Sankokai

Quand aviái 6 ans, lo dimenge de vespre, agachavi Cat's Eyes sus la 3.
Catsaiza, son tres sòrres que, incognito, fan de mission a la James Bond.


Son tres, son joves, son intelligentas, son polidas, son de longa a susar e a faire tot plen de movements ambson còs, se li veson las popas, son vestidas de vinil.
Compreni ara perque mon paire venia agachar Cat's Eyes amb ieu, ten!

Jorn das Mòrts

Mon paire, lo darrièr còp que l'ausiguèri rire, mas rire rire, s'escacalassar a se n'escanar, èra quand dins son pòste poirrit de son forgon, la caisseta que metèri cantava aquò:




Clicar per legir las paraulas:

diluns de matin

"...y sólo en aquel instante me di cuenta de que aquello ya era irreversible, de que a partir de ese momento ya sólo me quedaría recordar cómo era el tono de su voz, de qué manera sus gestos, sus palabras o sus silencios se grababan en las retinas de la interpretación ajena y dejaban algo escrito en la involuntaria memoria de los otros, memoria al que tendríamos que recurrir desde entonces para revivir a quien no estaba."

tirat de Un milagrio en equilibrio de Lucía Etxebarria

En legir aqueste passatge, me remembrèri coma, pauc de temps aprèp la mòrt de mon paire, aviái doblidada sa votz. Akò me trebolèt fòrça, cossí se pòt doblidar la votz de son paire?
Puèi, finalament, me trachèri qu'aviái tot doblidat: sa votz, mas tanben sa nolor e son rire.
Capitèri de tornar trobar lo son de sa votz, de tornar trobar sa nolor... e ara soi a far trabalhar la mementa per tornar ausir son rire.
Per los gestes e los mots, "lo dire e lo faire", akò l'ai pas doblidat. Si, de còps que i a, d'expressions que disiá, e qu'aviái doblidadas. De còps las crosi dins un libre o mon fraire las sortís. E a un gost de magdalena.



Me fa pensar que me cal pensar d'anar veire sos parents del vièlh.


.

Es mai mòrt

Lo papet Colom es mòrt. Aviá 93 ans. Normalament, dins aquestes cases, disi "pro vièlh per faire lo mòrt". Mas aqueste còp, o dirai pas...

Alara, del còp, me vau metre sul divan, anam tornar enrè, e vos vau contar.....


Quand èri pichòta, demoraviam a la gara del vilatge, que ma maire trabalhava a la gara, èra la cap de gara. La gara èra un pauc luènh del vilatge. Aviam coma vesins pas qu'un ostal vièlh, amb un parelh de vièlhs dedins. Demoravan dins un ostal vièlh vièlh vièlh, encara mai vièlhs qu'eles. Lo vièlh èra retirat de la SNCF, e èra un ostal de la SNCF qu'esperava que crebèsson los vièlhs per poder tombar son ostal..

La femna aviá lo pèl blanc e un solex.
L'òme èra bòrni d'un uèlh e bramava de longa.
Passavi plan de temps a son ostal. I beviái de limonada. Èra lo solet endrech que coneissiái que i aviá de limonada. Sai pas perqué, mas coneissi pas de mond qu'agèsson de limonada a son ostal, ne coneissètz vosautres?
Èra l'ostal de la limonada. E èra l'ostal del ramí. L'ivèrn, i anaviam amb ma maire, ieu èri pichòta, aviái 6 ans, e passaviam la tantossada del dimenge a jogar al ramí amb lo papet e la mamet Colom. I ai pas mai jogat dempuèi. La tele èra totjorn fòrta. La pèça totjorn escura.
Lo vièlh romegava de longa. La vièlha lo mandava cagar.
Quand començava de far jorn tard, aprèp lo sopar, anaviam lo paire, la maire e ieu davant son ostal, qu'èra a la broa de la rota, que i aviá un banqueton. Los adults s'i assetavan, ma maire parlava amb la vièlha, mon paire amb lo vièlh. Ieu, jogavi o amb la tartuga, qu'avián una tartuga dins son òrt, o amb la grava de la broa de la rota. E escotavi.

Me trachi 20 ans aprèp de tot plen de causas... Lo vièlh parlava pas que patoès, un montpelhierenc dels bòns. E amb mon paire parlavan pas que patoès. E i aviá la mameta Pinel qu'es pas encara mòrta, qu'a 94 ans... Totes parlavan pas que patoès entre eles.
Mon paire es mòrt fa d'annadas.
La mamet Colom es mòrta fa d'annadas.
Lo papet Colom es mòrt la setmana passada.
Un brave tuèrt quand la maire m'o diguèt. Fa un brieu que disiái que lo voliái anar registrar... e recuolavi. En me disent "as lo temps". Un pauc coma se de l'anar registrar li donèsse lo drech de morir, enfin. L'esperava sa mòrt lo papet Colom. E ieu me disi que non, qu'aqueste mond morisson pas, que vòli pas que moriguèsson.
Mon paire es mòrt fa d'annadas.
La mamet Colom es mòrta fa d'annadas.
Lo papet Colom es mòrt la setmana passada.
Demòra pas que la Mameta Pinel per anar registrar los vièlhs occitanofòns de mon enfància. Demòra pas qu'ela per me parlar de mon paire.

L'aurai lo coratge?




.

Es mai mòrt

Aquesta nuòch, ai somiat de mon paire. Tornava a l'ostal amb d'amics. Èra pas mòrt. Èra sonque partit, nos aviá sonque abandonats per far sa vida amb una Chinesa en Provença e aviá agut un pichon. Èra dins la cort de l'ostal a beure un pastagàs amb los collègas.
Ieu sabiái qu'èra akí, amb de sentiments plan partejats: urosa que siaguèsse pas mòrt e plena de rancur per totas aquestas annadas sens el. Me sarravi, amagada darrièr las parets o los arbres per lo poder veire. El sabiá qu'èri esconduda e me cercava. Me trobava pas, que lo fugissiái. Tornèri montar a l'ostal, incapabla de li sautar dins los braces. El partiguèt. Telefonèri sus son portable per li dire de tornar, de partir pas tornarmai, mas èra la messatjariá.
Partit tornarmai, mai mòrt...

Sentiment amarg quand me remembri aqueste sòmi, al mens soi contenta de l'aver vist e ausit... emai siaguèsse sonque un sòmi...
Sens parlar de la curiositat, perque aqueste sòmi? Dempuòi qualques annadas, sòmii de mon paire regularament, genre un còp cada dos meses. E totjorn la meteissa impression: bonur, tristum, incompreneson, lagremas que venon banhar mon somriure.


Òu, lo Vièlh, se siás en Provença amb una Chinesa, pòdes tornar, ai tot plen de causas de te contar.