pas car, perque ara, es car, rai un pauc mens qu'aquí mas es vengut car. Es la fauta dels estrangièrs, que venián crompar, daissavan de perbeures generoses e son pas cons los tailandeses, an montat totes los preses. Es la fauta dels russes."
"Per contra, Índia m'agradèt PAS BRICA. T R Ò P P A U R E S ! "
Fàcia a nòstre silenci espantat, parla de son CAP.
A lo bac ela.
E sos collègas de CAP, es pas que siaguèsson cons, mas francament, çò que fan, es pas gaire complicat.
Al fuòc, un òme blond, edentat, sorisent, demanda la pèça. Furni dins lo cendrièr e la li balhi.
"De tot biais los tipes que son dins la carrièra, es perque o vòlon, puèi son totes alcolics o toxicomans, e lor cal pas donar d'argent que puèi se crompan d'alcòl. An pas que de se bolegar lo tafanari per anar trabalhar un pauc".
Plena de saviesa, li expliqui que cal relativizar un pauc, que los accidents de la vida aquò arriba a tot lo mond, que... Mas non, ausís pas, vòl pas escotar, s'embarra dins sas certituds de minòta de 18 ans.
Ensagi d'anar sus un terren mens plen d'assegurança e de frasas crudèlas made in adolescéncia e li demandi se parla japonés.
Fagam una minuta de silenci per son ancian professor de japonés que se'n prenguèt plen lo morre.
Amb lo recuol, soi a cercar quina causa positiva vesiá dins sa vida.
Li auriái degut pausar la question.
Me demanda quina lenga ensenhi.
Occitan.
"a super, ieu sabi dire solament vai te'-n cagar".
Òc, es aquò, pichona, vai-te'n cagar!
Es marcat sus l'anóncia.
Mirza me telefona e me ditz qu'es al luòc del rendètz-vos.
Ieu tanben.
La veirai, qu'a lo pel blau, me ditz.
A una bóstia de muffins a la man. Aquò fa que m'es simpatica sul pic.
La prenèm al Clapàs per la menar a la Primièra Filha de Roma (Narbona, banda d'incultes!).
Fa un aprendissatge de pastissariá.
Aquò fa que m'es encara mai simpatica.
Se vòl especializar dins la pastissariá artistica.
Soi estrambordada per l'idèa.
Puèi sortís un freg "non, mas ieu, la pastissariá, ieu vòli pas far aquò tota ma vida. Ieu vòli èsser mangaka." E coma pensa que soi una vièlha cona inculta precisa, desdenhosa "aquò vòl dire autor de manga". O sabiái, conassa.
Segura de son projècte de vida, nos explica que vòl partir aprèp aquò a Japon, perque "son minucioses".
La passatgièra saluda la volontat de voler partir a l'estrangièr.
E nos clava un "mas ieu soi dobèrta d'esperit perque ieu ai ja fach lo torn del mond."
Lo ton daissa pas la plaça a una responsa.
E aquí comença de nos donar son vejaire sus son torn del mond.
"Tailàndia? Magnific. E pas car. Enfin, ÈRA pas car, perque ara, es car, rai un pauc mens qu'aquí mas es vengut car. Es la fauta dels estrangièrs, que venián crompar, daissavan de perbeures generoses e son pas cons los tailandeses, an montat totes los preses. Es la fauta dels russes."
"Per contra, Índia m'agradèt PAS BRICA. T R Ò P P A U R E S ! "
Fàcia a nòstre silenci espantat, parla de son CAP.
A lo bac ela.
E sos collègas de CAP, es pas que siaguèsson cons, mas francament, çò que fan, es pas gaire complicat.
Al fuòc, un òme blond, edentat, sorisent, demanda la pèça. Furni dins lo cendrièr e la li balhi.
"De tot biais los tipes que son dins la carrièra, es perque o vòlon, puèi son totes alcolics o toxicomans, e lor cal pas donar d'argent que puèi se crompan d'alcòl. An pas que de se bolegar lo tafanari per anar trabalhar un pauc".
Plena de saviesa, li expliqui que cal relativizar un pauc, que los accidents de la vida aquò arriba a tot lo mond, que... Mas non, ausís pas, vòl pas escotar, s'embarra dins sas certituds de minòta de 18 ans.
Ensagi d'anar sus un terren mens plen d'assegurança e de frasas crudèlas made in adolescéncia e li demandi se parla japonés.
Fagam una minuta de silenci per son ancian professor de japonés que se'n prenguèt plen lo morre.
Amb lo recuol, soi a cercar quina causa positiva vesiá dins sa vida.
Li auriái degut pausar la question.
Me demanda quina lenga ensenhi.
Occitan.
"a super, ieu sabi dire solament vai te'-n cagar".
Òc, es aquò, pichona, vai-te'n cagar!
dimarts, 8 de març del 2016
divendres, 4 de març del 2016
De las escobilhas
Quand furnas dins las escobilhas d'una bibliotèca universitària, ne tròbas de noirriduras :
Un libre que coneissiái pas los mots del títol "la fatrasie", qu'es aquò? Ai pres lo libre, ne saurai mai.
Un questionament indispensable per l'anar del mond :
De causas que me passionan:
Me manca lo volum 1, lo trobèri pas dins lo container, se qualqu'un me lo vòl donar... :D
Es grèu ?
En mai de la colleccion quasi completa de la Granda Geografia comarcala de Catalonha e de la Granda Enciplopèdia catalana - òc, m'agradan las enciclopèdias, i pòdi passar de jornadas dedins, ne tornarai parlar, trobèri quauques curiositats...
Un libre oximòr:
Un libre que coneissiái pas los mots del títol "la fatrasie", qu'es aquò? Ai pres lo libre, ne saurai mai.
Un questionament indispensable per l'anar del mond :
De causas que me passionan:
Es grèu ?
dijous, 3 de març del 2016
La vida es una puta (002)
An pas agut temps de prene son pijama, alara dormisson en culòta e camiset.
Son magres coma de chòts e excitats de dormir en cò de la vesina.
Un dins lo lièch dels convidats dins un plumon mofle, l'autra sul sofà amb un parelh de cubèrtas sus sas cambetas magras.
An fach lo torn de l'ostal per se prene totas las pepetas de pelussa que podián trobar.
Una lor legís una istòria, l'autre ne lor inventa una.
Se lèvan discretament per s'anar veire un l'autre.
Anuèch, ai de mirguetas que se passejan per l'ostal.
Lo jòc de se passejar d'amagat.
Lo jòc de se passejar la nuèch.
Fau que los vesi pas, fau que los ausissi pas.
Los daissi s'amusar.
Los daissi profechar encara un bocinon de l'inocéncia de sos nòu ans del temps que a quauques quilomètres, dins una cambra d'espital, la vida es a quitar son paire.
Son magres coma de chòts e excitats de dormir en cò de la vesina.
Un dins lo lièch dels convidats dins un plumon mofle, l'autra sul sofà amb un parelh de cubèrtas sus sas cambetas magras.
An fach lo torn de l'ostal per se prene totas las pepetas de pelussa que podián trobar.
Una lor legís una istòria, l'autre ne lor inventa una.
Se lèvan discretament per s'anar veire un l'autre.
Anuèch, ai de mirguetas que se passejan per l'ostal.
Lo jòc de se passejar d'amagat.
Lo jòc de se passejar la nuèch.
Fau que los vesi pas, fau que los ausissi pas.
Los daissi s'amusar.
Los daissi profechar encara un bocinon de l'inocéncia de sos nòu ans del temps que a quauques quilomètres, dins una cambra d'espital, la vida es a quitar son paire.
dimecres, 2 de març del 2016
SilogoMan
Demorava luènh del vilatge.
Demorava dins un sembla ostal, pròche dels estanhs que tre que ploviá un pauc, son terren fasiá partida de l'estanh.
Aviá agut de cavals.
Grand, mostachut, los uèlhs color de cèl, èra un pauc caraca. Aguèsse pas agut son ostalon pròche de l'estanh, seriá estat cochavestits a rabalar per carrièras.
Èra en defòra de la societat.
Anava sovent veire la vesina.
La vesina aviá a son ostal totes los que vivián en defòra de la societat del canton.
E ieu èri de longa a l'ostal de la vesina.
Me disiá que foguèsse un dròlle, poiriái far al rugbí.
A uèch ans, n'aviái lo gabarrit e lo caractèr.
Fasiam que jogaviam al rugbí.
Mas per de fals, qu'èri pas un mascle.
L'aimavi plan aquel òme.
Aquel cochavestit qu'aviá un ostal.
Aquel caraca filosòf.
Puèi moriguèt.
A cinquanta-dos ans.
Lo còr que n'aguèt son pro de far avançar sa granda carcassa.
Alara, amb la vesina, aquela sens-vergonha, anèrem a son ostalon al mièg dels estanhs.
Un ostalon blanc dels contravents roges, coma sus las cartas postalas.
E furguèrem.
Darrièr son ostalon blanc dels contravents roges, dins çò qu'èran los bòxes dels cavals, aquò se vesiá pas de la rota, i aviá amolonat de salopariás, un molonàs d'objèctes de tota mena, del mai util al mai subrerealista, de l'escobilha mai poirida a d'otisses que marchavan encara.
Amb la vesina, furguèrem.
Ieu o toquèri tot, que soi una curiosassa.
E quand as uèch ans, es pas cada jorn que pòdes furnar dins un paradís del tresòr perdut.
Compreniái pas tròp perque i aviá tot aquò a cò sieu. Vertat que la descarga publica ont anaviam rabalar de còps amb mon fraire quand èri pichoneta, l'avián barrada, mas amolonar totas aquelas escobilhas a l'ostal, quina idèa! Enfin, rai, aquò m'empachava pas de me congostar de tot ensajar.
E la vesina, aquela lenga de pelha, de comentar tant e mai.
Trobèri una pepeta per far de sèxe.
Es lo solet còp de ma vida que ne vegèri una de tan pròche.
E ben trobèri aquò pas polit pas polit.
Puèi partiguèrem sens pas res prene.
Aviá de familha l'òme?
L'ostal, lo vendèron.
Los que l'an crompat, ara, t'an un polit maset en broa d'estanh, i an fotut de flors a las fenèstras, an adobat lo camin, an fotut d'estatuas sul terren, an un portalh electric.
Qual la vuegèt la proprietat de totas las escobilhas ?
L'ostal es totjorn blanc e dels contravents roges.
Acumulacion compulsiva - Sillogoamania - Sindròm de Diogènes
Demorava dins un sembla ostal, pròche dels estanhs que tre que ploviá un pauc, son terren fasiá partida de l'estanh.
Aviá agut de cavals.
Grand, mostachut, los uèlhs color de cèl, èra un pauc caraca. Aguèsse pas agut son ostalon pròche de l'estanh, seriá estat cochavestits a rabalar per carrièras.
Èra en defòra de la societat.
Anava sovent veire la vesina.
La vesina aviá a son ostal totes los que vivián en defòra de la societat del canton.
E ieu èri de longa a l'ostal de la vesina.
Me disiá que foguèsse un dròlle, poiriái far al rugbí.
A uèch ans, n'aviái lo gabarrit e lo caractèr.
Fasiam que jogaviam al rugbí.
Mas per de fals, qu'èri pas un mascle.
L'aimavi plan aquel òme.
Aquel cochavestit qu'aviá un ostal.
Aquel caraca filosòf.
Puèi moriguèt.
A cinquanta-dos ans.
Lo còr que n'aguèt son pro de far avançar sa granda carcassa.
Alara, amb la vesina, aquela sens-vergonha, anèrem a son ostalon al mièg dels estanhs.
Un ostalon blanc dels contravents roges, coma sus las cartas postalas.
E furguèrem.
Darrièr son ostalon blanc dels contravents roges, dins çò qu'èran los bòxes dels cavals, aquò se vesiá pas de la rota, i aviá amolonat de salopariás, un molonàs d'objèctes de tota mena, del mai util al mai subrerealista, de l'escobilha mai poirida a d'otisses que marchavan encara.
Amb la vesina, furguèrem.
Ieu o toquèri tot, que soi una curiosassa.
E quand as uèch ans, es pas cada jorn que pòdes furnar dins un paradís del tresòr perdut.
Compreniái pas tròp perque i aviá tot aquò a cò sieu. Vertat que la descarga publica ont anaviam rabalar de còps amb mon fraire quand èri pichoneta, l'avián barrada, mas amolonar totas aquelas escobilhas a l'ostal, quina idèa! Enfin, rai, aquò m'empachava pas de me congostar de tot ensajar.
E la vesina, aquela lenga de pelha, de comentar tant e mai.
Trobèri una pepeta per far de sèxe.
Es lo solet còp de ma vida que ne vegèri una de tan pròche.
E ben trobèri aquò pas polit pas polit.
Puèi partiguèrem sens pas res prene.
Aviá de familha l'òme?
L'ostal, lo vendèron.
Los que l'an crompat, ara, t'an un polit maset en broa d'estanh, i an fotut de flors a las fenèstras, an adobat lo camin, an fotut d'estatuas sul terren, an un portalh electric.
Qual la vuegèt la proprietat de totas las escobilhas ?
L'ostal es totjorn blanc e dels contravents roges.
Acumulacion compulsiva - Sillogoamania - Sindròm de Diogènes
o deuriái escriure sus Facebook (001)
Somiar que lo telefonet tinda, que me desrevelhan perque soi en retard al trabalh e que del còp me trachi que plòu sus mon lièch de ma cambra d'adolescenta.
I a pas besonh de Sigmund per saber de que me tafura.
I a pas besonh de Sigmund per saber de que me tafura.
Subscriure's a:
Missatges (Atom)