Tròç de vida 011

Los prenes al centre del mond.
Son dos. 
Son italians. 
Mas aquò o sabiás ja.  
"Giovanni", te daissava pas cap dobte. 

Davalan d'un 4x4 enormàs, flame nòu. 
Per montar dins una Kangoo fièra de sos dètz ans. 
Lo 4x4 nos daissa passar per endralhar la rota de Girona.

N'i a un que parla, lo de davant e un autre, darrièr, qu'agacha son telefonet. 
Parla francés amb un accent occitan plan marcat. Mai que mai las nasalas. A l'accent de son país tanben, qu'es arribat fa quauques annadas en França, aviá ja 30 ans.

An un look de mafioses napolitans, mas totes los italians de mai de 15 ans an un look de mafiós napolitan. 

Partits de Nàpols per fugir la pauretat, "sèm coma Grècia, ara".
Aprèp aver trabalhat coma de calucs, tot lo contrari de çò que pòt pensar un italian del Nòrd d'un napolitan, an montat son entrepresa d'impòrt-expòrt de produches italians en França, amb d'exclusivitat, de qualitat bona e de preses basses. 
Te dison que cèrcan qualqu'un sus Besièrs, un comercial, per vendre e que ganharà plan d'argent. 
Son de self-made men. A Capital, sus la 6, te mòstran de franceses sens estudis e sens saber escriure  partits far fortuna en America e aquí, te trachas que França es l'America dels italians. T'o dison pas aquò a la television.
Comprenes ben qu'as pas las meteissas valors. Tu l'argent, te'n cagas. Rai, lo capitalisme, es pas mon biais. 
Fa pas res, es simpatic lo charraire. Quand pausi de questions a lo de darrièr, respond a sa plaça. Es patologic aquò, non?

Los daissi davant la pòrta del Terminal de l'aeropòrt. Soi plan en avança, ai lo temps d'anar metre de gasolina per lo retorn, d'anar daissar l'autò al parking low cost, ai lo temps de prene lo temps. 

L'aeropòrt gironin es pichonet, los vesi ataulats a la cafeteria ont m'asseti per picar aqueste tèxt.
Los agachi de coa d'uèlh. 
Lor vòl per Pisa, son a embarcar. 
Bolègan pas. 
Son dels mieus: se lèvan al darrièr moment. Perqué far la coa pendent un quart d'ora? 
Lor vòl per Pisa, es la darrièra crida. 
Bolègan pas.
Son dels mieus, espèran lo darrièr darrièr moment.
De tot biais, s'espèras pas dedins, espèras defòra.
Lor vòl per Pisa, fa un brieu qu'es la darrièra crida. 
Bolègan pas. 
Manqui de me levar per lor dire "è, garris, sabi que fa doas oras qu'esperatz, mas seriá colhon de mancar l'avion". O fau pas. Son grands.
Lor vòl per Pisa, es tancat.
An mancat l'avion.
"Los cons" me disi.

Puèi los vesi pas mai.
Espèri un pataquès, ausir de brams italians "mas eriam aquí, daissatz-nos passar! Volèm pas mancar l'avion".
Mas non.

Son tornats a la taula.
Lo vòl per l'Alguer, lo mieu, son a embarcar. 
Se lèvan. 
Son pas mos coveituraires.

Totes los italians semblan de mafioses napolitans. 

Es la darrièra crida per lo vòl per l'Alguer. 
Seriá colhon de lo mancar per una istòria de blòg.

Despegatge!

Me rescontrar ?

Se somiatz de me veire, serai a Colombièras per sopar, charrar e dançar lo divendres 11 de Març

Tròç de vida 010

An lo vam, lo front, la beutat, l'estrambòrd e l'assegurança de sos vint ans.

Tòrnan de vacanças

Me donan rendètz-vos a Sant Gaudenç, una sortida d'autorota, la 16.
I soi.
Me dison que i son tanben.
Las vesi pas.
Telefòn.
A ben non, lor amiga las daissa a la 17.
Coma coneissi pas lo pais, preni l'autorota.
Lor conariá me costarà 1,50€.
Disi pas res, servís pas a res d'èsser desagradiu. A si, servís a aver de comentaris negatius sus blablacarreja.

Tòrnan de vacanças passadas sus la Còsta Atlantica.

La de darrièr son de vacanças vertadièras, que tot l'estiu trabalha a Decatlon.
A lo fisic de las vendeiras de Decatlon.
A Decatlon devon aver un modèl, un mòtle que se i dintras pas dedins, que se correspondes pas a la checklist, t'embauchan pas, son totas jovenòtas, pas gaire popudas mas un pauc per saber que son de femnas e atraire lo paire de familha, lo pel long dins un coeton lèu fach e de cambas loooongas. "Longilinhas e dinamicas" deu èsser marcat sus l'anóncia.

Una setmana a Biarritz.
A faire las cagòlas tolosanas.

La de davant, mai charraira, m'explica son programa estival. Totas las vacanças que farà, qué e ont e amb qual. Los parents fan qu'a pas besonh d'aver un contracte estudiant a Decatlon ela.

Aprèp aquela setmanòta a Biarritz - pronóncia la -t e la -z, partirà un parelh de setmanas, benlèu tres, veiràn ben, amb una còla d'amics dins un ostal de familha al Sud d'Espanha.
Felena d'imigrats espanhòls qu'an fugit la misèria per que los enfants capitèsson l'opuléncia e los felens l'ociositat.
Non mas es un vilatge ont i a pas res, pas res, pas res, es desertic. 
Mas i a totun un ostalàs que pòt logar tota la chorma d'amics e d'amigas qu'an pro de sòus per partir tres setmanas l'estiu. 

Los estudis, ongan, es partida los far a Bordèu.
Li agrada pas Bordèu, es una vila borgesa.
Es una estudianta tolosana, es d'esquèrra. 
S'endeven pas tròp amb los estudiants de Bordèu. 
Rai, anar a Bordèu quand siás de Tolosa, es un pauc partir Erasmus fin finala.
Ritz.

Las daissarai coma convengut sus l'anóncia al metro de Ramonville. 
"sus l'aire de coveituratge". 
Non, es lo parking d'endecats.
"oè, mas servís per lo coveituratge".
"Es passat tròp lèu lo temps, avèm plan charrat, mercés"

La de darrièr, son paire l'espèra, que demòra dins la banlèga tolosana, alai ont lo metro i mena pas e ont passa un bus per ora. 
Son paire l'espèra dins son break poirrit.

L'autra, l'ifòn a la man agacha son amorós qu'arriba.

Vivon dins dos monds diferents a l'ostal. 
Mas son amigas e an son mond comun.
E an tantes bagatges una coma l'autra.
An lo vam, lo front, la beutat, l'estrambòrd e l'assegurança de sos vint ans.

Tròç de vida 009

La femna me daissa sa maire vièlha en li dire "te'n fagas pas Mamà se passarà plan". 
Es lo primièr coveituratge d'aquela paura vièlha e sa filha n'a pas jamai fach tanpauc mas "se passarà plan".

La vièlha es un pauc perduda. 
La rasseguri. Quand me voldrai reconvertir, poirai far quicòm dins la geriatria, amb los vièlhs, ai lo biais.

Ten sa saca suls genolhs, a la BernadetaChirac. 

Ont la pòdi daissar a Besièrs? 
Ela demòra luènh, a un vintenat de quilomètres de la capitala, son filh la vendrà quèrre ont la daissarai. Lo preven per telefòn.

Me conta sa vida.
Son òme mòrt.
Sa filha caganta.
Sos filhs cons.
Se demanda de qu'a fach per meritar d'enfants tan cons. 
Ont l'a cagada l'educacion?

An de sòus sos dròlles mas s'asiran entre eles. 
E sa filha qu'a pas jamai trabalhat. E que s'es separada. E qu'abalís sola aquel dròlle aissable. E qu'a començat aquela formacion de perruquièra. Benlèu que trobarà de trabalh amb aquela formacion. 
La li vòli pas gastar l'esperança, mas non, perruquièr, aquò's la crisi e los patrons prenon pas una debutanta de trenta ans. O sabes, es lo perruquièr de la galariá d'intermercat que t'o diguèt quand una dròlla de 19 ans postulèt per un aprendissatge: "tròp vièlha".

Es malurosa aquela vièlha. 
Impotenta davant çò que li rèsta de vida.

De qu'a coma veitura vòstre filh? 
Un 4x4 negre. 
What else? 

Es parcat sul trepador. 
Solide, a un 4x4, a totes los dreches. 

Me parqui. 
Sus una plaça normala. 
Que ieu ai pas un 4x4.

Sortissi de l'auto per ajudar la mameta amb sa saca. 

El davalarà solament pas per li dubrir la pòrta, per l'ajudar a montar dins son camion ni per me saludar o mercejar.


Aviá rason la vièlha.

La vida es una puta (001)

Los amics, los collègas, lo mond que coneisses, lor poiriás mandar un email, lor passar una telefonada, los anar veire, mas non.
Que Google o sap tot, Google t'o ditz tot, as pas mai besonh de far la lenga de pelha per saber çò que fan lo mond. 
As Google.

De còps, quand procrastini, Googli lo mond. O fasètz vosautres tanben ?

E ben ieu ai arrestat d'o far.
Fa un an que o fau pas mai.

Un an. 
Jorn per jorn.

Fasiá moment qu'aviái pas de nòvas sieunas. 
Li voliái pas gaire parlar. 
Li voliái pas daissar d'esper. 
Puèi ieu èri passada a quicòm mai...

M'aviá anonciat la marrida passa que i èra dedins. 
Aviam parlat un pauc. 
Li mancavi.
Puèi ieu èri passada a quicòm mai...

E googlèri son nom. 
Sai pas tròp perqué.


La primièra responsa de Google èra lo títol del jornal de sa vila qu'anonciava sa mòrt. 


Lo que foguèt Monamorósmaicontent es mòrt e es Google que m'o a anonciat.


Legiguèri l'article. 
Palaficada. 

Èra mòrt un desenat de jorns abans. 

E m'o aviá pas dich. 



M'assautèron tantas questions que demoraràn sens responsa.

Complement d'informacions

Sabi pas aver de relacions sexualas quand i a mai de tres personas tanpauc.

Mas me cal avoar qu'o ai pas jamai ensajat.

De volontaris? 

Tròç de vida 008

A lo pel frisat e una pichòta cinquantena.
Soritz.
Lo prenèm a Castras, a la gara rotièra. 
Lo cargament de l'auto l'espauruga un pauc. Fisançosa, li disi que risca pas res, tot es plan cunhat, aurà pron de plaça e i a tanben de plaça per sa saca. 
Li explicam que montam a un festenal a Rodés e qu'ai l'estand d'una associacion mas que tendrai lo talhièr d'una autra associacion. Compren pas tot, mas se'n caga, es tan content d'aver trobat una veitura que fa aquel trajècte.
Sembla que se vòles far Castras-Rodés en tren, te cal d'oradas e d'oradas e còsta un ren. Mentre qu'amb ieu, li còsta 5€, viatja amb la crema del femelum d'Occitània (qual a rigut?), i serà lèu lèu, rai, la veitura es cargada coma s'anessiam prene lo Marrackech a Seta, mas li pausa pas problèma.
Es referent tecnician a EDF, nos explica de causas interessantas qu'ai oblidadas. Benlèu èran pas tant interessantas qu'aquò.

Es dels òmes que m'agradan. Ai una teoria : los òmes son a son apogèu entre 48 e 52 ans. 
Abans son d'adolescentasses que pudisson dels pès, aprèp son de vièlhs que sentisson a pissa. Es una forqueta corteta qu'explica benlèu la colleccion de neoquinquagenaris dins mon tablèu de caça. Rai! 

De qué i va brandar a Rodés? 

Cal totjorn pausar de questions. Aquel tipe tant agradiu es benlèu celibatari, veuse o divorciat. 

Va quèrre l'auto que li crompa a son dròlle. 
E aquí lo paire nos parla de son enfant. 
Sa sexitud ven de perdre 150 punts. 
Parla del modèl de la veitura. 
Sa sexitud ven mai de perdre 150 punts. 
Li crompa una Gòlf. Lo segond modèl. Lo melhor.
Aquò li fa pas ganhar de punts. 

Lo daissi pròche de la gara de Rodés sens saber s'es disponible ni quant de temps li demòra abans los 52. 

Aquò, o sabi pas far ! (001)

Sabi pas aver de relacions socialas quand i a mai de tres personas. 
Me convidètz pas a una fèsta, es un patiment.
Sabi pas aver una convèrsa amb quauqu'un quand i a mai de tres personas.
Doncas, vau pas jamai a las fèstas, als anniversaris, als maridatges, a totas aquelas causas socialo-festivas que lo mond se regalan d'organizar e d'i anar.
Sabi pas de qué dire quand i a mai de tres personas.

Convidatz-me quand meme, aital me sentissi aimada, e n'avèm totes de besonh, mas vendrai pas.

Sabi pas escotar la persona que me parla quand i a mai de tres personas.
Escoti TOTAS las convèrsas a l'entorn. TOTAS.
Seguissi TOT çò que se debana dins la serada alara comprenètz plan que pòdi pas parlar normalament amb quauqu'un mai.

Soi a taula amb un desenat de personas ? E ben escoti totas las convèrsas que pòdi ausir. Totas. Non, es pas de curiositat missanta, d'indiscrecion, o sai pas qué, es aital. Ara que soi granda, ai comprés que caliá pas pausar de questions perque aviái mancat quicòm per tot comprene se fau pas partida de la convèrsa, e que soi pas a costat a costat del mond, interveni pas. Del còp, es encara mai frustrant perque me manca totjorn un quiconet per o comprene tot...

Soi a un manja-drech ? E ben passarai d'un grop a un autre, agacharai totes los grops  pichons que son a charrar e sauprai pas qué contar al paure mond que me venon parlar. Mon nivèl de convèrsa sembla lo de la veirina vuèja un pauc petada sus la taula. Çò que fa que sabi que d'unas personas se pensan que soi mièg-debilona mièg-conassa. Urosament que n'i a  d'autres per lor dire "non, t'o juri, es quauqu'un de plan!" Mon dieu qu'asiri pendent una serada los innombrables "Ça va? Ça va et toi? Ben ça va...". Perqué soi pas capabla d'encadenar ? PERQUÉ?

Soi a una serada en cò d'un amic ? E ben sabi pas qué dire. Quinqui pas de la serada. Quand lo mond me parlan, respondi lo minimum. E lo brave mond que me vòlon conéisser patisson, e coma son braves insistisson e me fan tot plen de questions e ieu los interrogatòris los aimi pas, mas soi pas capabla d'aviar la convèrsa. Mon Dieu quin patiment !

E ont que siá, susvelhi lo mond e patissi: los que son a se carpinhar, los que semblan malauts, lo pichonet que sos parents lo susvelhan pas, lo qu'a tròp begut e que li cal raubar las claus...

Ara que soi granda, que vesi que los autres eles an pas de problèmas amb aquò, qu'ai comprés mon foncionament e que fau amb aquò, disi de non a las convidacions. Servís pas a res de s'emmerdar e de patir tota una serada per acabar amb una reputacion de paura filha pas brica meritada. 

I a quand meme d'excepcions, e per las excepcions, ai trobat de solucions, ahahaha! :
Primièra excepcion: las obligacions moralas o socialas. I cal anar perque la persona te suplica tant e mai, jòga sus ta fibra sentimentala "me fariá tant plaseeeeeeeeer que venguèèèèèèèssseeeees", que fas una aparicion ulhauç, lo temps de far un poton, beure un gòt de Perrier e te tirar d'ora e discretament. O alara, i cal anar perque es lo trabalh, te cal far veire... aquí la tecnica es "trobar un amic", i anar amb quauqu'un qu'aimi plan e que m'aima plan que daissarai pas de la serada, aital es aquesta persona que farà las convèrsas, farai partida d'un grop, mas aurai pas besonh de dire qué que siá, sonque capejar als prepausses de l'amic tot en escotar e susvelhar la rèsta. Finòt, non? Bon, mas cal plan causir l'amic. E subretot pas lo metre dins la confidéncia !
Segonda excepcion, la mai crudèla: lo bon manjar. Quand los que te convidan sabes que cosinan plan, quand sabes que lo menut serà requist, quand sabes que se i vas pas, mancaràs l'orgasme gastronomic de l'annada, fas una excepcion. E coma as una formacion en diplomacia nonvalidada per lo MAE, o dises "veni perque es bon e pòdi pas mancar aquò". Quand es ta maire o d'amics vertadièrs, lor dises "me'n gardas dins un tuperware e veni manjar l'endeman, ok?" E, coma son de mond que t'aiman, sabon e o acceptan.

"Non, soi plan desolada, pòdi pas venir  a ta fèsta. Mas, nos veirem a un autre moment! "

Sabi pas aver de relacions socialas quand i a mai de tres personas.

Tròç de vida 007

A la votz plena de jòia.

La preni al giratòri de la saucissa e del donut.

Me fa far un detorn, èra pas çò marcat sus l'anóncia mas sembla tan simpatica que i vau.

Ven de l'espital.

Puèi coneis pas gaire lo Clapàs pecairòta.

La tròbi plan en forma, ne dedusissi que ven de visitar quauqu'un.

E avètz quauqu'un de malaut ?

Òc, lo pichonet.

Nascut dos meses fa, un pauc en avança, a trapat de salopariás.

L'a pas pogut portar a l'ostal encara.

E te ditz qu'es en suènhs intensius.

Suènhs intensius= grèu, te dises.

Es nascut un mes abans tèrme. Es pas tan d'ora, aquò, que ieu tanben nasquèri un mes abans l'ora e aguèri pas cap problèma.

Soritz.

Vertat, es pas grèu de nàisser abans tèrme.

Mas el a agantat una meningiti.

« çò que caliá pas ».

E te'n sortís d'autres mots marca-mal.

Mas es plena d'esper per son nenon que soritz, qu'es aquí plan viu.

Los metges sabon pas res encara de cossí evoluirà, s'aurà de sequèlas...

Mas per ara, es aquí, es viu, es un nenon normal.

Garda l'esper.

Sabi pas se crei en Dieu mas en tot cas, a la fe en aquel drolleton espitalizat.

A 25 ans, es son primièr enfant.

Degun pensa pas a aquò quand sòmia a un enfant.

Mas garda lo sorire.

L'espital li a anonciat una primièra sortida temporària, per un jorn o una dimenjada de passar a l'ostal.

Ela, aquò li fa paur, a la peta, sortir d'aquel mitan medicalizat e securisat...

Parlarem de sos trabucs de jove mamà fins a Besièrs ont la daissi davant la pòrta de son immòble luènh de tot. 

Fau un torn en autò en vila abans de dintrar a l'ostal per oblidar que la vida es una puta.