Me cal trabalhar, alara m'ocupi d'ela coma pòdi. Assetada a costat de ieu al burèu o sul lièch pichon qu'ai dins mon burèu, al programa : lectura, musica amb la flaüta e lo jembe, dessenh...
Dins los libres per enfants que li ai donats, i a un dessenh d'un eiriç. Coneis pas l'animal.
Un jorn, pas mai. Anar-tornar dins la jornada. M'agrada lo tgv.
I anèri per veire la mòstra bèla sus Brassens a la Ciutat de la MusicaBrassens ou la Liberté.
Èri just al paradís dins aquela mòstra. I aprenguèri pas grand causa de nòu que aviái ja visitat l'Espaci Brassens a Seta
e legit plan de causas sus Brassens. De fach, i anavi pas per "ne saber
mai", i anavi perque m'agrada Brassens, per veire las fòtos e per me
daissar menar per lo trabalh de creacion de la mòstra.
Es Sfar, entre autres, que trabalhèt dessús, sabètz lo tipe qu'a fach la benda dessenhadasubreconeguda Lo cat dau Rabbin e lo politKlezmer. I a tot plen de retraches de Brassens dessenhats per Sfar e aquò m'agradèt.
Vos poguèri pas far de fòtos qu'èra enebit e los susvelhants fasián plan son trabalh... I a molon de causas de veire, vidèos, fòtos o dessenhs, de legir : letras, poèmas, libres, explicas e d'escotar : la musica en original soundtrack de la mòstra, normal, mas tanben d'entrevistas de Brassens. Per las entrevistas de Brassens, an inventat un sistèma genial!! Vos sovenètz dels telefòns vièlhs de França Telecom? e ben prenes lo telefòn e cada numèro de l'aparelh correspond a un bocinon d'entrevista, as aital l'impression d'aver Brassens al telefòn. M'agrada!!!
Lo problèma... es que i aviá plan de monde a la mòstra quand i anèri (pasmens i anèri en setmana!!!) e i aviá la coa als telefòns!
Pas grèu, perque crompèri lo catalòg de la mòstra e un DVD e un CD ont i a totas las entrevistas de Brassens... E sabètz qué? Son encara dins son plastic, ai pas agut solament lo temps de los escotar o legir un pauc e de los recaptar dins la bibliotèca... I aviá tanben un libre de Sfar amb de dessenhs qu'illustran de cançons de Brassens coma çai jos, mas lo crompèri pas, qu'èra un pauc car.
Al sòtol i aviá una benda dessenhada giganta de Sfar qu'èra geniala. Clicatz sus la fòto çai sus per legir, veiretz, val lo còp.
Sequenon, ne profechèri tanben per visitar la Ciutat de la Musica, benlèu que ne vos parlarai un autre jorn, mas i anonciavan que farián una mòstra retrospectiva sus Django Reinhardt, ai pas trobat cap informacion sus la tela aquí dessús, en tot cas, se la fan, la mòstra sus Django, i anarai tanben!
Me demandètz pas perqué mas soi dins mon periòde nòrd-catalan. Pasmens, ai pas d'amorós dins lo canton. Ieu sortissi pas amb de catalans que se prenon per d'occitans.
E legissi de literatura nòrd-catalana. Ai legit un parelh de libres en parlar rossellonés. Quand parlas lo catalan de Barcelona e lo lengadocian, quand legisses de rossellonés, ne siás desvariat. Mas rai.
Lo darrièr libre legit, me regalèri! Perpinyhard es un libre collectiu, de novèlas negras plenas de sèxe e de murtres made in Perpinhan e escrichas per cinc autors. Lo trobaretz lo libre jol nom d'"Emili Xatard". Emili Xatard, es una de las constrenchas del libre : cada autor deviá, dins sa novèla, emplegar lo nom "Emili Xatard" e plaçar lo "Carrer dels Cardaires", carrièra del centre de Perpinyà que fa rire los catalonofòns, que cardaire, aquò vòl dire cardaire coma en occitan (Alibèrt es ton amic) e bicaire. Las novèlas son diferentas, per pas dire inegalas, mas n'i a pas una de missanta.
D'extraches! Veiretz coma sembla d'occitan!
"- Colló! Sem anat a la teua casa i ni la teua dona sap en quin bar la fas! Fa mitja hora que fem tots los bars del Vernet en te cercant!
Li llença sense ni un bon dia en Payré, el flic més gros i brutinyós de tota la PJ de França. A en Payré l'acompanya en Patot. Un nou que acaba d'arribar de Nantes i que no se cansa de repetir tota la jornada que té la impressió que l'han enviat a l'estranger. El seu nom veritable és d'origen polonès, ple de z i de w. Com que és tan jove i ben plantat com aturat i poca-gràcia, en Payré i ell de seguit li van treure el malnom de Patot.
- Voleu un cafè?
Els convida amb cara de prunes agres. Feliç, en el fons, que la presència dels dos col·legues els més poc eixerits de la policia judicial de Perpinyà li compliqui el diumenge. Amb un poc de sort no anirà a comprar el pa. Tampoc no anirà a dinar a casa. I s'evitarà de passar una tarda avorrida davant la televisió al costat de la parenta que, cap a les cinc de la tarda, li començaria a fer magarrufes. I a se posar impertinent. Cada diumenge parió. El diumenge a la tarda se creu una sex-symbol casolana. En aqueixa hora, més o mancos, li comença un strip-tease lamentable. Fet de pantofles, davantal, bata, mitges foradades, roba interior amb data caducada i higiene dubtosa. Unes expansions libidinoses que a ell el fan patir més que una altra cosa. Encara que no gosi dir-l'hi per no fer-li pena."
Me faguèt pissar de rire aquel passatge. Contunha encara, mas vos vau pas tot picar, òu!
"Erudit, president d'innombrables associacions totes amb noms en català i de les que ell n'era l'únic membre, candidat malaurat a totes les eleccions, professor a la universitat, escriptor de novel·les il·legibles, freqüentador de tots els salons i aperitius e, en definitiva, patumeta local. Un intocable."
Data de 1995 lo libre e m'agradariá de ne legir d'autres d'aquela mena.
A, vos ne dobtaviatz, es publicat en cò del Trabucaire.
Dimenge de matin, me desrevelhèt un còp de fusilh, tan fòrt qu'aviái l'impression que lo caçaire èra dins ma cambra... Ben òc, un còp de fusilh un dimenge de matin, aquò's un còp de caçaire! Segur!
Dubriguèri la fenèstra e los contravents ; e te vesi, dins lo camp d'en fàcia, que abans èra una vinha, un conilh. Te vesi sus la rota a costat de sa Panda 4x4 roja un caçaire. Lo caçaire se reconeis a un parelh de causas : los vestits militars per far paur als conilhs, la casqueta que li dona l'èr encara mai con e lo gilet jaune fluorescent per pas que lo confondan amb un pòrc singlar, que tot lo mond sap que lo pòrc singlar a lo bon gost de pas cargar de giletas fluorescentas.
Ieu, que te vesi lo conilh córrer, m'escacalassi fòrt.
E te vesi lo caçaire que tòrna cargar son fusilh e, plena de laganha, creguèri que me voliá tirar dessús la puta. Que, o sabèm totes, lo caçaire manca d'umor.
Mas non, tirèt sus un faisan que manquèt.
Lo problèma es pas que tire sus un faisan. Soi pas contra la caça. Al contrari. Que de còps que i a, s'autonetejan entre eles.
Lo problèma es pas que o faga a set oras del matin.
Lo problèma es que o fa plan pròche d'un ostal. Lo faisan deviá èsser a vint mètres de l'ostal dels vesins. Lo tipe tira tranquillament sens complèxes. Manca son còp e la bala se'n va tuar lo vesin o son dròlle (çò que, dins l'absolut, me fariá pas pena).
E ieu, de ma fenèstra al primièr estanci, agachavi l'espectacle.
E vaquí que lo caçaire te daissa lo fusilh dins l'auto, davala dins lo camp-qu'èra-una-vinha per agantar lo faisan mancat dos còps.
Detalhon : de faisans, per aquí, ne vesi pas gaire... e aquel d'aquí semblava pas pauruc. D'aquí a dire qu'an desliurat de faisans per apasturar los caçaires malbiaissuts...
E vaquí mon caçaire que camina, decidit, cap al faisan, que lo portarà, tot orgulhós, a la patrona que l'espèra a l'ostal, que ela serà pas brica contenta perque un, son òme, l'an pas confondut amb un singlar, e dos, li cal vuejar, plumar, cosinar aquela bèstia.
Lo caçaire qu'avança e lo faisan que recuola.
Lo faisan que se'n va e lo caçaire que se bota a córrer.
Lo faisan que se bota a córrer e lo caçaire qu'acelèra en se tenent la casqueta.
E t'o cal saber, lo caçaire es ventrut e pas esportiu. Normalament, es lo trabalh del chin aquò de córrer. Mas mon caçaire èra un caçaire paure: una Fiat Panda e pas de chin. La caçaire loser actitud.
E ieu de rire, en veire mon caçaire de córrer aprèp lo faisan.
Benny Hill. Vos sovenètz que, a la fin de cada episòdi, se perseguissián totes?
E vaquí lo faisan que te partiguèt darrièr l'ostal dels vesins, seguit de luènh pel caçaire qu'aviá ja fach un bon centenat de mètres en córrer.
Espectacle acabat.
E quand esperavi de veire passar mon caçaire de l'autre costat de l'ostal dels vesins, te veguèri un faisan s'envolar.
Quand me lèvi d'ora, genre a sièis o sèt oras lo matin, e ben, a un moment, entre nòu e onze oras, ai un pichòt còp de barra e me sentissi tota lassa. E es a aqueste moment que me'n vau far mon penequet del matin.
Lo penequet del matin es lo luxe suprèm de poder respectar los pichòts besonhs de son còs. Es encara mai luxe suprèm quand as un gentleman qu'es d'acòrdi amb tos concèptes de vida, mas aquò's un autre problèma (Se cèrca gentleman per equilibrar lo lièch pel penequet del matin)
S'ajaçar, tancar los uèlhs, se dire "quin luxe lo penequet del matin", s'aconsomir, ausir son primièr ronc e se dire "òc, soi a dormir, raaaa, quin luxe...".
I aurà totjorn un con per te dire "de qué? fas lo penequet lo matin, tu? mas siás capborda", "òc soi capborda e t'emmèrdi, conàs", a ben oè, caliá pas començar. Dormissi quand vòli. Un pauc coma mon chin. Mon chin peta quand n'a enveja e dormís quand n'a de besonh.
Precisi al con de las linhas precedentas que fau tanben lo penequet normal aprèp dinnar quand n'ai de besonh. Perque, de còps que i a, fau coma los autres.
