divendres, 28 d’octubre de 2011

dins lo mas abandonat




E ben finala, las gausèri pas passar aquelas telaranhas. Pas que me faguèsson paur, las aranhas, las crenti pas. Mas avián facha sa telaranha a la plaça de la pòrta e la simbolica me pertoquèt. Passèri pas la pòrta e daissèri a las aranhas sa proprietat.




Quantes còps lo vièlh pescaire s'assetèt a aquela taula e sus aquela cadièra? Lo vièlh pescaire es segurament mòrt, la cadièra de formica es totjorn aquí...


Un ostreïcultor qu'arrèsta e que o daissa tot... lo vagon es aquí, los ralhs tanben mas la salicòrna a presa la plaça...

3 comentaris:

Tam ha dit...

siéu gelos. es trop bèu e trop ben esrich

Anònim ha dit...

Un mas en roïna
E de formicà coma vestigis ;
Lo tradicional
E lo modernisme d'un còp èra.
Mortèlas son las civilizacions
Podèm èsser segurs que la natura etèrna,
– Fins a quora ? –
Tornarà prene lo dessús.
Deman que serà de nosautres ?
Una tomba, de cendres,
La remembrança de qualques pròches
E… l'oblit…
Etèrne, el tanben.

Tam ha dit...

kore legisse de vers com'ako soi fier d'estre occitan e de comprene la lenga: oska!